27 Μαΐου 2010

Να τύχει να μη σε δω...




Δε θέλω άλλο να τυχαίνει.


Θέλω την ασφάλεια στο περπάτημά μου, τη χαμένη σιγουριά στις διαδρομές μου, να σβήσει επιτέλους το τρέμουλο στο βήμα μήπως και με βγάλει πάλι μπροστά σου.


Κι όταν σε δω, να μη σ αναγνωρίσω, ούτε εσύ εμένα, άγνωστοι στο ίδιο πεζοδρόμιο, ξένοι στην ίδια ουρά ταμείου, διαφορετικά μέλη στο ίδιο dvdάδικο που νοικιάζουν ταινίες χωριστά.


Να προχωρήσει η ζωή στ' αλήθεια χωριστά, δίχως αναμνήσεις φορεμένες πάνω σου όπως μπλουζάκια- δώρα-μου-σε-χρώματα-που-σε-φωτίζουν και χτενίσματα-διαλεγμένα-για-τα-ξανθά-μαλλιά-σου.

Θέλω η θέα των μπαλκονιών μας να μη βλέπει στο ίδιο πάρκο.

Να μεγαλώσει η γειτονιά σα χώρα, οι άνθρωποι
της να γίνουν ποτάμι, κι όταν κατηφορίζουν σαστισμένοι για ψώνια ο δρόμος να βουίζει απ' την ορμή του νερού τους, να μη φτάνει πια στ' αυτιά μου ο απόηχος της φωνής σου, μόνο η λυπημένη μουσική απ' το ipod μου.

Να πάψεις να είσαι δίπλα μου, γύρω μου, απέναντί μου.

Να μη λυπάμαι πια το θλιμμένο βλέμμα σου, την κουρασμένη όψη σου, τους σφιγμένους ώμους σου.

Να μην πενθούν άλλο οι χαρές που δε μοιραζονται μαζί σου.

Θέλω να φύγει η λύπη, να φύγει κι ο θυμός, να μείνει μόνο η λήθη...



Η μπλούζα των Γιάννη Σπάθα- Λίνας Νικολακοπούλου. Ερμηνεία: Ελένη Βιτάλη. Άλμπουμ: "Οπωσδήποτε παράθυρο" (2001).

4 σχόλια:

  1. Σίγουρα θα γίνουν έτσι τα πράγματα με τον καιρό.
    Πολλοί βεβαίως θα μιλήσουνε πολλά.
    Ημείς ν’ ακούμε. Όμως δεν θα μας γελά
    το Aπαραίτητος, το Μόνος, το Μεγάλος.
    Και απαραίτητος, και μόνος, και μεγάλος
    αμέσως πάντα βρίσκεται κανένας άλλος.
    Καβάφης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Kihli:
    Όχι άλλες λύπες και λυγμοί Κihli, μόνο λήθη. Καλωσήρθες :)

    Maxos:
    Η λιτότητα του ποιητή τα είπε όλα γι άλλη μια φορά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο θείος τάκης λεει πως η χειρότερη ωρα είναι εκεί κοντά ,λίγο πρίν απο το τέλος ,και λίγο μετά οταν συναντηθούμε κάπου στο δρόμο τυχαία χωριστά ,να μοιράζουμε χαρτιά και ρόλους για ενα εργο που σίγουρα κανείς πια δεν θέλει να το δει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή