Νωρίς φθινοπώριασε φέτος.
Και δεν είναι τόσο ο καιρός, όσο η διάθεση.
Mετά από μακρά καλοκαιρινή αναπαύλα, γυρνώντας στην καθημερινότητα της πόλης όλα είναι ακριβώς όπως τα άφησα:
Αγχωμένα πρόσωπα παντού, σφιγμένα χείλη, βιαστικά πόδια, ελάχιστα ζευγάρια ονειροπόλα μάτια.
Δεν περίμενα βέβαια να γίνει κάποιο θαύμα όσο έλειπα.
Προμηνύεται δύσκολος για όλους μας χειμώνας φέτος.
Οικονομική ανασφάλεια διάχυτη παντού.
Πολύς φόβος.
Θα ήθελα να κρατούσε λίγο ακόμα μέσα μας το άγιο καλοκαίρι.
Γι' αυτο το ποστ μου φαντάζει τόσο ανεπίκαιρο μέσα Σεπτέμβρη.
Συγχωρέστε μου τον αναχρονισμό παρακαλώ.
Πέρα από την άρνηση να επιστρέψω όμως, λόγοι ανωτέρας βίας (κρασαρισμένο πισί, προβλήματα σύνδεσης) με κράτησαν μακριά συντηρώντας το ταξίδι μου στον καλοκαιρινό χωροχρόνο.
Καλό μας φθινόπωρο λοιπόν.
για μας είν' ο Σεπτέμβρης καλοκαίριΘυμήσου το Σεπτέμβρη Γιάννη Σπανού- Γιώργου Παπαστεφάνου. Ερμηνεία: Κώστας Καρράς. Τραγούδι γραμμένο για το ομώνυμο θεατρικό έργο του Νόελ Κάουαρντ που ανέβασαν η Έλλη Λαμπέτη και ο Κώστας Καρράς το 1967.
