Κάθε βραδυ λυπημένοι

Αυτές τις μέρες, δεν τολμώ ν ανοίξω την πόρτα μου.

Χιλιάδες μικρά νεκρά ανθάκια κατακλύζουν το μπαλκόνι μου, εισβάλοντας στο δωμάτιο όποτε βγω να χαζέψω λίγο το φεγγάρι.

Λευκά, ξεραμένα πέταλα που γεμίζουν το πάτωμα, γαντζώνονται στην κουρτίνα, γλιστρούν στις σελίδες και στο πληκτρολόγιο και κρύβονται στα συρτάρια και τα σεντόνια.

Γι αυτό κι εγώ κλείνω ερμητικά τα πατζούρια,
μήτε φως, μήτε άνοιξη
-κατεβαζω ρολά-
μήτε άσχημα νέα και ειδήσεις,
να γλιτώσω από τη θλιβερή πραγματικότητα και την ανασφάλεια.
Από τη λύπη;

Μου γράφεις:

Μου σπάνε τα νεύρα όλοι στη δουλειά
δεν με νοιάζουν οι προθεσμίες, δε με νοιαζουν οι δουλειές,
με νοιάζει που θα πρέπει να λέω και δόξα τω Θεώ στη σκατοκατασταση που βρεθήκαμε
κι εγώ δε μπορώ να δοξάζω πράγματα που δεν πιστεύω

Έτσι λοιπόν θα 'ναι από δω κι εμπρός.
Κι εμείς θυμωμένοι, φοβισμένοι, λυπημενοι.

Πάντα λυπημένοι...

---

Κάθε βραδυ λυπημένη του Βασίλη Τσιτσάνη. Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη. Άλμπουμ: "Ατελείωτος δρόμος" (1983).