Μαγδαληνή

Για λίγο μόνο την είδε προτού τη χάσει μες στην πορεία. Τώρα τη φαντάζεται να συνωστίζεται με τον υπόλοιπο κόσμο, να μπερδεύται ανάμεσα στα πανώ και τα φέιγ βολάν, να υψώνει αγανακτισμένη τη φωνή της με λαιμό τεντωμένο, μάτια αγριεμένα, μάγουλα αναψοκοκκινισμένα, και οργή πολλή, πάρα πολλή.

Μετά να δακρύζει από τα χημικά, να πνίγεται από τα δακρυγόνα και τις φωτιές κι ασφυκτιώντας να φέρνει το κόκκινο φουστάνι της ως το στόμα και να καλύπτει μύτη και μάτια' να προστατεύει με το φουστάνι -αυτοσχέδια αιμάτινη μάσκα- κείνο το λευκό πρόσωπο με τις φακίδες και τα τοξωτά φρύδια.

Κρατάει μέσα του ολοζώντανη την τρομαγμένη μορφή της. Σα μια παραλλαγή πίνακα του Θεοτοκόπουλου: Στη μέση Εκείνη ως άλλος Ιησούς, γύρω της άγνωστοι με κουκούλες την σπρώχνουν, τύποι με κράνη την χλευάζουν, βάρβαροι με στολές την ρίχνουν στο τσιμέντο. Κι Εκείνη κυκλωμένη, ανήμπορη, αβοήθητη.

Ταραγμένος δίνει στο κάδρο ζωή. Γυρνάει τον πίνακα σε τηλεοπτικό πλάνο: Ξεπαγώνει τις φιγούρες, ανακουφίζει την πληγωμένη όψη της και με το πορφυρό της φουστάνι -εκτυφλωτικό μες στους καπνούς- εκθέτει τα κρυμμένα από τις αντισφυξιογόνες μάσκες πρόσωπα. Και από τις πτυχώσεις του φορέματος- πτυχώσεις ραγισμένου εδάφους- αφήνει ν' αναβλύσουν αίματα.

Άλικα ρυάκια κυλούν από το σύμπλεγμα. Οι πλεξιγκλας ασπίδες ματώνουν, οι παλάμες και τα γκλομπς βάφουν, οι χακί στολές μουσκεύουν. Όλα κολυμπούν στο κόκκινο: Τα μανίκια, οι λαιμοί, τα ιερόσυλα στόματα. Το πλάνο πλημμυρίζει. Κι όσοι τόλμησαν ν' ατιμώσουν Εκείνη, πνίγονται σε μια θάλασσα αίματος...

---

Μαγδαληνή Σταμάτη Κραουνάκη- Λίνας Νικολακοπούλου. Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη. Άλμπουμ: "Ανάσα η τέχνη της καρδιάς" (1995)

Έμαθε η καρδιά

Τέτοιες νύχτες ήσυχες νιώθει πως θέλει να της το πει. Πως τέλειωσε ο πόλεμος τους, σφαίρες δε σφυρίζουν πια στους δρόμους τους, μόνο περιστέρια στέκονται στα καλώδια και τα φτερά τους γυαλίζουν στο νυχτερινό φως, πιο κάτω τζιτζίκια και τριζόνια σε θερινό κοντσέρτο, ένας σκύλος και μια γάτα γλείφονται αραγμένοι στην άκρη του δρόμου, πλάι πλάι, λες και δεν υπήρξαν ποτέ τους εχθροί, σαν να αγαπιόντουσαν από πάντα, για πάντα.

Τέτοιες νύχτες νιώθει το σώμα του ελαφρύ, δίχως ευθύνες κι εγωισμούς, οι τένοντες του ξεκούραστοι από πόζες και στημένα συναισθήματα, οι ώμοι του αραγμένοι, τα χείλη του μισάνοιχτα, πάει εκείνη η ρυτίδα- προέκταση χαμόγελου σφιγμένου ("χαμογέλα πλατιά" τον μάλωναν πάντα οι φίλοι του, εκείνος αντ' αυτού μειδίαζε, γι' αυτό σ' όλα τα πορτρέτα του θλιμμένος) τώρα ένας αστραφτερός ουρανός στη θέση του στόματός του.

Τέτοιες νύχτες θέλει να την κρατάει μόνο αγκαλιά, να κρύβει στα μπράτσα του την εύθραυστη όψη της, εκείνη να σφίγγει με τις υγρές παλάμες της την πλάτη του και στη στάση αυτή να ξημερώνονται όλον αυτόν τον Αύγουστο, που τον θέλει να μην τελειώσει ποτέ, όχι γιατί φοβάται το φθινόπωρο, αλλά γιατι τούτος ο φετινός έχει ποτίσει από το χρώμα του δέρματός της, τη μυρωδιά του αποσμητικού της, τη γεύση του αγαπημένου παγωτού της.

Τέτοιες νύχτες δεν της λέει τελικά τίποτα, μόνο της μουρμουρίζει στα αυτί τραγούδια, όχι τους στίχους, μόνο τις μελωδίες, όχι γιατί δεν ξέρει τα λόγια, αλλά γιατί μπούχτισε από λόγια, μ' εκείνη μπορεί και μοιράζεται τη σιωπή, μένουν ώρες σιωπηλοί κάτω από την νύχτα, αφήνουν τον έρωτα τους να ψηλώσει στην ησυχία και μόνο λίγο πριν το ηδονικό φινάλε ξεσπούν σε χειμάρρους λέξεων και ερωτόλογα. Έπειτα μένουν πάλι βουβοί, εκείνος την κοιτάζει που κοιμάται παραδομένη σε ήσυχο όνειρο, ο κορμός της σε στάση εμβρύου, τα βλέφαρα της σφαλισμένα απαλά, στα χείλη της ένα αδιόρατο χαμόγελο, στην ανάσα της γιασεμί.

Και μένει να την χαζεύει ώρες, μια εκείνη, μια την πόλη, μια το κορμί της, μια τα φώτα από κάτω που του θυμιζουν αντανακλάσεις αστεριών, και σκέφτεται πόσο όμορφα είναι που έχουν βάλει το στρώμα στο βεράντα και κοιμούνται εκεί, και δεν τον πειράζει ο ήλιος που τους πιάνει το πρωί, ξυπνούν μεθυσμένοι, κρύβουν τα πρόσωπά τους κάτω από το ίδιο μαξιλάρι και αφήνονται να τους ξαναπάρει ο ύπνος μαζί. Εκεί στη βεράντα, κάτω από τον αυγουστιάτικο ουρανό, πάνω από την άδεια Αθήνα των διακοπών...

---

Έμαθε η καρδιά Κώστα Λειβαδά- Λίνας Νικολακοπούλου. Ερμηνεία: Δήμητρα Παπίου. Άλμπουμ: "Έμαθε η καρδιά" (2010).

δως μου το μήνα που 'χω άδεια

Η γυναίκα της καταιγίδας φέτος μπορεί και να πήγε διακοπές, εσύ είσαι ήδη σε μέρη μακρινά κι εγώ έχω ρίξει μαύρη πέτρα στο μπλογκ. Όχι ότι έδωσα ραντεβού το Σεπτέμβρη, σαν χειμερινό σινεμά, ούτε ότι "έκλεισα" μαζί με τα σχολεία. Τα ποστ μόνο αρνούνται να αφήσουν την ησυχία του υπολογιστή με το θαλασσινό desktop και να ανοίξουν πανιά στην άπνοια του καλοκαιρινού διαδικτύου.

Κόκκινη σελήνη, θάλασσα, αμμουδιά, άδεια, όλα θα μπορούσαν να οδηγούν σε μια λέξη: Αύγουστος.

Είδα
στης θάλασσας τα χάδια
είδα
ασάλευτη να μένει η αμμουδιά

Κι ας μην ταιριάζει με την χαζοχαρούμενη αισιοδοξία ποπ τραγουδιών της μιας σαιζόν με τη μαγική λέξη "καλοκαίρι" που σπάνε τα ραδιόφωνα και φέτος (αν δεν προσέξεις που αφήνεις τη βελόνα).

---

"Σελήνη", στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Σταμάτης Κραουνάκης, ερμηνεία Σοφία Χρήστου. Υπάρχει στο άλμπουμ "Όταν έρχονται οι φίλοι μου" (1995) και στο άλμπουμ με μουσική και τραγούδια για την ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου "Αυτή η νύχτα μένει" (1999).

του έρωτα η στέρνα

Ζέστη, κι είναι μόνο η αρχή. Ζέστη το πρωί· όλο και κάποιος συνάδελφος οικειοποιείται το γραφείο μου, το μόνο με ανεμιστηράκι usb, να 'κανε και καμιά δουλειά γιατί εγώ έχω κατεβάσει τα ρολά και είναι μόνο15 του Ιούνη! Ζέστη και το μεσημέρι· το αυτοκίνητο βράζει σα χύτρα ταχύτητας, ναι, το παραδέχομαι είμαι σβέλτος οδηγός, όταν δεν αυτοπεριορίζομαι. Ζέστη και το απόγευμα στη θάλασσα, ζέστη εν γένει, γράφω και το λάπτοπ ξεφυσάει, λίβας σκέτος.
 

Ετούτο είναι ένα μπερδεμένο στ' αυτιά μου τραγούδι. Δεν είμαι σίγουρη πώς πάνε οι τόνοι και τα γράμματα "πέρνα-περνά", "στερνά- στέρνα". Είναι και το βιβλιαράκι του cd που γράφει τους στίχους στα κεφαλαία και μου αφήνει το περιθώριο να τα ανακατεύω κατά πως θέλω. Ακόμα κι εκεί που τη μια ακούω σχεδόν ξεκάθαρα "κι άμα ανάψουν τα στερνά και χαρώ", την άλλη πάλι κλονίζομαι. Με τέτοια ζέστη δεν μου ταιριάζει, διαλέγω μιαν άλλη εκδοχή, χωρίς ανησυχία για τα στερνά, αλλά με έμφαση στη στιγμή στην απτή πραγματικότητα: "κι άμα ανάψουν τα στέρνα και χαρώ"

 να του έρωτα η στέρνα για νερό 

---

"Έλα νιότη μου πέρνα", στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Νίκος Αντύπας, ερμηνεία Χάρις Αλεξίου από το δίσκο "Δι ευχών" (1992).

Να τύχει να μη σε δω...

Δε θέλω άλλο να τυχαίνει.

Θέλω την ασφάλεια στο περπάτημά μου, τη χαμένη σιγουριά στις διαδρομές μου, να σβήσει επιτέλους το τρέμουλο στο βήμα μήπως και με βγάλει πάλι μπροστά σου.

Κι όταν σε δω, να μη σ αναγνωρίσω, ούτε εσύ εμένα, άγνωστοι στο ίδιο πεζοδρόμιο, ξένοι στην ίδια ουρά ταμείου, διαφορετικά μέλη στο ίδιο dvdάδικο που νοικιάζουν ταινίες χωριστά.

Να προχωρήσει η ζωή στ' αλήθεια χωριστά, δίχως αναμνήσεις φορεμένες πάνω σου όπως μπλουζάκια- δώρα-μου-σε-χρώματα-που-σε-φωτίζουν και χτενίσματα-διαλεγμένα-για-τα-ξανθά-μαλλιά-σου.

Θέλω η θέα των μπαλκονιών μας να μη βλέπει στο ίδιο πάρκο.

Να μεγαλώσει η γειτονιά σα χώρα, οι άνθρωποι της να γίνουν ποτάμι, κι όταν κατηφορίζουν σαστισμένοι για ψώνια ο δρόμος να βουίζει απ' την ορμή του νερού τους, να μη φτάνει πια στ' αυτιά μου ο απόηχος της φωνής σου, μόνο η λυπημένη μουσική απ' το ipod μου.

Να πάψεις να είσαι δίπλα μου, γύρω μου, απέναντί μου.

Να μη λυπάμαι πια το θλιμμένο βλέμμα σου, την κουρασμένη όψη σου, τους σφιγμένους ώμους σου.

Να μην πενθούν άλλο οι χαρές που δε μοιραζονται μαζί σου.

Θέλω να φύγει η λύπη, να φύγει κι ο θυμός, να μείνει μόνο η λήθη...

---

Η μπλούζα των Γιάννη Σπάθα- Λίνας Νικολακοπούλου. Ερμηνεία: Ελένη Βιτάλη. Άλμπουμ: "Οπωσδήποτε παράθυρο" (2001).

μάγος έρωτας

Αυτές τις μέρες έχει μια συννεφιά που μου πατάει το φρένο. Έτσι, ενώ είχα θεωρητικά όρεξη να γράψω οτιδήποτε, πρακτικά δεν έγραψα τίποτε. Ως φαίνεται, η όρεξη παίζει παιχνίδι όπως ο ήλιος με τα σύννεφα, και σήμερα έχει μόνο σύννεφα.

Θέλω πράγματα απλά, έως και λιτά, σαν μια κιθάρα μόνο που συνοδεύει μια αφτιασίδωτη φωνή.

Ο μάγος έρωτας, λέει, κυκλοφορεί με σπαθί.  Prêts? Allez!

---

"Μάγος Έρωτας": στίχοι και ερμηνεία Λίνας Νικολακοπούλου, μουσική Γιάννη Σπάθα. Από εκπομπή του Γιώργου Παπαστεφάνου που έχει προβληθεί στην ΕΡΤ. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε (με παραλλαγμένους τους στίχους) για τη δισκογραφία με τη φωνή του Βασίλη Λέκκα και περιλήφθηκε στο δίσκο "Σπινθήρας" του 2007.
Το βίντεο και οι σχετικές πληροφορίες από το κανάλι Thanasis1212 .

εικόνα γκρίζα και στραβή

Να αρχίσω με γενικότητες και μεγάλα λόγια. Δεν έχει νόημα να μιλάμε για λύσεις εάν δεν προσδιορίσουμε το πρόβλημα. Και το πρόβλημα είναι ο τρόπος που ζούμε.

Τα πάντα έχουν όνομα
κι αν θέλω τα φωνάζω

Επιλέγοντας ανάμεσα στην απόγνωση και στην πολιτισμένη λήθη.

Μα αφού ως το νου μου
υψώνονται
την ύλη τους ρεμβάζω

Και κάπου ανάμεσα, όσες θεωρίες και ιστορίες θες, μερικά κέρματα και λιγοστές κουβέντες. Φαύλος κύκλος, κάπου εκεί ανήκω κι εγώ.

---

“Αϊ Γιάννης”, στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Νίκος Αντύπας, ερμηνεία Ελένη Βιτάλη από το cd με τραγούδια σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου και μουσική Νίκου Αντύπα και Γιάννη Σπάθα «Οπωσδήποτε παράθυρο» (2002).

Οι 10+1 καλύτεροι δίσκοι της δεκαετίας

ρωτούσε ποια τραγούδια μ' αρέσουν πιο πολύ



Οι δέκα-συν-ένας καλύτεροι δίσκοι για τη δεκαετία που εκπνέει σύμφωνα με το προσωπικό μου γούστο και αισθητική.

-Άλκηστις Πρωτοψάλτη- Υδρόγειες σφαίρες
Η τελευταία μέχρι τώρα σπουδαία στιχουργική κατάθεση της Λίνας Νικολακοπούλου (με την εξαίρεση ίσως του Οπωσδήποτε Παράθυρο), με το λόγο της να φτάνει στα όριά του, τις μουσικές του Νίκου Αντύπα να δημιουργούν ατμόσφαιρα μίνι διαστημικού σταθμού και την Άλκηστη Πρωτοψάλτη να αποδεικνύεται ιδανική ερμηνεύτρια των τοπίων της Λίνας. Μετά από αυτό το δίσκο κανένας από τους τρεις καλλιτέχνες δε θα είναι ίδιος...

-Τάνια Τσανακλίδου, Μιχάλης Δέλτα- Το χρώμα της μέρας
Στις αρχές της δεκαετίας μεγάλες φωνές άρχισαν να πειραματίζονται με το σύγχρονο ήχο. Η πιο επιτυχής προσπάθεια κατά τη γνώμη μου είναι τούτη εδώ: Ο Μιχάλης Δέλτα εξηλέκτρισε πολύ την Τάνια Τσανακλίδου χωρίς να της στερήσει ούτε το λυρισμό της ούτε την ευαισθησία της. Σπουδαίο άλμπουμ αναμφισβήτητα, που σήμανε και το δισκογραφικό αδιέξοδο της ερμηνεύτριας...

-Θανάσης Παπακωνσταντίνου- Αγρύπνια
Η δεκαετία που μας πέρασε ανήκει αναντίρρητα στο Θανάση Παπακωνσταντίνου. Με σπουδαίους δίσκους όλα αυτά τα χρόνια επαναπροσδιόρισε το έντεχνο τραγούδι και ανανέωσε την ελληνική στιχουργία, αναμειγνύοντας ιδανικά την παράδοση με το σύγχρονο ήχο...

-Μαρία Βουμβάκη- Το τερραίν του παραδείσου
Να ένας δίσκος μελοποιημένης ποίησης, καθόλου άνευρος, χωρίς ακαδημαϊσμούς και μανιερισμούς (ποίηση=μεγάλες ορχήστρες). Από τη Μαρία Βουμβάκη, μια τραγουδοποιό ήρεμης δύναμης...

-Αλκίνοος Ιωαννίδης- Νεροποντή
Ο καλύτερος δίσκος του 2009 είναι σίγουρα ένας από τους καλύτερους της δεκαετίας. Φρέσκος, πρωτότυπος, ανανεωτικός, μια δουλειά που αφήνει αισιοδοξία για το μέλλον του λεγόμενου "έντεχνου" τραγουδιού.

-Σωκράτης Μάλαμας- Ένα
Ο καλύτερος Σωκράτης Μάλαμας κατ εμέ: Λιτός ενορχηστρωτικά, ευφυής συνθετικά, όσο πρέπει εσωστρεφής ερμηνευτικά. Κι ένας δίσκος με εξαιρετικά στιχουργήματα (κυρίως του σπουδαίου Άλκη Αλκαίου)...

-Γιάννης Αγγελάκας, Νίκος Βελιώτης- Οι ανάσες των λύκων
Σίγουρα δεν είναι μια εύκολη δουλειά, σε κάποια σημεία της μάλιστα μοιάζει ανολοκλήρωτη. Όμως πιστεύω ότι ήταν η απαρχή για το δισκογραφικό ξέσπασμα του Αγγελάκα που θα τον οδηγούσε στα υψηλά επίπεδα του επόμενου "Από ’δω και πάνω" και της φετινής "Ψυχής βαθιάς". Όσο για το τσέλο του Βελιώτη, σχεδόν τρομακτικό!

-Λένα Πλάτωνος- Ημερολόγια
Η επιστροφή της ιέρειας Λένας Πλάτωνος, δε θα μπορούσε να ήταν τυχαία. 8 χρόνια δισκογραφικής σιωπής δεν εμπόδισαν μια εγκλωβισμένη καλλιτέχνιδα (κι ένα βασανισμένο άνθρωπο) να ξαναβρεί την ορμή του. Καλως ήρθε!

-Νατάσσα Μποφίλιου- Μέχρι το τέλος
Μια νέα τραγουδίστρια κι ένα καινούριο δημιουργικό δίδυμο (Καραμουρατίδης- Ευαγγελάτος) με διάθεση πατρο/μητροκτονική απέναντι στα ιερά τέρατα και τα κακώς κείμενα του ελληνικού τραγουδιού. Δύσκολο στοίχημα και φιλόδοξο, να δούμε αν θα κερδηθεί. Ο δίσκος αυτός πάντως μοιάζει να τους καθιερώνει οριστικά.

-Monika- Avatar
Η αγγλόφωνη ελληνική τραγουδοποιΐα περνά σε νέα εποχή με το ντεπούτο αυτής της νεαρής κοπέλας από το πουθενά. Τάραξε, συζητήθηκε, πούλησε και -το σημαντικότερο- άφησε πολύ ωραία τραγούδια...

Κι ένας ένας ακόμα:

-Χάρις Αλεξίου- Ως την άκρη του ουρανού σου
Ο πιο πολυσυζητημένος και "ιερόσυλος" δίσκος της κορυφαίας ερμηνεύτριας -κι ένας από τους εμπορικότερους της δεκαετίας- δεν παύει να περιέχει μερικά πολύ όμορφα -αν και υπερκαταναλωμένα- τραγούδια αλλά και την επιστροφή της σε κάποιες γνήσιες λαϊκές ερμηνείες. Και έτσι το λαϊκό πάθος καθάρισε λιγάκι από τις λαμέ εκτροπές των λαϊκοποπ σταρς...

---

Καληνύχτα των Σταμάτη Κραουνάκη- Λίνας Νικολακοπούλου. Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη. Άλμπουμ: "Χάνομαι γιατί ρεμβάζω" (1985).

Η Εποχή της Αγάπης

Το ενδιάμεσο των εποχών με εξουθενώνει. Μου θυμίζει το ανθρώπινο αναποφάσιστο:
Ένα βήμα μπροστά, ένα πίσω, φεύγω- μένω, εγκαταλείπω- στα ίδια στάσιμα νερά συνεχίζω να κολυμπώ...

Και όχι μόνο το ενδιάμεσο. Γενικώς οι εποχές και η εναλλαγή τους με δυσκολεύουν. Κι αν τα τερτίπια τους επιβαρύνουν την καθημερινότητά μου όσο η κίνηση στους δρόμους, η κυκλοθυμία τους μου κοστίζει ακριβότερα: σε διάθεση και ενέργεια...

Από παιδί άλλωστε μ' "έπιαναν" οι εποχές.
Με θυμάμαι ξαπλωμένο σ' ένα άδειο αλώνι να διαβάζω τον ουρανό ακούγοντας τη συνομωσία τους εναντία στη βραχυπρόθεσμη ισορροπία μου. Η' μαθητή στο διάλειμμα να παρατηρώ το κρύο τους να παγώνει στην εκούσια μοναξιά μια ανυπόμονη αμυγδαλιά...

Καμία εποχή δεν ανώδυνη. Όλες έχουν τα όπλα τους.
Πιο επικίνδυνη απ' όλες βέβαια η Άνοιξη. Γεμάτη ομορφιές και μυρωδιές, άνοιγε όλους τους απλήρωτους με τον εαυτό μου λογαριασμους, έφερνε με τα χιλιάδες στον άνεμο άνθη της την αταξία στα συγυρισμένα εντός μου.

Όχι ότι το Καλοκαίρι ήταν πιο πονετικό.
Ως εποχή ματαίωσης και διάψευσης, ερχόταν πάντα με το δραματικό του φινάλε να υπενθυμίσει όλα όσα ήλπισα και δεν έγιναν. Να ειρωνευτεί τα σχέδια, να χλευάσει όσα δεν πρόλαβαν.

Έπειτα το Φθινόπωρο έφερνε τη φθορά. Τις μαραμένες και κρεμασμένες απ' τα κλαδιά ελπίδες, τα πεσμένα καταγής όνειρα σαν φρούτα γινωμένα που δεν κόπηκαν και δεν δοκιμάστηκαν.

Τελευταίος και πιο αδυσώπητος ερχόταν ο Χειμώνας. Με το χιόνι του σκέπαζε στη λήθη τα πεσμένα όνειρα καίγοντας και το τελευταίο ίχνος ζωής στον κήπο μου...

Αυτές ήταν πάντα οι εποχές. Σκληρές και τιμωροί.
Κι εγώ μάταια προσπαθούσα να ισορροπήσω στην τραμπάλα τους. Προσπαθώντας αδέξια να ισοσταθμίσω ελπίδα με διάψευση, ενέργεια με φθορά, γαλήνη με βίαιο εσωτερικό ξύπνημα. Άνιση μάχη...

Όμως φέτος ο Οκτώβρης είναι διαφορετικός. Τούτος ο Οκτώβρης βαραίνει αλλιώς.
Γιατί όπως ο μήνας αυτός φεύγει, πίσω του αφήνει την πόρτα ανοιχτή σε μια νέα εποχή.
Επιτέλους. Ο φετινός Οκτώβρης θα μας βάλει στην πέμπτη εποχή.
Στην Εποχή Της Αγάπης...

---

Η εποχή της αγάπης των Μάνου Χατζιδάκι- Λίνας Νικολακοπούλου. Πρώτη ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη. Άλμπουμ: "Χορός με τη σκιά μου" (1998).
Εδώ το ακούμε σε (εξαιρετική) αδισκογράφητη ερμηνεία του Γιώργη Χριστοδούλου από τις πρόβες για την αφιερωμένη στα Άτομα με Αναπηρία συναυλία της Λινας Νικολακοπούλου (Ιερά Οδός, 17 Ιανουαρίου 2006).

Σε πόσα χρόνια σχολάς

Ο καιρός φεύγει λες, κι εσύ καθισμένη σε γραφείο δεν έχεις χρόνο ούτε για αποχαιρετισμούς. Σε γραφείο ανήλιαγο, με στοίβες βιβλία και έγγραφα, φακέλους να χάσκουν και υπολογιστές τσέπης με χλωμές οθόνες που αναβοσβήνουν γιατί το φως δεν είναι αρκετό. Κι ένα τηλέφωνο στο πάτωμα ή την τσέπη να χτυπάει μανιασμένα...

Πότε άρχισες να δουλεύεις - να είσαι "παραγωγική" όπως λένε- πότε μπήκες στη ρουτίνα και κάθε μέρα μοιάζει με την προηγούμενη δε θυμάσαι. Πάει καιρός...

Πες μου τώρα, σε πόση ώρα, σε πόσα χρόνια σχολάς

Αλήθεια, θα περάσουν πάνω από τριάντα χρόνια δουλεύοντας.
Για το ένα τρίτο της ζωής σου όλα σχεδόν τα πρωινά θα είναι πιασμένα.
Μια απλή βόλτα στο κέντρο θα μοιάζει πολυτέλεια, ένα άσκοπο χάζεμα στους δρόμους με πρωινό καθάριο φως θα φαντάζει υπερβολή, ένας καφές με τον κόσμο να προσπερνάει γοργά το τραπεζάκι σου με την απλωμένη εφημερίδα μακρυνή ανάμνηση...

Αλήθεια, θα περάσουν πάνω από τριάντα χρόνια δουλεύοντας.
Κι έπειτα εκεί στο φινάλε, όταν κριθεί ότι είναι ώρα να ξεκουραστείς, πώς αφαιρείται ανώδυνα από την καθημερινότητά σου τόσων χρόνων ρουτίνα, πώς μεταμορφώνεται η συνήθεια χωρίς αισθήματα κενού, πώς γεμίζουν τα όψιμα πρωινά σου δίχως την αίσθηση του άδειου;

Ανθρωποθυσία είναι η κάρτα που χτυπάς

Σε ιδιωτικό ή δημόσιο τομέα
κυνηγέ του ωραρίου, των προθεσμιών και των προγραμμάτων,
ασθενή των γεμάτων πρωινών και των στριμωγμένων απογευμάτων,
παρατηρητή της ζωής από το μισάνοιχτο παράθυρο του γραφείου,
πώς ξεκινάει η μέρα σου πάντα την ίδια ώρα;
Πώς συνεχίζει η ζωή σου από χθες πάντα με εκκρεμότητες να σε περιμένουν σε ντοσιέ πάνω στο γραφείο;

ΥΓ: Το ποστ είναι αφιερωμένο σε όλους τους αγαπημένους φίλους μου που δουλεύουν πολύ. Τους συμπονώ και τους ζηλεύω λιγάκι...

---

Η ώρα των Νίκου Αντύπα- Λίνας Νικολακοπούλου. Ερμηνεία: Χάρης Κατσιμίχας. Άλμπουμ: Οπωσδήποτε παράθυρο (2001).

Ποια πατρίδα

Παραδέχομαι ότι το ποστ σου ήταν μαχαιριά στην καρδιά αγαπητή BlackForest. Ώστε φεύγεις λοιπόν για εξωτικό ταξίδι (αφήνοντάς μου και το "παιδί" τώρα που πασχαλιάζει), για την μαγική χώρα του φλεμένκο -την Ισπανία, απωθημένο μου και μικρό μου όνειρο ζωής.

Θα μου πεις τόσο δύσκολο είναι να πεταχτείς μέχρι την Ιβηρική Χερσόνησο, παίρνεις το αεροπλάνο, λίγες ώρες ταξίδι -πέντε το πολύ αν υπολογίσουμε και την πατροπαράδοτη καθυστέρηση της Ολυμπιακής- και βρίσκεσαι στη χώρα των παιδικών σου φαντασιώσεων και των ενήλικων προσδοκιών, μην το κάνεις θέμα και μου χαλάς κι εμένα την εκδρομική διάθεση.

Όμως το ταξίδι μου στην Ισπανία το έχω φανταστεί αλλιώς άπιστη BlackForest. Όχι ένα απλό ταξίδι αναψυχής για αξιοθέατα, αναμνηστικά στο αεροδρόμιο και μετά φωτογραφίες στο facebook. Το έχω φανταστεί χωρίς επιστροφή -μόνο allez, δίχως retour.

Ονειρεύομαι πως μένω για πάντα εκεί, στην άγνωστη καταλανική πόλη που το αεροπλάνο με προσγειώνει.Και με φαντάζομαι να παραλαμβάνω τις βαλίτσες μου -όλη η ζωή μου διπλωμένη και πακεταρισμένη σε δυο τρία μπαγκάζια- να τις στοιβάζω στο πορτ-παγκάζ του ταξί και όταν ο οδηγός μ' αφήσει στην τυχαία διεύθυνση που του έχω υποδείξει και ξεφορτώσω τη ζωή μου να αισθάνομαι πως βρήκα άλλη πατρίδα για να τη συνεχίσω, σε άλλη γη, σε άλλη γλώσσα.

Ίσως είναι η κλίση της Μεσογείου που όπως λες μας καλεί, ίσως είναι η χώρα μας που μπατάρει και γέρνουμε όλοι προς τα εκεί, πάντως θα το κάνω το χωρίς επιστροφή ταξίδι. Γιατί η πατρίδα μου εδώ είναι σκληρή, νιώθω πως δε μας χρειάζεται και μας διώχνει, μακριά ίσως νοσταλγήσουμε ο ένας τον άλλον και ξαναγαπηθούμε.

Ποια πατρίδα σε διώχνει
Και ποια σε χρειάζεται
Ποια σε νοιάζεται γη



ΥΓ1: Επειδή ως τότε θα αρκεστώ σε τριήμερα κάμπινγκ μαζί με άλλους της γενιάς των 700 ευρώ, να ευχηθώ καλό σεργιάνισμα στις γειτονιές του κόσμου αγαπητή μου BlackForest!

ΥΓ2: Και φέρε μας και λίγη παέγια!

---

Πατρίδα των Νίκου Αντύπα- Χάρης Αλεξιου/Λίνας Νικολακοπούλου. Ερμηνεία: Χάρις Αλεξίου από το άλμπουμ "Δι' ευχών" (1992)

σ’ ένα flamenco απάνω

Γιατί το ξυπνητήρι μου χτύπησε το Σάββατο πρωί-πρωί; Αφού το έχω προγραμματίσει να χτυπάει μόνο τις καθημερινές… Μου πήρε μιάμιση μέρα να καταλάβω ότι στο (καινούριο) κινητό είχα βάλει τη σωστή ημερομηνία, αλλά με απόκλιση ενός έτους. Έτσι, ενώ αθώα έλεγε στην οθόνη 4 Απριλίου, κατά βάθος εννοούσε 4 Απριλίου 2008. Δηλαδή, ημέρα Παρασκευή για το ‘08. Δηλαδή, χτύπησε 6:50 το Σάββατο του ’09. Μόλις την Κυριακή το απόγευμα υποψιάστηκα την κουταμάρα που με ξύπνησε σαββατιάτικα. Και βλέποντας τα πλέον όλα ξεκάθαρα και στο σωστό χρόνο, επανατοποθετώντας στον άξονα του χρόνου τις προσεχείς «υποχρεώσεις» μου αντιλήφθηκα και το εξής: Σε μια βδομάδα φεύγω για το, από καιρό, προγραμματισμένο ταξιδάκι μου. Πότε πέρασε κιόλας ο καιρός… Γρήγορα να ετοιμάσω βαλίτσα! Α, μην ξεχάσω να το πω στην οικογένεια και με ψάχνουν σε λάθος χώρα!

Ξέρεις πόσο σπάνια αποχωρίζομαι το Νησί, οπότε λάβε την ως μεγάλη ανατροπή την απόφασή μου να ξενιτευτώ, έστω και για μια βδομάδα. Το τοποθετώ στη λίστα με τα πιο extreme πράγματα που έχω αποφασίσει να κάνω τον τελευταίο καιρό. Η λίστα τώρα, μη φανταστείς, δυο πράγματα μόνο περιλαμβάνει, εκ των οποίων το ένα ήδη σου το περιγράφω και στο άλλο ήδη σου γράφω.

Να ζήσω ή να πεθάνω σ’ ένα flamenco απάνω
Μάτια μου
Σαν τρελή φωτιά που διψάει για μια μαύρη ματιά

Να ζήσω ή να πεθάνω μ’ ένα κορμί ό,τι κάνω
Μάτια μου
Ν’ απογειωθώ κι απ’ τη γη με το φως να ενωθώ

Σωστά μάντεψες, στη χώρα του φλαμένκο θα βρεθώ. Αν και σαφώς από χορό δεν χαμπαριάζω, το τραγουδάκι αυτό από τότε που κυκλοφόρησε το άκουγα φανατικά και πολύ ανυποψίαστα- πρώτη γυμνασίου θα πήγαινα.

Στην Ισπανία τώρα, θα αναρωτιέσαι πώς βρέθηκα ενώ μετά βίας έχω πάει σε 5-6 μέρη της Ελλάδας (ή με απλά λόγια, αφού έχω βγάλει ρίζες στο Νησί); Έλα ντε! Μετά από μεγάλο διάστημα στη δουλειά, χωρίς να απολαμβάνω σταλιά από την άδειά μου λόγω εξωγενώς επιβεβλημένων υποχρεώσεων και κυρίως, μετά από πολύπλοκες εσωτερικές διεργασίες (που να σου περιγράφω- χάος), λέω το εξής (οξύμωρο) στον εαυτό μου: ως εδώ και όπου φτάσουμε. Για Υπερσιβηρικό, δεν βρήκα παρέα, ομολογώ. Για Ισπανία όμως…

Σα να έχει μια κλίση η Μεσόγειος θάλασσα προς τη χώρα αυτή και τραβάει όλους τους φίλους μου: ένας ζει εκεί, όλοι οι άλλοι έχουν πάει ή θα πάνε ή θέλουν να πάνε. Ένα ταξίδι στην Ισπανία, πάντα θα έχει «επιβάτες», όπως το τρόλεϊ Κολιάτσου- Παγκράτι ένα πράγμα.

Να προλάβω τις λάθος εντυπώσεις: όλοι στην παρέα ανήκουμε στη γενιά των 700 ευρώ (ενίοτε και κάτω των 700). Μερικοί από μας βρίσκονται σταθερά μεταξύ υπο-αμειβόμενης εργασίας και ανεργίας. Προς το παρόν (το υπογραμμίζω), ανήκω μαζί με 2-3 φίλους στην εξαίρεση του κανόνα της γενιάς μας. Μα είμαστε η εξαίρεση, όλοι οι άλλοι άστα… τα ζεις κι εσύ. Το μεγαλύτερο μέρος της παρέας συνήθως μαζεύει για μήνες τους θλιβερούς μισθούς και τα καταθλιπτικά επιδόματα ανεργίας μπας και καταφέρει οικονομικά- οικονομικά το πολυπόθητο ταξιδάκι. Τέλος πάντων, μην το ανοίξουμε το θέμα γιατί θα παρεκτραπεί -αν δεν έχει ήδη- η όποια ταξιδιάρικη διάθεση του ποστ.

Φλέβα η ζωή που γρήγορα χτυπά

(πάλι η Λίνα μας έβγαλε στα ανοιχτά τελευταία στιγμή)

---

Να ζήσω ή να πεθάνω (flamenco): στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Νίκος Αντύπας, ερμηνεία Χάρις Αλεξίου από το άλμπουμ «Δι’ ευχών» 1992.

Χαίρε ω χαίρε ανδρειωμένη πατρίδα σε τέφρα φοίνικα

Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τις επετείους, τις εθνικές εορτές, τις περήφανες αργίες...

Ίσως γιατί πάντα υπάρχει ο φόβος μην οργανώνουμε τη ζωή μας για το επόμενο τριήμερο, μην μετράμε την ευτυχία μας σε αργίες και εθνικές εορτές, γιατί η οριστική απόδραση από τη φρικτή καθημερινότητα θέλει κότσια και εμείς δεν μπορούμε παρά να πάρουμε το αμάξι και να φτάσουμε μέχρι τη Χαλκίδα και να επιστρέψουμε μετά με την ψευδαίσθηση ότι επιτέλους φύγαμε, με την ικανοποίηση ότι μπορεί και να ταξιδέψαμε...

Μικρό με βάζαν ποιήματα να πω με την ποδιά
μα εγώ με τα χτυπήματα που είχα στην καρδιά
με τον εχθρό τα λέω

Θυμάμαι στο σχολείο την προετοιμασία της γιορτής, σημαιάκια στους τοίχους, κάδρα ηρώων του '21, να προβάρουμε ποιήματα και τραγούδια με τη δασκάλα για να μας καμαρώσουν οι γονείς και να βγει κι αυτή η φετινή εθνική υποχρέωση.

Πάντα έλεγα ποιήματα. Δηλαδή με επέλεγαν να πω. Τα κατάφερνα, παρότι πολλές φορές δεν καταλάβαινα τί απάγγελνα. Θυμάμαι την εσωτερική μάχη, το τρέμουλο στη φωνή και το χτυποκάρδι, μην ξεχαστούν τα λόγια, να κοιτάζω ευθεία κι όχι κατάματα τα γονικά πρόσωπα...

Δε με ανακαλώ όμως να απαγγέλλω. Μόνο ένα παιδάκι θυμάμαι, καθόταν στο διπλανό θρανίο, μαζεμένο και ήσυχο, το ανάγκασαν να πει ποιήμα σε κάποια επέτειο παρότι αυτό αρνιόταν κατηγορηματικά. Σε όλες τις πρόβες ερχόταν συνεπώς, είχε μάθει το ποίημά του εισπράττοντας τους επαίνους της κυρίας, φαινόταν ότι θα τα καταφέρει. Και τη μέρα της γιορτής όταν ήρθε η σειρά του για να απαγγείλλει, ανέβηκε στην έδρα αγέρωχα, έκλεισε μάτια και αυτιά με τα χέρια και δεν ξεκίνησε ποτέ...

Θυμάμαι τις προτροπές, τις αποδοκιμασίες, τα γέλια του κοινού, μα πιο πολύ θυμάμαι το ικανοποιημένο βλέμμα του -τη λεπτή ειρωνεία - μόλις άνοιξε τα μάτια για να κατέβει...

---

Αιγαίο των Νίκου Αντύπα- Λίνας Νικολακοπούλου. Ερμηνεία: Άλκηστις Πρωτοψάλτη, από το δίσκο "Σαν ηφαίστειο που ξυπνά" (1997)

Και η ζωή μας μια επέτειος φριχτή

Και η ζωή μας μια επέτειος φριχτή
Τα φώτα κάηκαν
Και τέλειωσε η γιορτή

Σήμερα, μέρα που είναι, λέω αναιδέστατα να βγάλω τη γλώσσα μου σε όλη αυτή τη νοοτροπία που μας ανάγκασε να μάθουμε την ιστορία μας ως μια σειρά από χρονολογίες, μάχες, νίκες ή ήττες, κατορθώματα ή ταπεινώσεις του επονομαζόμενου ελληνικού έθνους. Που μας έβαλε παρωπίδες και μας έχωσε πίσω από χαρακώματα απέναντι σε λογιών των λογιών «εχθρούς».

Σχολικές γιορτές, λαμπρές επέτειοι, χάρτινα (ή πλέον πλαστικά) σημαιάκια, ποιηματάκια και παρελάσεις. Εθνική περηφάνια.


Με θράσος λοιπόν, παραθέτω τους παρακάτω στίχους:

Θανάσης Διάκος έψηνε στη Λιβαδειά σουβλάκια
Ο Ομέρ Βρυώνης πέρναγε και ήθελε ουζάκια
Δεν σε σερβίρω άπιστε – σουβλάκι δεν σου φτιάχνω
Κι ο Ομέρ Βρυώνης έκραξε «σουβλάκι θα σε κάνω»

«Μάθημα» ή «μάθημα ελληνικής ιστορίας» λέγεται το τραγούδι. Κι αν σε ξένισαν οι παραπάνω στίχοι, άκουσε το ολόκληρο, φίλε Μάρκο, προσεκτικά. (Θα αντιλαμβάνεσαι βέβαια ότι δεν έχω τίποτα «προηγούμενα» με τον Αθανάσιο Διάκο- είχε, ο έρημος, τραγικό τέλος- αλλού είναι το θέμα).

Α, επίσης, έλεος πια, μην ακούσω στο ραδιόφωνο ως επετειακό το τραγούδι του Σαββόπουλου «Ωδή στο Γεώργιο Καραϊσκάκη». Ας πει και κάποιος ότι άλλον από τον Καραϊσκάκη είχε στο μυαλό του ο Σαββόπουλος όταν το έγραφε!

---

«Μάθημα» στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Σταμάτης Κραουνάκης, ερμηνεία Γιώργος Μαρίνος. Βρίσκεται σε ζωντανή ηχογράφηση στο δίσκο του 1984 «Στον αστερισμό της Μέδουσας» στο εξώφυλλου του οποίου αναγράφεται «ακατάλληλος δίσκος για παιδιά» (και για εθνικόφρονες εν προκειμένω).
Η εκτέλεση που παρατίθεται παραπάνω στο βίντεο, είναι από το δίσκο «Αυτός ο Γιώργος» του 1991.

Τα εμπορεύματα

Τα εμπορεύματα να κοιτάς,
απ’ τ’ απογεύματα τι ζητάς

Το είχα καταλάβει ότι κάτι συμβαίνει μεταξύ εσένα και του σούπερ μάρκετ (ή υπεραγορά επί το ελληνικότερο). Δεν έφταναν παρά μόνο μερικά απανωτά τηλέφωνα που σου έκανα σε διάστημα 3 ημερών. Σε 3 από τις 4 περιπτώσεις σε πέτυχα στο σούπερ μάρκετ!

Απεναντίας, εγώ βαριέμαι αφάνταστα να πηγαίνω για ψώνια. Τα ράφια των ντουλαπιών και του ψυγείου μου το αποδεικνύουν απερίφραστα. Όταν είναι απαραίτητο και μόνο, πετάγομαι μέχρι το μπακάλικο του χωριού μου. Αυτό που επιμένω να το αποκαλώ μπακάλικο, ας είναι αυτός λόγος ασυνεννοησίας με τον υπόλοιπο κόσμο που προτιμά τον όρο σούπερ μάρκετ και παρά την τεραστίων διαστάσεων ταμπέλα στην πρόσοψη που επιμένει, στα αγγλικά πάντα, ότι είναι «Η υπεραγορά του χωριού».

Λέγοντας βέβαια μπακάλικο, μην πάει το μυαλό σου σε κάτι παλιακό, σαν αυτό του μαυραγορίτη- δωσίλογου Σπύρου Καλογήρου στην ταινία «Η δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά». Όχι, εδώ πρόκειται για πλήρως εκσυγχρονισμένο κατάστημα. Διαφέρει βέβαια σε τρία βασικά σημεία από τα σούπερ μάρκετ: είναι σε μέγεθος small, με large τιμές (και ποιότητα, οφείλω να αναγνωρίσω) και με extra large ωράριο (όσο βάλει ο νου σου-ακόμα και τις Κυριακές, δεν το συζητώ δε για το καλοκαίρι).

Έχει επίσης την εξής ιδιομορφία: είναι του ποιοτικού γενικά, ελκυστικές ντομάτες, ατσαλάκωτα μαρούλια, φρέσκα μανιτάρια, γάλα ακόμα και Όλυμπος (το προτιμώ γιατί είναι γάλα από «σπίτι»), φυστικοβούτυρο (ένεκα του αγγλοτραφούς πληθυσμού που έχει κατακλύσει την περιοχή), μαρμέλαδα γεύση φρούτα του δάσους και ό, τι ζητήσει ο βιτσιόζος καταναλωτής που κρύβεις μέσα σου.

Όταν λέω είναι του ποιοτικού το εννοώ: ως και η μουσική υπόκρουση είναι τέτοια. Να, την Κυριακή ας πούμε που πέρασα από ‘κει για ντομάτες, γάλα και ψωμί (μην το κάνεις θέμα, ο φούρνος είναι δίπλα, αλλά ποιος να τρέχει τώρα…), ακουγόταν από τα ηχεία "Ζαβαρακατρανέμια Ζαβαρακατρανέμια ίλεως ίλεως ίλεως λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια αλληλούια αλληλούια...". Eτσι διαλέγεις με άλλον αέρα την ντομάτα που όπως και να γίνει, όπου και να πας ντομάτα θα βρεις, αλλά με υπόκρουση τα ακαταλαβίστικα του Μαρκόπουλου που αλλού;

Χαζεύοντας τους χωριανούς μου (ε, άμα το σούπερ μάρκετ είναι μικρό, τα προϊόντα τα έχεις δει και ματαδει, αναγκάζεσαι να στρέψεις αλλού το ενδιαφέρον σου), έφτασα στο ψυγείο με τα γαλακτοκομικά και τον Ξυλούρη να υποστηρίζει «Πολύ κρύο, πολύ κρύο, πολύ κρύο εφέτος» και όντως, όπως και να το πάρεις, πολύ κρύο εφέτος.

Η μουσική μου περιπλάνηση τελειώνει στο ταμείο με το Γιάννη Ρίτσο να μου λέει -αργά και σταθερά -ώσπου εν τέλει με έπεισε για τα λεγόμενά του- «Και να αδελφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα- ήσυχα και απλά, καταλαβαινόμαστε τώρα, καταλαβαινόμαστε τώρα, δε χρειάζονται περισσότερα». Έβγαλα τα χρήματα από την τσέπη. Δεν χρειάζονται περισσότερα.

Βάζω στοίχημα ότι όταν θα ξαναπάω, θα πετύχω τα «Μαλαματένια λόγια»!

ο παράς έχει ουρά κι έχω κλονιστεί
........................................................................

Επειδή πάλι βάρυνε το κλίμα, να δώσω τη δική μου (κωμικοτραγική) εμπειρία σχετικά με το αγρόκτημα που επιθυμείς να αποκτήσεις προς κάλυψη των ακόρεστων αναγκών σου. Mετά από ένα καλοκαίρι, που για λόγους που δεν εμπίπτουν στην βούληση μου, ανάλαβα ένα αποδεκατισμένο κοτέτσι, ένα ζευγάρι κουνέλια και μια κουτσή κατσίκα, έχω να σε ενημερώσω ότι όλα εξελίχθηκαν τραυματικά για ανθρώπους και ζώα.

Ξεκινώ από τους ανθρώπους: Ξύπνημα 6:30 π.μ. και με ένα μάτι κλειστό βουρ για φαγητό και νερό στα ζώα. Μεσημέρι, μόλις έφτανα σε ορατό σημείο και πριν καν μπω στην αυλή, χορωδιακά όλα μου υπενθύμιζαν τις υποχρεώσεις μου: στη σκιά η κατσίκα, άρμεγμα (με τη συνδρομή ειδικών δυνάμεων, βλ. γειτόνισσα) και φρέσκο φαγητό (πράσινο, όχι ετοιματζίδικες τροφές), τις κότες τις αγνοούσα, έχουν τρελές αν(τ)οχές (το συμπέρανα στην πράξη). Μέρα παρά μέρα τριγύριζα στους αγρούς για τα προς το ζην των ζώων.

Τα βάσανα των ζώων τώρα: Τα κουνέλια, γλυκύτατα και μουγκά, αποφάσισα να τα έχω σε ξεχωριστό κλουβί προς αποφυγή αναπαραγωγής. Αν οι γεννήσεις ήταν ανεξέλεγκτες θα προέκυπτε αναμφίβολα επισιτιστική κρίση.
Η κατσίκα από την πολύ ξηρά τροφή, παραλίγο να τινάξει τα πέταλα- την γύρισα στους καλυτέρους γιατρούς μπας και χωνέψει τα αχώνευτα. Η αλήθεια είναι ότι έβαλε κι αυτή τη μουσούδα της για να φτάσει σε αυτό το σημείο. Συγκεκριμένα, την έβαλε στο τσουβάλι με τα καλαμπόκια για τις κότες και σταμάτησε μόνο όταν ήταν πια αργά.
Οι κότες τώρα, επαναλαμβάνω τη βαθειά εκτίμησή μου στις αντοχές τους: Υπήρχαν μέρες που γύριζα βράδυ σπίτι και ξαναέφευγα για να γυρίσω το επόμενο βράδυ. «Που είναι το πρόβλημα;» θα μου πεις. Να σου υπενθυμίσω ότι οι κότες κοιμούνται νωρίς, οπότε δεν μπορούσα ποτέ να τους δώσω φαγητό σε ώρα που θα μπορούσαν να το φάνε. Μετά από αυτό κατέβηκαν σε διαμαρτυρία και έκαναν ένα αυγό όποτε και εάν, αλλά επέζησαν.
Επίσης, έχω πολλά να σου πω και για τα λαχανικά που είχα υπ’ ευθύνη μου. Αλλά να μην πλατειάζω άλλο: και εδώ τα πράγματα ήταν απογοητευτικά. Ένα παράδειγμα: Τα λάχανα που τρώμε τον χειμώνα, φυτεύονται από το καλοκαίρι και έτσι την πατήσανε κι αυτά. Μόνο που το πρόβλημα αποκαλύφθηκε πρόσφατα: δεν μπορώ να πω, εξ όψεως καλά φαινόταν, δυστυχώς αποδείχτηκαν κούφια! Για ντολμάδες πάντως, ότι πρέπει είναι!

Είσαι λοιπόν σίγουρος ότι η λύση στο πρόβλημά σου είναι το αγρόκτημα στην Κατεχάκη;

Όλες σου οι ανάγκες προμελετημένες, φάτε πιείτε μάγκες, έτοιμη ζωή

---

«Τα εμπορεύματα», στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Νίκος Αντύπας, ερμηνεία Άλκηστις Πρωτοψάλτη, άλμπουμ «Υδρόγειες σφαίρες» 2000.

«Ζαβαρακατρανέμια», στίχοι- μουσική Γιάννης Μαρκόπουλος, πρώτη εκτέλεση Γιάννης Μαρκόπουλος για την ταινία του Γιώργου Σκαλενάκη «Επιχείρηση Απόλλων» 1968, η εκτέλεση με το Νίκο Ξυλούρη από το δίσκο «Διάλλειμα» 1971.

«Τούτες τις μέρες» και «Και να αδελφέ μου» στίχοι Γιάννης Ρίτσος, μουσική Χρήστος Λεοντής, ερμηνεία Νίκος Ξυλούρης από το δίσκο «Καπνισμένο τσουκάλι» 1975.

Για σένανε μπορώ λεπρό να φιλήσω

Αγαπημένη μου Blackforest,

αν και ο πειρασμός να απαντήσω με ένα σπαραξικάρδιο ποστ στο δικό σου είναι μεγάλος – ο μελό εαυτός μου πάντα καραδοκεί, σα μαυροφορεμένο σουξέ της Μαρινέλλας που ξέρεις πόσο μισώ- αποφεύγω τους συναισθηματισμούς και τις αβρότητες τύπου «τι ωραία που ξαναβρεθήκαμε, μου είχες λείψει πολύ, είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, πάντα θέλαμε να συνεργαστούμε, στα καμαρίνια περνάμε σούπερ κλπ» και αρχίζω να σου περιγράφω την -αδιάφορη ομολογουμένως- καθημερινότητά μου, ωσάν να καίγεσαι να μάθεις κάθε πτυχή της…

............................................................

Όπερα νάιτ

Χθες λοιπόν πήγα στη Λυρική. Ναι στην παράσταση που έπεσε το ξύλο μεταξύ γκέι ακτιβιστών και γκέι συμβασιούχων της Λυρικής (τώρα αυτό ακούγεται οξύμωρο, γιατί να τσακώνονται οι γκέι, απλά αν κατάλαβα καλά οι (γκέι) συμβασιούχοι δε θέλανε να παίζονται γκέι έργα για να μην καρφωθούν, έχουν κι ένα σοβαρό ίματζ τέλος πάντων).

Ξέρω θα μου πεις πας όπου γίνεται τζερτζελές, και πράγματι δε θα πήγαινα αν δεν ήταν η φίλη μου h Αμαλία να με σύρει, η οποία είναι κάτι σα μια σύγχρονη Τζόαν Μπαέζ- Τζέιν Φόντα- Ατζελίνα Τζολί χωρίς Μπραντ, μια ακτιβίστρια που έχει άχτι κυρίως τον Κακλαμάνη, και ήθελε να πάμε να διαμαρτυρηθούμε για τη φίμωση της τέχνης (είχε πάρει μαζί της και αβγά για κάθε περίπτωση). Έχω και μια μικρή αγάπη στην όπερα - και καθόλου λεφτά πια, ακούω την πονεμένη φωνούλα της τσέπης μου- οπότε με έσυρε...

Εντάξει η παράσταση ήταν καλούτσικη. Η όπερα σε πανελλήνια πρώτη, για τον έρωτα μια νεράιδας του νερού για ένα πρίγκηπα, χάριν του οποίου παρατάει το βυθό και ανεβαίνει στη γη για να φάει τα μούτρα της στον έρωτα με τον συνηθισμένο ανθρώπινο τρόπο.
Η σκηνοθέτις βέβαια της άλλαξε τα φώτα της όπερας, θέλοντας να κάνει μια σπουδή στο θέμα της ταυτότητας και βάζοντας τη νεράιδα να είναι η θηλυκή πλευρά του πρίγκηπα, τον οποίο ταύτισε με έναν γνωστό γκέι Λουδοβίκο.
Πειραματικό και ολίγον προκλητικό ανέβασμα, αμήχανο το χειροκρότημα στο φινάλε, πού να καταλάβει το τάργκετ γκρουπ της Λυρικής με τις ναφθαλιασμένες γούνες και τα φαντεζί καπέλα...

(σ.σ: η παράσταση θα παίζεται μέχρι 15/3)

Δες και τον καβγά των γκέι

http://www.tvxs.gr/v6901

............................................................

Κατα τ' άλλα, αυτές τις μέρες πέρασα αρκετές ώρες στον προαστιακό, παρέα με την Καρυστιάνη, η οποία έχει μια εμμονή με τη θάλασσα. Κι όχι αδικαιολόγητα...
Χάθηκα στις γραμμές της, συγκλονιστικές και βρεγμένες, γεμάτες νόστο και προσμονή. Και διασχίζοντας ταυτόχρονα μέρη γεμάτα ναυτοσύνη -Ελευσίνα, Σκαραμαγκάς- ένιωσα κι εγώ την αίσθηση των ηρώων της, με τα πνιγμένα στους ωκεανούς συναισθήματα, τους ανέκφραστους έρωτες και τους καταδικασμένους στην αναμονή γάμους. Και ο συρμός να περνάει ξυστά από τη θάλασσα -λάδι φαινομενικά αλλά γεμάτη ρεύματα μέσα της- σαν παροπλισμένο πλοίο γεμάτο ταξιδιώτες που δε θα φτάσουν ποτέ στη Μικρά Αγγλία, την Άνδρο κατά τους ήρωες της βιβλίου μας...

Να το διαβάσεις...

............................................................

Χαράζει, φύλα με απ' το μυαλό σου

μόλις συνειδητοποίησα τη μεγαλοσύνη αυτού του στίχου, αντικαθιστώντας ένα γιώτα με ένα ύψιλον...




Σε φιλώ

---

Για σένανε μπορώ των Αντώνη Στεφανίδη- Σώτιας Τσώτου. Ερμηνεία: Μαρινέλλα, από το άλμπουμ με τ' όνομά της (1981)

Ακίνδυνος των Νίκου Αντύπα- Λίνας Νικολακοπούλου, Ερμηνεία: Άλκηστις Πρωτοψάλτη, από τις Υδρόγειες Σφαίρες (2000)

Μικρά Αγγλία της Ιωάννας Καρυστιάνη, Εκδόσεις Καστανιώτη (1997)

Χρόνια στεγνώνει μέσα μου το αμίλητο νερό

Χρόνια στεγνώνει μέσα μου το αμίλητο νερό

Στίχος από καινούριο τραγούδι, ελάχιστα το έχω ακούσει, αλλά ακολουθώντας την προσφιλή συνήθεια μου, εστίασα στο λόγο, ξεχωρίζοντας αυτές τις λιγοστές λέξεις. Αρκούν να τις κρατήσω ως οδυνηρή διαπίστωση και εξίσου οδυνηρά, να την ομολογήσω, μιλώντας για μένα. Και μάλιστα δημοσίως, μέσω αυτού εδώ του μπλογκ. Ποιος θα μου το έλεγε, στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν- ούτε δέκα μέρες δεν είναι, ότι θα βρισκόμουν πίσω από ένα μπλογκ- σπασμένο καθρέφτη που αντανακλά το μέσα μου εαυτό …

Αγαπητέ Μάρκο, λες, οι άνθρωποι αλλάζουν… ίσως και να (μην) αλλάζουν.

Αλλά κάτι μου λέει ότι

εμείς οι δυο, τόσο κουτοί σταθερά!



Σε ότι αφορά τη «σοβαρή» μου ζωή, την απεκδύομαι με ευκολία (ή καλύτερα, με χαρά) όταν κρίνω ότι το έδαφος είναι πρόσφορο. Το θέμα είναι, πόσες ευκαιρίες στην καθημερινότητα μας έχουμε για να επιστρέφουμε στην αλήθεια της ζωής μας;

Πριν χωρίσουν οι δρόμοι μας, όταν ακόμα από το δικό μου και από το δικό σου μπαλκόνι αντικρίζαμε την ίδια θέα, όταν τα στιχάκια μας δεν τα ανταλλάσσαμε γραπτώς αλλά ανεβάζοντας την ένταση του στερεοφωνικού (σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσω τους γείτονες μας για την ανοχή τους!), σου είχα στείλει το εξής “μήνυμα”:

Οπού κι αν πας θα ‘σαι πάντα εδώ,
θα ‘χεις κλειδί και θ’ ανοίγεις την πόρτα,
όμως φοβάμαι μωρό μου μη φύγω εγώ,
έλα να πάμε οι δυο μας μια βόλτα

Υπολογίζω ότι δεν το θυμάσαι, αλλά ήταν εξαιρετικά αφιερωμένο και αληθινό… (εξαιρώ το στίχο με τον καφέ και τα τσιγάρα- δεν μου ήταν ποτέ απαραίτητα). Με περίεργο τρόπο, η ζωή έπαιξε το παιχνίδι σύμφωνα με τους όρους που έθεσαν άθελά τους αυτοί οι στίχοι και να λοιπόν, ήμουν εγώ αυτή που έφυγα.

Αλλά το κάλεσμα εξακολουθεί να ισχύει… ας ξεκινήσουμε λοιπόν αυτή τη διαδικτυακή βόλτα μας κι όπου μας βγάλει!

---

• "Αμίλητο νερό" στίχοι Ισαάκ Σούσης, μουσική Μίνως Μάτσας, ερμηνεία Χάρις Αλεξίου από το τη μουσική για την ταινία του Τώνυ Λυκουρέση "Σκλάβοι στα Δεσμά τους", 2009.
• "Εμείς οι δυο" στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Νίκος Αντύπας, ερμηνεία Άλκηστις Πρωτοψάλτη από το άλμπουμ "Σαν ηφαίστειο που ξυπνά" 1997.
• "Άδωνις" στίχοι-μουσική Σταμάτης Κραουνάκης, ερμηνεία Άλκηστις Πρωτοψάλτη από το άλμπουμ "Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ" 1985.
  

Επιστολή

Άμα σου 'γραφα ένα γράμμα
άμα σου 'γραφα ένα φως
θα είχε του μωρού το κλάμα
όπως κλαίει ένας σοφός
σαν κρεμάει τον κόσμο τάμα
στην Αγάπη που 'ναι η πιο παλιά τροφός

Αγαπητή Blackforest,

με τα σοφά λογάκια της Λίνας να παρακινούν συναισθήματα, ξεκινώ αυτή την πρώτη επιστολή στην παλιά μου φίλη.

Παρά τις παράλληλες διαδρομές μας -εσύ στο νησί κι εγώ στην μεγαλούπολη- καιρό τώρα η επιθυμία να σου γράψω επανερχόταν ιδεοληπτικά. Δεν ξέρω όμως ποια κρατήματα με σταματούσαν, ποιοι δισταγμοί με κλόνιζαν να μη σου χτυπήσω την πόρτα. Ίσως ο φόβος μη βιώσουμε -μετά από αιώνες χαμένοι στις ζωές μας- το ίδιο αίσθημα που ένιωσε ο Σαββόπουλος στη συνάντηση με την παιδική του φίλη Άννα:

Αγάλματα κομμάτια στα μάτια της τα δυο
βομβαρδισμένες πόλεις ναυάγια στο βυθό

Δεν ξέρω λαχταριστή μου Blackforest από πού να βάλω αρχή.

Πώς να σε εισάγω πάλι στη ζωή μου, να δούμε παρέα που βρίσκομαι, αν προχώρησα, αν μετεωρίζομαι στις ίδιες ιδέες και όνειρα. Πώς να χωρέσει εδώ μέσα το κλάμα του μωρού και του σοφού…

Πώς ξεκινάς να λες στον άλλον για τη ζωή σου όταν έχουν συμβεί τόσα πολλά και τόσα λίγα μαζί, μου θυμίζει reunion με τους φίλους από το σχολείο όπου θες να φανείς επιτυχημένος και ευτυχισμένος, λες και περισσότερο σε πειράζει μην καταλάβουν οι άλλοι ότι δεν κατάφερες κανένα από τα δύο παρά το αίσθημα της αποτυχίας καθεαυτό…

Και έπειτα, οι άνθρωποι αλλάζουν (εντάξει δεν το πολυπιστεύω αυτό αλλά ποτέ δεν ξέρεις) μπορούμε πάλι να επικοινωνήσουμε, να μιλήσουμε με τον ίδιο τρόπο, με τις ίδιες αναφορές ή μήπως ο κοινός μας κώδικας χάθηκε από τη σκληράδα της καθημερινότητας, την αμείλικτη τριβή της «σοβαρής» μας ζωης?

Γι’ αυτό αγαπητή μου φίλη θα επιλέξω να σου γράφω σαν να μη χωριστήκαμε ποτέ, σαν μην μπήκαν ποτέ ανάμεσα μας ολόκληρες θάλασσες και διαφορετικές πορείες και μας χώρισαν, σαν να ήμασταν πάντοτε δίπλα και ζούσαμε από κοινού τη ζωή μας και τη μοιραζόμασταν τρυφερά. Γιατί θέλω να σε ξαναβρώ, να σε ξανασυναντήσω –έστω μέσω αυτού του μπλογκ- ακόμα κι αν χρειαστεί να σε γνωρίζω πάλι από την αρχή.

Κανείς -θα πλανηθούμε μοναχοί
θάλασσες πόλεις έρημοι σταθμοί

ας μην πλανηθούμε άλλο μοναχοί, αυτή η λέξη «κανείς» είναι αδυσώπητη, όμως γιατί να μην προσπαθήσουμε να τη νικήσουμε…






Σε φιλώ…
Μάρκος

---

Επιστολή των Νίκου Αντύπα- Λίνας Νικολακοπούλου. Ερμηνεία: Άλκηστις Πρωτοψάλτη, από τις Υδρόγειες Σφαίρες (2000)

Είδα την Άννα κάποτε του Διονύση Σαββόπουλου, από το Περιβόλι του τρελού (1969)