Όποιος φεύγει...

Δεν είναι φυγόπονος. Φεύγει απλώς πριν το φινάλε.
Να προλάβει το τέλος γιατί δεν αντέχει το βαθύ κόκκινο της αυλαίας που πέφτει.

Δε δειλιάζει. Απλώς τον πνίγει ένα (παλιομοδίτικο) αίσθημα ευθύνης κι ένας όρκος.
Κι έχει θαρρος. Γι' αυτό αναλαμβάνει εκείνος την αποστολή.

Φοράει τα λατέξ γάντια, στερεώνει στο πρόσωπο τη χειρουργική μάσκα και με λίγα σκληρά λόγια στη σύριγγα φέρνει σε πέρας το δύσκολο έργο.

Κάνει όλα όσα πρέπει με χειρουργική ακρίβεια.

Κι ο ασθενής πεθαίνει.

Ευθανασία σε μια κλινικά νεκρή σχέση.
Τέλος σ' ένα λευκό ειδύλλιο που ψυχορραγει.

Κανένα δράμα, μήτε σπάσιμο.
Εκείνη η στιγμή είναι τοπικά αναισθητοποιημένη.
Υπάρχει μόνο το στυγνό συναισθηματικό καθήκον.

Άδειο βλέμμα, στόμα κρυμμένο στη μάσκα, σώμα τυλιγμένο στη ρόμπα του Δρος Θανατου
(αποστειρωμένες αντιδράσεις σε μια κλινική τραγωδία χωρίς κάθαρση)

Ο ασθενής επιτέλους πέθανε.

Τα φώτα του χειρουργείου χαμηλώνουν. Η αίθουσα ερημώνει.
Η πόρτα κλείνει αποφασισμένα πίσω του.

Πρέπει να φύγει.
Με επίγνωση του αμετάκλητου της πράξης
(Μια πεθαμένη σχέση δεν ανασταίνεται ποτέ)

Ο ασθενής είναι επισήμως νεκρός.

Τώρα μπορει να θρηνήσει.
Έχει ολόκληρους μήνες πένθους μπροστά του.
Πολλές εποχές βουβού κλάματος.

Μόνος;
Όχι βέβαια.

Έχει παρέα τα φαντάσματα των νεκρών αισθημάτων του.
Και τη φλόγα της αμφιβολίας να τον σιγοκαίει:
Τί θα γινόταν αν δεν είχε το θάρρος;
Θα ζούσε ο ασθενής αν ο ίδιος δεν γινόταν ο Θάνατός του;

---

Όποιος φεύγει του Νίκου Ξυδάκη. Ερμηνεία: Σωκράτης Μάλαμας. Άλμπουμ: "Νίκος Ξυδάκης- Σωκράτης Μάλαμας" (1999).