Πάσχα στο φούρνο

Βέλαζε το κατσίκι επίμονα βραχνά.

Άνοιξα το φούρνο με θυμό τι φωνάζεις είπα
σε ακούνε οι καλεσμένοι. Ο φούρνος σου δεν καίει,
βέλαξε κάνε κάτι αλλιώς θα μείνει νηστική
χρονιάρα μέρα η ωμότητά σας.
Έβαλα μέσα το χέρι μου. Πράγματι.
Παγωμένο το μέτωπο τα πόδια
ο σβέρκος το χορτάρι η βοσκή τα κατσάβραχα
H σφαγή.

Μετρώντας δειλινά...

Καλά τα βγάζει πέρα η μοναξιά
φτωχικά αλλά τίμια.

Κάπως έτσι λοιπόν τη βγάζω,
φτωχικά -στο πνεύμα των ημερών- και τίμια, σχεδόν καθαγιασμένα.

Από την άλλη, διάθεση για γράψιμο δεν έχω, και δεν ξέρω πού να ρίξω την ευθύνη.
Στην (ύποπτη) ηρεμία του Ιουνίου, στη θερινή ραστώνη ή στην ακινησία των αισθημάτων;

Μόνο κάποιες ενδιαφέρουσες παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών με κινητοποιούν, αν και όχι τόσο εγκαίρως ώστε να βρω εισιτήρια σε όλες (μα καλά πόσοι ψευτοκουλτουριάρηδες μαζευτήκαμε σ αυτήν την πόλη;) και οι επικείμενες διακοπές μου στην Ισπανία.
Οι οποίες διακοπές είναι σε ενάμιση μήνα σχεδόν.

Τώρα που το σκέφτομαι, αργούν πολύ.




Δηλαδή τί; Μέχρι τότε θα μετράω δειλινά;

---

Καλά τα βγάζει πέρα η μοναξιά της Κικής Δημουλά. Απόσπασμα από το ποίημα Δεν έχεις τί να χάσεις. Χλόη Θερμοκηπίου, ἐκδόσεις Ἴκαρος, 2005

Τα δειλινά των Γιώργου Ζαμπέτα- Χαράλαμπου Βασιλειάδη. Ερμηνεία: Σταμάτης Κραουνάκης. Ηχητικό απόσπασμα από τη ραδιοφωνική εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα στο Δεύτερο Πρόγραμμα την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 2010. Η πρώτη εκτέλεση ανήκει στη Βίκυ Μοσχολιού.
Το βίντεο της user StamXar.

ζει κανείς μόνο με ένα ξερό μισθό;

Αν το δεις βιαστικά, κινδυνεύω να χαρακτηριστώ υπέρ του δέοντος για την περίσταση αισιόδοξη, έδωσα και τίτλο "τα επόμενα όνειρα"... σε λίγο θα περίμενες να έλεγα "καλά να περνάς", "να αφήσεις πίσω σου ό,τι σε χαλάει", "να χαμογελάς" "να ξεκινάς τη μέρα σου όμορφα" και άλλα τέτοια που ακούγονται σωρηδόν σε ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές που τουλάχιστον για εμένα, με την αναποδιά που με χαρακτηρίζει, θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελέσουν έως και αντικίνητρο.

Ο ρεαλισμός μου δεν με αφήνει παρά μόνο να ονειρεύομαι. Τίποτα άλλο δεν έχω στο χέρι. Υπό όρους -όταν τα καταφέρνω-, μπορώ και να ελπίζω.

...Ζητάω την άδεια του ονείρου
πριν ελπίσω, Μου την δίνει εν γένει
μαζί με κάποιες οδηγίες αυστηρές.
Να πιστέψω δίχως να αγγίξω
να μην μιλήσω διόλου στον καπνό
γιατί είναι υπνοβάτης και θα πέσει
μόνο δια του βλέμματος ν’ αφησω
το αίτημα μου στην κρεμάστρα
ό,τι μου δοθεί να το δεχτώ
κι ας μην έχει καμιά ομοιότητα
μ' αυτό που ζωγραφίζει η έκκληση μου-
θα την επανέβρει μόλις ξαναχαθεί.

Φυσικά κι ονειρεύομαι

ζει κανείς μόνο με ένα ξερό μισθό;

---

"Συνέντευξις", σε ποίηση της Κικής Δημουλά, έγραψε τη μουσική και ερμηνεύσε η Μαρία Βουμβάκη. Από το άλμπουμ "Το τερραίν του παραδείσου", 2006.