Μονόγραμμα

Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ’ άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες πού έκρουσαν γλυκά
Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τα "πίστεψέ με" και τα "μη"
Μια στον αέρα , μια στη μουσική

Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας
Που γύρευαν ν’ ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο
Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες
Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ’ τις ξερολιθιές, πίσω απ’ τους φράχτες
Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου
Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από
τους καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό
Στον τοίχο, τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά
Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά

Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό
Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο
Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.

---

Πενθώ τα χρόνια που έρχονται Ποίηση: Οδυσσέα Ελύτη («Μονόγραμμα», Εκδόσεις Ίκαρος, 1972), μουσική: Γιάννη Ζουγανέλη. Ερμηνεία: Δήμητρας Γαλάνη. Ακυκλοφόρητο.

Παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο

Έλειψα δυο- τρεις μέρες και βρήκα το σπίτι σε κατάσταση πολιορκίας. Τα τέσσερα (ζωή να 'χουν) ανίψια είχαν καταλάβει κάθε ζωτικό χώρο του σπιτιού. Στα κρυφά πετούσαν τα παπούτσια τους και με τα πόδια και τα γόνατα γυμνά, αμολιόταν στα χώματα και στα καυτά τσιμέντα. Σαν τις αράχνες κρέμονταν από παντού, σαν το κισσό σκαρφάλωναν στα πάντα. Κάθε βήμα και εν δυνάμει ατύχημα: παντού στο πάτωμα μπάλες, μπαλάκια, παιχνίδια κι αυτοκινητάκια. Μπουλντόζες και φορτηγά φορτωμένα χώμα έκαναν ανατροπή οπουδήποτε, και εντός του σπιτιού. Τα φυτά κλαδεύτηκαν ακούσια, τα γατιά μετακόμισαν για να σώσουν την ουρά τους. Τα ποδήλατα, λιγότερα από τα παιδιά, δούλευαν με βάρδιες. Με την πρώτη ευκαιρία έπεφταν καρπαζιές και δαγκωματιές.

Παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο
κουρεμένο κεφάλι όνειρο ακούρευτο

Αν και ανέβαλα να πάρω καμιά- δυο μέρες άδεια που ήθελα για να ξεκουραστώ στο σπίτι (καταλαβαίνεις γιατί), δεν σου κρύβω ότι η κατάσταση (εκτός των περιπτώσεων που πιανόταν μαλλί με μαλλί, αν και κοντοκουρεμένα) ήταν άκρως απολαυστική. Αυτό δα μας έλλειπε, να ξυπνήσουν και το καταβαραθρωμένο μητρικό μου ένστικτο!

(ΥΓ. Δυο μέρες ακόμα να μείνουν και το βλέπω το ένστικτο να γυρνά στη θέση του)

---

"Παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο", των Οδυσσέα Ελύτη- Γιάννη Μαρκόπουλου, ερμηνεία Μαρία Δημητριάδη από το δίσκο "Ήλιος ο Πρώτος" (1969).Το τραγούδι επίσης συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή "Η Μαρία Δημητριάδη τραγουδά τους μεγάλους συνθέτες" (1995).

κατά πού θ' απλώσουμε τα χέρια μας;

Αυτό το πηγαινέλα των εποχών γίνεται πάντα θέμα. Στην καθημερινότητα μας, για πρακτικά θέματα όπως τι ρούχα να φορέσω σήμερα, να πάρω ζακέτα, τι παπούτσια να βάλω. Αν σε πετύχει μπόρα με πεδιλάκι καλοκαιρινό και αμάνικο, καταλαβαίνεις ότι το ένστικτο δεν είναι το δυνατό σου σημείο. Κάτι που δεν το αμφισβήτησα δηλαδή, αλλά δεν ήταν και ανάγκη να το επιβεβαιώσω ούσα μούσκεμα στη μέση του πουθενά. Πάντως παρά τις αστοχίες μου, δηλώνω ότι το ενδιάμεσο των εποχών πάντα με ελκύει.

Το ξέρω, εγώ άνοιξα και συνεχίζω την κουβέντα με το καλοκαίρι και τα πλοία που φεύγουν, το φθινόπωρο, τις βροχές. Και μιας και γίναμε σαν δυο που συναντιόνται στους (διαδικτυακούς) διαδρόμους και τα ασανσέρ και ανταλλάσουν κουβέντες για τον καιρό, διαλέγω ένα τραγούδι που κάθε άλλο παρά απλή ambient υπόκρουση σε ασανσέρ μπορεί να εκληφθεί.




Κατά πού θ' απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δεν μας λογαριάζει πια ο καιρός;

Αναρωτιέσαι κι εσύ τί κρατάει την ελπίδα ζωντανή μέχρι το επόμενο ηλιοστάσιο. Δεν πεθαίνουν έτσι οι ελπίδες, με την πρώτη σταγόνα της βροχής, μόνο το καλοκαίρι σκοτώθηκε, είπε ο ίδιος Ποιητής που στους στίχους του άφησε την καρδία του χάμω σαν το κοχύλι μες στην άμμο.

Εδώ που τα λέμε, κι ας μας συγχωρέσουν οι Ποιητές, αυτή εδώ η σελίδα πάντα από ξένα λόγια "κρέμεται". Στους Ποιητές που βρίσκουν λόγια, τα βάζουν κάτω, τα ταιριάζουν και τα λένε και σε μας, που οι λέξεις μόνο κόμπους δένουν μέσα μας.

(Ξορκίζουμε έτσι λες το θάνατο;)

---

"Με την πρώτη σταγόνα της βροχής" Οδυσσεας Ελύτης- Μάνος Χατζιδάκις. Ερμηνεία Δημήτρης Ψαριανός από το έργο "Μεγάλος Ερωτικός" του Μάνου Χατζιδάκι, 1972.

Κι έμεινε το νησί μονάχο ή Της Μαρίας Βουμβάκη

Κι έμεινε το νησί μονάχο...

Το νησί μονάχο,
οι παραλίες άδειες, τα πλοία σε ρότα επιστροφής -σαν κοντυλιές στη θάλασσα να διαγράφουν το καλοκαίρι. Τί κρατάει τότε την ελπίδα ζωντανή ως το επόμενο θερινό ηλιοστάσιο;

Έτσι χανόμουν παροπλισμένος κι ανήσυχος μπροστά στην αλλαγή της εποχής, ώσπου ήρθε ανέλπιστα ένα ποίημα γραμμένο από τον Ελύτη (δώρο δικό σου και του αγαπητού μπλόγκερ Αισθηματική Ηλικία ) να ξανα-ανακαλυφθεί κι ένας ολόκληρος δίσκος ν' αποκαλυφθεί. Κι έτσι εντελώς απροσδόκητα να γεμίσει το οπλοστάσιο χειμωνιάτικες διαφυγές.
Κοχύλι το ποίημα, "Το τερραίν του Παραδείσου" ο δίσκος που το περιέχει μελοποιημένο από τη Μαρία Βουμβάκη.



Δώδεκα ακριβά ποιήματα περιλαμβάνει στο "Τερραίν" της η Βουμβάκη. Τραγουδοποιός ήρεμης δύναμης η ίδια, κατάφερε με το λυρικό της ηλεκτρισμό να ζωγραφίσει τα ιδανικά ηχητικά τοπία για να απλωθεί ο λόγος των ποιητών, στρογγυλεύοντας λίγο ευτυχώς με την εφηβική της φωνή τις γωνίες των αβάστακτων ανθρώπινων τρόμων στη θεματολογία: Του θανάτου, της ήττας, της εκκωφαντικής σιωπής μιας αδιάφορης ζωής...

Ο δίσκος βέβαια δεν είναι καινούριος, από το 2006 έρχεται αλλά τότε φρόντισαν να περάσει απαρατήρητος. Να όμως που τρία χρόνια μετά το θαύμα του συντελέστηκε:
Στην εκπνοή ενός δυνατού καλοκαιριού, ήρθε να με θωρακίσει απέναντι στις έγνοιες του χειμώνα και να μου προσφέρει απλόχερα ποίηση και παρηγορία μπροστά στους μικρούς θανάτους της καθημερινότητας. Γιατί όπως λέει και ο Ποιητής:

Η ποίηση αρχίζει από κει που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος

---

Κοχύλι των Μαρίας Βουμβάκη- Οδυσσέα Ελύτη. Άλμπουμ: "Το Τερραίν Του Παραδείσου" (2006).

Η Ποίηση αρχίζει του Οδυσσέα Ελύτη. «Πρώτα-πρώτα», Ζ. Ανοιχτά Χαρτιά. Αστερίας, 1974.