Γυρνάω την πλάτη στο χαμό...

Όλο και πιο συχνά
σε σταθερά τυχαία ραντεβού,
σε συναντήσεις όχι έκπληξης ούτε φόβου,
(μόνο βουβής αποδοχής
για το βιωμένο και το αβίωτο)
με βρίσκεις.

Πάντα πίσω από ένα τραπέζι
πάντα προστατευμένο απ' τη μορφή σου
όταν -ολόγραμμα- σπρώχνεις απαλά την πόρτα
κι αφήνεις -σα σκιά- το χερούλι
ιεροτελεστία εισόδου που θυμίζει αποχώρηση.

Κάποια "γεια σου" τυπικά,
λίγα "καλά, εσύ;" αξιοπρεπή
τριγύρω ξένοι -εμείς πιο ξένοι-
φασαρία και γέλια εκτός -αμήχανα χαμόγελα εντός-
κάποια δεπτερόλεπτα σιωπής -αιώνες, Χριστέ μου!-
έπειτα βλέμματα γυάλινα,
αισθήματα κρυμμένα σε μπουφάν,
κόμποι στο λαιμό τυλιγμένοι σε κασκόλ.
μετά πάλι έξοδος...

Ξέρω, νομίζω, ελπίζω.
Οχι πια.
Απλά συνηθίζω να σε θυμάμαι λιγότερο.
Όλο και λιγότερο
κάποια ξεκούραστα σαββατοκύριακα ίσως,
κάτι μεσοβδόμαδες στιγμές ενδεχομένως.

Κι έτσι,
ζώντας δίπλα σου -όχι μαζί σου- ημερεύω
μεταξύ καθημερινής σιωπής κι αστικής βουής
ησυχάζω μέσα μου κείνο το φουσκωμένο ποτάμι
καταπίνω το ορμητικό νερό που γέμιζε ως τα δόντια το στόμα
και απολαμβάνω επιτέλους
λίγες αλκυονίδες μέρες και καλοκαιρία...

Έτσι το δάκρυ σε χαμόγελο γυρίζω
κι εκεί στην άκρη στο γκρεμό,
γυρνάω την πλάτη στο χαμό
και ξαναρχίζω...

---

Σήμερα κλαίω αύριο γελώ των Gustavo Alfredo Santaolalla- Χάρης Αλεξίου. Ερμηνεία: Χάρις Αλεξίου. Άλμπουμ: "Η αγάπη θα σε βρει όπου και να 'σαι" (2009).

δωσ' μου να πιω το δηλητήριο

Ενώ εσύ βρίσκεσαι σε βραχυκύκλωμα, τεχνικό και συναισθηματικό, εγώ πάω εκδρομές με τα μέσα μαζικής μεταφοράς… Απολαμβάνω την ανεμελιά του λεωφορείου για λίγο. Όταν είναι για πολύ, η απόλαυση χάνεται στην ατέλειωτη αναμονή στη στάση. Γιατί όταν ο τελευταίος τουρίστας φεύγει, το νησί κατεβάζει τα ρολά και εν προκειμένω, τραβά χειρόφρενο.

Το αυτοκίνητο που λέγαμε πως θα αγόραζα, διασχίζει στεριές και θάλασσες μέχρι να “πέσει” στα χέρια μου, ενώ κατά τύχη, περισσότερο πρόωρα παρά έγκαιρα, έδωσα το παλιό για απόσυρση και πήρα κάτι τίτλους πληρωμής, ρευστό δεν διατίθεται. Αυτό που λένε πώς όποιος χάνει κάπου, κερδίζει κάπου αλλού; Το πέτυχα, κέρδισα στα χαρτιά, γιατί τί άλλο εκτός από προεκλογικός τζόγος με δημόσιο χρήμα θα μπορούσε να θεωρηθεί το φιάσκο με τα μέτρα για την αντιμετώπιση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης;

Πίσω στις εκδρομές με λεωφορείο, υπεραστικό. Για το ποιος έχει προτεραιότητα, ποιος έχει stop, πότε σταματάμε, πότε ξεκινάμε, πότε προσπερνάμε τώρα το αποφασίζει άλλος, εγώ διαλέγω παράθυρο και χαζεύω βουνό ή θάλασσα. Συναντώ ανθρώπους στο δρόμο για τη στάση, στη στάση, στο λεωφορείο στο πρακτορείο, ακούω λόγια, ήχους, μουσικές, μακριά από το προστατευμένο περιβάλλον του αυτοκινήτου. Ε, καλά, συνήθως κυκλοφορώ με ακουστικά, αλλά είπα να τα αφήσω για λίγο, να δω τι ακούγεται στον έξω κόσμο.

Δεν μπορώ να πω ότι κατάλαβα ακριβώς τι ήταν αυτά που άκουσα. Το μόνο τραγούδι που ήξερα ήταν το «σώσε με», που έχει πρωτοπεί η Ρίτα Σακελαρίου, αλλά σε επανεκτέλεση από μια κοπέλα που δεν ξεχώρισα ποια ήταν, έμοιαζε τόσο με αυτή που τραγουδούσε πριν, όσο και με αυτή που ακολουθούσε μετά, και εγώ δεν ήξερα καμιά τους.

Όσο για το τραγούδι, μου θύμισε το φοιτητικό εστιατόριο, όταν ένα βράδυ η μερακλωμένη μαγείρισσα σερβίροντας τις μερίδες στα πιάτα σιγοτραγουδούσε το τραγούδι που ακουγόταν από το ραδιόφωνο «σώσε με, δώσ’ μου να πιω το δηλητήριο/ θα’ ναι η ζωή μου ένα μαρτύριο/ τώρα που πια δε μ’ αγαπάς». Τότε, είχα φέρει στο μυαλό μου τη Ρίτα Σακελαρίου με γούνα και στρας να τραγουδά στη μέση της κρύας, αχανούς και μισοάδειας αίθουσας εστιατορίου, που μαζι με τα εφέ των λευκών νιφάδων μούχλας, υγρασίας και νερού της βροχής που έπεφταν από το ταβάνι πάντα τέτοια εποχή (η δημόσια δωρεάν σίτιση και στέγαση μπάζει στη χώρα μας), συμπλήρωναν ένα σκηνικό που απόπνεε μια αίσθηση ατόφιας παρακμής.

Γενικά, τα ακούσματα της συγκεκριμένης μαγείρισσας είχαν να κάνουν με άγνωστα κομμάτια του Καζαντζίδη, με Μανώλη Αγγελόπουλο, με κλώνους του Καζαντζίδη και του Αγγελόπουλου κ.ο.κ. και ξένιζαν στην πλειοψηφία τους το ευρύ κοινό του εστιατορίου. Του εστιατορίου, που οφείλω να αναγνωρίσω ότι όταν είχε βάρδια η εν λόγω μαγείρισσα, διέθετε τα γευστικότερα εδέσματα, σε σχέση με τα αντίστοιχα των συναδέλφων της, τι κι αν άκουγαν Δεύτερο αυτοί.

Αφιερωμένο το τραγούδι στην μαγείρισσα που τόσα χρόνια έτρωγα απ’ τα χέρια της (και ποτέ δεν έμαθα τ’ όνομά της).

---

 «Σώσε με» Ρίτα Σακελαρίου, στίχοι και μουσική Νίκος Καρβέλας, δίσκος «Αρέσω» (1986)

Βραχυκύκλωμα

...υπογράψανε
πως μας κάψανε την καρδιά...

---

Βραχυκύκλωμα του Σταμάτη Κραουνάκη. Άλμπουμ: "Πόσο σ' αγαπώ"(2007).

ζει κανείς μόνο με ένα ξερό μισθό;

Αν το δεις βιαστικά, κινδυνεύω να χαρακτηριστώ υπέρ του δέοντος για την περίσταση αισιόδοξη, έδωσα και τίτλο "τα επόμενα όνειρα"... σε λίγο θα περίμενες να έλεγα "καλά να περνάς", "να αφήσεις πίσω σου ό,τι σε χαλάει", "να χαμογελάς" "να ξεκινάς τη μέρα σου όμορφα" και άλλα τέτοια που ακούγονται σωρηδόν σε ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές που τουλάχιστον για εμένα, με την αναποδιά που με χαρακτηρίζει, θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελέσουν έως και αντικίνητρο.

Ο ρεαλισμός μου δεν με αφήνει παρά μόνο να ονειρεύομαι. Τίποτα άλλο δεν έχω στο χέρι. Υπό όρους -όταν τα καταφέρνω-, μπορώ και να ελπίζω.

...Ζητάω την άδεια του ονείρου
πριν ελπίσω, Μου την δίνει εν γένει
μαζί με κάποιες οδηγίες αυστηρές.
Να πιστέψω δίχως να αγγίξω
να μην μιλήσω διόλου στον καπνό
γιατί είναι υπνοβάτης και θα πέσει
μόνο δια του βλέμματος ν’ αφησω
το αίτημα μου στην κρεμάστρα
ό,τι μου δοθεί να το δεχτώ
κι ας μην έχει καμιά ομοιότητα
μ' αυτό που ζωγραφίζει η έκκληση μου-
θα την επανέβρει μόλις ξαναχαθεί.

Φυσικά κι ονειρεύομαι

ζει κανείς μόνο με ένα ξερό μισθό;

---

"Συνέντευξις", σε ποίηση της Κικής Δημουλά, έγραψε τη μουσική και ερμηνεύσε η Μαρία Βουμβάκη. Από το άλμπουμ "Το τερραίν του παραδείσου", 2006.

Φθινοπωρινός σκύλος

Μέχρι τα επόμενα, μας παιδεύουν τα τελευταία όνειρα, τα πεπερασμένα.

Όχι ότι δε διδαχθήκαμε τη νομοτέλεια,
αλλά να, καμιά φορά, κείνο το ερωτηματικό επιμένει...

Πού πάει ο έρωτας όταν πεθάνει;

---

Φθινοπωρινός σκύλος της Αφροδίτης Μάνου. Ερμηνεία: Τάνια Τσανακλίδου. Άλμπουμ: "Το μαγικό κουτί" (1998). Πρώτη εκτέλεση της Αφροδίτης Μάνου, "Πού πας καραβάκι με τέτοιο καιρό" (1994).