Βραχυκύκλωμα

...υπογράψανε
πως μας κάψανε την καρδιά...

---

Βραχυκύκλωμα του Σταμάτη Κραουνάκη. Άλμπουμ: "Πόσο σ' αγαπώ"(2007).

τα επόμενα όνειρα

Μετρημένα "σ' αγαπώ", μερικά "σε θέλω" και κάμποσα "φίλα με" μας αναλογούν. Να τα λες, να τα εννοείς, να τα χαίρεσαι και όπου βγει.

έρχεται, έρχεται βροχή κι οι άνθρωποι θα γίνουν κήποι
με φορτωμένη τη ψυχή με αυτό που αφόρητα τους λείπει

To-do-list κι ένα τραγούδι να παίζει.

---

"Τα επόμενα όνειρα", στίχοι- μουσική Σταμάτης Κραουνάκης, ερμηνεία Βικτωρία Ταγκούλη- Σταμάτης Κραουνάκης από το cd "Πόσο σ' αγαπώ", 2007.

Πώς έφυγες...

Έρχεται μια στιγμή που μένεις μόνος, παρέα με τις φαιδρές βεβαιότητές σου:
"Mαζί", "Για πάντα", "Τα πάντα"...

Έρχεται μια στιγμή που ανοίγεις τα βλέφαρά σου και δε βλέπεις πουθενά την κατά συνθήκη πραγματικότητά σου.

Έρχεται μια στιγμή που διαπιστώνεις ότι απομονωμένος στο -μέχρι πρότινος- νησί της σιγουριάς δεν υπάρχει πια τίποτα να κάνεις. Μόνο να ατενίσεις την αλήθεια, ατελείωτη θάλασσα που σε κρατάει μακριά από τον ιδανικό προορισμό...

Έρχεται μια στιγμή που απλά δεν μπορείς.
Ούτε να αρθρώσεις, ούτε να δώσεις λόγο...

...ούτε κλαίω, ούτε καν σε συζητώ...

---

Πώς έφυγες του Σταμάτη Κραουνάκη. Ερμηνεία: Βίκυ Μοσχολιού. Άλμπουμ: "Σκουριασμένα χείλη" (1981).
Στο βίντεο ακούμε τη (σπαρακτική) α καπέλα ερμηνεία από το "Το τραγούδι γυμνό" του 1992, μια συλλογή με τραγούδια που ερμήνευσαν unplugged 15 καλλιτέχνες με αφορμή τις εκπομπές του Κώστα Κωτούλα στον 9,84 FM.

μια ησυχία σαν ερημιά

Ωραία λοιπόν, αυτά είναι τα νέα από το νησί που αφήσατε πίσω σας.
Αλλά, κι αν σας μείνει χρόνος, μην ανησυχήσετε για μας. Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς, είναι νομοτελειακό πια:

Σβήσαν τα φώτα στην παραλία
ήρθ' ο Σεπτέμβρης
ήρθ' η βροχή
φεύγαν οι φίλοι
φεύγαν τα πλοία
πήγε χαμένη η εκδρομή

Η δικιά μας η εκδρομή, αυτή που την κάνουμε χωρίς να το κουνήσουμε από το νησί. Άλλωστε το νησί είναι το καλύτερο μέρος του κόσμου (κι ας μην βγήκαμε ούτε με βάρκα από αυτό). Ακούσαμε, είδαμε, φτάνει. Όλα είναι εδώ -ή περνάνε να μας δουν βιαστικά.

Χάθηκα- χάθηκα μες στη ζωή μου

χάθηκες- χάθηκες μες στη βροχή

---

"Διαμάντια και μπλουζ" Στίχοι- μουσική -εδώ και ερμηνεία: Σταματης Κραουνάκης για την παράσταση "Διαμάντια και μπλουζ" σε κείμενα της Λούλας Αναγνωστάκη που ανέβηκε με τη Ζωή Λάσκαρη στη θετρική σκηνή Αθηναΐς τις περιόδους 2005- 2006 και 2006- 2007. Στη δισκογραφία κυκλοφορεί στο άλμπουμ του Σταμάτη Κραουνάκη "Πόσο σ' αγαπώ" (2007).

Αξίζει να σημειωθεί ότι για το έργο "Διαμάντια και μπλουζ" που ανέβηκε από τη Τζένη Καρέζη το 1990 και υπήρξε το κύκνειο άσμα της, έχει γράψει μουσική η Ελένη Καραΐνδρου. Σε στίχους της Λούλας Αναγνωστάκη υπάρχει το τραγούδι με τίτλο "Χάθηκα μέσα στη ζωή μου" ερμηνευμένο από την Τζένη Καρέζη.

'Ελα στο νερό

Μελτέμια στη θάλασσα, ηρεμά τα νερά στο τραγούδι που παίζει.

Και ξεκάθαρα: Έλα στο νερό.
(εκτός των άλλων, είναι και ο πιο σίγουρος τρόπος για να μην πιάσεις φωτιά σε αυτόν τον τόπο)

Έλα στο νερό
Μέσα στο νερό
Έλα τυχερό μου αστέρι
Πλύνε μου το πρόσωπό μου
Να αστράψει σα μαχαίρι
Η ψυχή στο μέτωπό μου

---

"Μέσα στο νερό": στίχοι- μουσική Σταμάτης Κραουνάκης, ερμηνεία Κώστας Μακεδόνας (1993).

Γραμμένο για την μικρού μήκους ταινία του Χρήστου Γόδα "Δυο μέτρα γης", πάνω σ’ ένα διήγημα του Τσέχωφ. Πρώτη έκδοση Αύγουστος 1997, σε CD εκτός εμπορίου με το περιοδικό ΚΛΙΚ (πηγή: http://www.kraounakis.gr/).

κάτι αισθήματα βαριά σχολάν τα μεσημέρια

Μην τα λες τόσο τραγικά τα πράγματα και δεν ξεκινήσω αύριο για δουλειά. Ή μάλλον θα ξεκινήσω και λοξοδρομώντας -όπως κάθε που η περίσταση το απαιτεί- από το δρόμο της θάλασσας, θα μείνω εκεί. Στο δρόμο ή στη θάλασσα.

Δεν είναι πάντα έτσι τα πράγματα. Γιατί το γραφείο μου μπορεί να είναι στην ανήλιαγη πλευρά του κτιρίου, όμως καταφέρνω από αυτή τη θέση να ξεκλέβω από το απέναντι (και λίγο μακρινό παράθυρο), εικόνες -μια λεμονιά και μια κληματαριά με αρμονικά μπλεγμένους τους ξινούς και γλυκούς καρπούς τους-, μυρωδιές και κουβέντες.

Δεν είναι ακριβώς έτσι. Η οθόνη του υπολογιστή (ποτέ δεν χρησιμοποιώ τσέπης- ούτε για τα πιο απλά), τελευταίας τεχνολογίας και αρκούντος φωτεινή. Το πληκτρολόγιο είναι μαύρο με ξεθωριασμένο το "Α". Θα γράφω φαίνεται λέξεις με πολλά "Α". Ή θα ξεκουράζω πολύ το αριστερό μικρό μου δαχτυλάκι.

Εντάξει, το τηλέφωνο χτυπάει, δε λέω. Αλλά μόνο το σταθερό. Τα κινητά δεν έχουν σήμα. Είμαστε μια μαύρη κηλίδα στο λαμπρό χάρτη τηλεπικοινωνιακής κάλυψης των παντοδύναμων εταιρειών κινητής τηλεφωνίας. Κι έτσι, στο μακρινό παράθυρο (αυτό με τη λεμονιά), στο περβάζι βρίσκονται απλωμένα σαν σε πάγκο μικροπωλητή, ανήμπορα γυαλιστερά τηλέφωνα που πασχίζουν όλη μέρα να πετύχουν μια γραμμή σήμα.

Τι κάθομαι και σου λέω τώρα. Μικρές ανούσιες λεπτομέρειες της καθημερινότητάς μου. Που κι εγώ θα τις ξεχάσω όταν αλλάξω δουλειά, προσπαθώντας να συμπληρώσω τα συντάξιμα χρόνια. Μετρώντας τα μου βγαίνουν περισσότερα από τα χρόνια που έχω ζήσει. Τρομακτική διαπίστωση. Όχι δεν σκέφτομαι τη σύνταξη από τώρα. Με απασχολεί το θέμα τυπικά: προφανώς και θέλω να δουλεύω ασφαλισμένη και με τα ένσημά μου. Αλλά μη γελιόμαστε, ποτέ δεν ξέρεις τις σημερινές κρατήσεις ποιος τις χαίρεται και την αυριανή σύνταξη ποιος θα (καταφέρει να) την πάρει. Απλός ρεαλισμός.

Πάνω -κάτω για τριανταπέντε χρόνια ένσημα θα μαζεύουμε. Αν έχουμε υγεία και δουλειά βέβαια. Συνεπώς, όλα τα πρωινά μας θα είναι «πιασμένα» στο εξής... Μα πού και πού θα βρίσκονται ευκαιρίες για εξωτερικές δουλειές, στις οποίες πάντα θα βρίσκεις "κίνηση". Κι έτσι σκαστός θα πίνεις τον πιο "γλυκό" καφέ σου, θα δίνεις τα πιο απρόβλεπτα, ίσως και ριψοκίνδυνα ραντεβουδάκια και φυσικά, θα τριγυρνάς αλήτικα στα αγαπημένα σου δρομάκια, όχι κεντρικά και σε πάρει κανένα μάτι... Μετά θα γυρνάς στη δουλεία -με συγκρατημένη χαρά για να μην προκαλείς υποψίες- μέχρι να έρθει η ώρα να σχολάσεις.

Εξ ιδίων κρίνοντας, αναρωτιέμαι, κατά πόσο είμαστε ικανοί να "σχολάσουμε" από τη δουλειά. Όταν το 1/3 της μέρας μας το αφιερώνουμε στη δουλειά, ασυνείδητα παραχωρούμε στην δουλειά και το 1/3 (όχι αριθμητικώς εξακριβωμένο) των σκέψεων, των ονείρων, των συζητήσεων, των ανθρώπινων επαφών μας. Συναντούμε τους συναδέλφους μας πιο πολύ από τους δικούς μας ανθρώπους, τον ύπνο μας στοιχειώνουν οι "εκκρεμότητες" (αυτά παθαίνει όποιος γυρίζει σε άσκοπες εξωτερικές δουλειές!). Αν αφεθούμε σε όλα αυτά, αλίμονο, ούτε ένα τρίτο μάτι επιπλέον δεν θα μας δώσει λύση...

Κάτι αισθήματα βαριά σχολάν τα μεσημέρια
και μου πετάνε στην καρδιά κανέλες και πιπέρια

Αυθαίρετα από την πρώτη στιγμή που άκουσα αυτό το τραγούδι, χωρίς να έχω δει την ταινία, υπέθεσα (κι ας μην έχει άμεση συνάφεια με το θέμα) ότι τα κάθε λογής βαριά αισθήματα σχολούν τα μεσημέρια, μαζί με την δουλειά. Και μας μένει η υπόλοιπη μέρα να τρομάζουμε, να πειράζουμε (τα όνειρα), να φωνάζουμε, να νομίζουμε... Έτσι έντονα και ζωντανά, μέχρι να ξαναπάμε την άλλη μέρα στη δουλειά, να σχολάσουμε κ.ο.κ. Για όσο αντέχουμε (35 χρόνια είναι πολλά, στο δρόμο θα βρούμε κι άλλους τρόπους προφανώς).

---

"Βόλτα" στίχοι-μουσική Σταμάτης Κραουνάκης, ερμηνεία Ρίτα Αντωνοπούλου από τη μουσική για την ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου "Πεθαίνοντας στην Αθήνα" 2006.

Χρόνια στεγνώνει μέσα μου το αμίλητο νερό

Χρόνια στεγνώνει μέσα μου το αμίλητο νερό

Στίχος από καινούριο τραγούδι, ελάχιστα το έχω ακούσει, αλλά ακολουθώντας την προσφιλή συνήθεια μου, εστίασα στο λόγο, ξεχωρίζοντας αυτές τις λιγοστές λέξεις. Αρκούν να τις κρατήσω ως οδυνηρή διαπίστωση και εξίσου οδυνηρά, να την ομολογήσω, μιλώντας για μένα. Και μάλιστα δημοσίως, μέσω αυτού εδώ του μπλογκ. Ποιος θα μου το έλεγε, στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν- ούτε δέκα μέρες δεν είναι, ότι θα βρισκόμουν πίσω από ένα μπλογκ- σπασμένο καθρέφτη που αντανακλά το μέσα μου εαυτό …

Αγαπητέ Μάρκο, λες, οι άνθρωποι αλλάζουν… ίσως και να (μην) αλλάζουν.

Αλλά κάτι μου λέει ότι

εμείς οι δυο, τόσο κουτοί σταθερά!



Σε ότι αφορά τη «σοβαρή» μου ζωή, την απεκδύομαι με ευκολία (ή καλύτερα, με χαρά) όταν κρίνω ότι το έδαφος είναι πρόσφορο. Το θέμα είναι, πόσες ευκαιρίες στην καθημερινότητα μας έχουμε για να επιστρέφουμε στην αλήθεια της ζωής μας;

Πριν χωρίσουν οι δρόμοι μας, όταν ακόμα από το δικό μου και από το δικό σου μπαλκόνι αντικρίζαμε την ίδια θέα, όταν τα στιχάκια μας δεν τα ανταλλάσσαμε γραπτώς αλλά ανεβάζοντας την ένταση του στερεοφωνικού (σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσω τους γείτονες μας για την ανοχή τους!), σου είχα στείλει το εξής “μήνυμα”:

Οπού κι αν πας θα ‘σαι πάντα εδώ,
θα ‘χεις κλειδί και θ’ ανοίγεις την πόρτα,
όμως φοβάμαι μωρό μου μη φύγω εγώ,
έλα να πάμε οι δυο μας μια βόλτα

Υπολογίζω ότι δεν το θυμάσαι, αλλά ήταν εξαιρετικά αφιερωμένο και αληθινό… (εξαιρώ το στίχο με τον καφέ και τα τσιγάρα- δεν μου ήταν ποτέ απαραίτητα). Με περίεργο τρόπο, η ζωή έπαιξε το παιχνίδι σύμφωνα με τους όρους που έθεσαν άθελά τους αυτοί οι στίχοι και να λοιπόν, ήμουν εγώ αυτή που έφυγα.

Αλλά το κάλεσμα εξακολουθεί να ισχύει… ας ξεκινήσουμε λοιπόν αυτή τη διαδικτυακή βόλτα μας κι όπου μας βγάλει!

---

• "Αμίλητο νερό" στίχοι Ισαάκ Σούσης, μουσική Μίνως Μάτσας, ερμηνεία Χάρις Αλεξίου από το τη μουσική για την ταινία του Τώνυ Λυκουρέση "Σκλάβοι στα Δεσμά τους", 2009.
• "Εμείς οι δυο" στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Νίκος Αντύπας, ερμηνεία Άλκηστις Πρωτοψάλτη από το άλμπουμ "Σαν ηφαίστειο που ξυπνά" 1997.
• "Άδωνις" στίχοι-μουσική Σταμάτης Κραουνάκης, ερμηνεία Άλκηστις Πρωτοψάλτη από το άλμπουμ "Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ" 1985.