Το πάρτι

Κι αν ο συν-μπλόγκερ  Μάρκος έχει την άποψη ότι πάσχα χωρίς Γαϊτάνο δεν νοείται, εγώ ήδη με την παρακολούθηση του χριστός ανέστη, μια πίεση την ανέβασα.  Τόση μαυρίλα, ράσο γενιάδα και μανουάλι, μύρισε λιβάνι και ο υπολογιστής. Πώς να αντιμετωπίσω στο ηλεκτρονικό μου "σπίτι" αυτά που δεν αντέχω κάθε μέρα, κάθε χρόνο...
Ε λοιπόν, δεν εκκλησιάζομαι, πλην γάμων-βαφτίσεων-κηδειών και μνημοσύνων, δε νηστεύω με θρησκευτικούς όρους, γιατί έτσι κι αλλιώς η μαγειρική μου μια διαρκής άσκηση στη νηστεία είναι, δεν γουστάρω τα κάλαντα, δεν πιστεύω στην ανάσταση κανενός.
Ίσως και για αυτό την ώρα που τα νοτισμένα από την ανοιξιάτικη βροχή βεγγαλικά πασχίζουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, ενώ όλοι στο χωριό εκ τους ασφαλούς απολαμβάνουν την τιμωρία του κατακαημένου ιούδα, πριν πέσουν με τα μούτρα στα τριγλυκερίδια, τη χοληστερίνη και το αλκοόλ, συνοδεία υποθέτω μουσικής αντίστοιχης διάθεσης, εγώ κάνω το δικό μου πάρτι.

---

"Το πάρτι" σε κείμενο και μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, ερμηνεία του Δημήτρη Χορν, από τη θεατρική παράσταση "Οδός Ονείρων" (1962)

Πάσχα στο φούρνο

Βέλαζε το κατσίκι επίμονα βραχνά.

Άνοιξα το φούρνο με θυμό τι φωνάζεις είπα
σε ακούνε οι καλεσμένοι. Ο φούρνος σου δεν καίει,
βέλαξε κάνε κάτι αλλιώς θα μείνει νηστική
χρονιάρα μέρα η ωμότητά σας.
Έβαλα μέσα το χέρι μου. Πράγματι.
Παγωμένο το μέτωπο τα πόδια
ο σβέρκος το χορτάρι η βοσκή τα κατσάβραχα
H σφαγή.

Άραγε γάτα να έγραψε ποτέ ποίημα για τον Bukowski

Σε κάθε χαρούμενο γατί αντιστοιχεί ένας θλιμμένος άνθρωπος.
Μετρούν και τα αδέσποτα.

---

"Η γάτα μου κοιμάται στο γραφείο", ποίηση Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, μουσική-ερμηνεία Θάνου Ανεστόπουλου
www.musicpool.gr

Να κρατηθούμε ζωντανοί

Ας μη μιλήσουμε πάλι γι' αυτό. Κουράστηκα, μπούχτισα, δεν αντέχω άλλο πλάκωμα, άλλη ασχήμια. Ας μην αναπτύξουμε πάλι τα αίτια, "τις πταίει", είναι δυο χρόνια τώρα που ως πολίτης κάνω αυτοκριτική, σκέφτομαι, παραμιλώ, συζητώ τις απόψεις μου κι αναλύω, τις υποστηρίζω φανατικά ώσπου τσακώνομαι, αλλάζω γνώμη, υιοθετώ διαφορετική, ξανάβρίσκομαι μετέωρος και φτου απ' την αρχή.

Ας πούμε για κάτι όμορφο. Για κάτι που να μας κινητοποιει, που να μας δινει κίνητρο. Να πούμε για τον έρωτα, για τη φιλία, την τέχνη, τις όμορφες στιγμές με τους ανθρώπους μας. Να μιλήσουμε για την εξαντλημένη αγκαλιά μετά το σεξ, τη φωνή της μητέρας στο τηλεφώνημα από το χωριό, το άβαταρ του κολλητου στο τσάτ στα πεταχτά στο γραφείο, το πρόσωπο της Αμαλίας στη βιντεοκλήση από Ισπανία. Να πούμε κάτι ευχάριστο ρε φίλε.

Να, η κουμπάρα μου είναι πάλι έγκυος μετά την αποβολη. Τα ανίψια μου μεγαλώνουν όμορφα χωρίς να ξεχνούν το θείο της Αθηνας, ο γάτος έρχεται γουργουρίζοντας στα πόδια μου για να κοιμηθεί. Και έχω φίλους που μπορούν ακόμα και ταξιδεύουν -έκλεισα κι εγώ για Παρίσι κι ας μην έχω λεφτά. Και υπάρχει ευτυχώς ο Αντώνης, η φωνή της Χαρούλας, η Μοσχολιού, ο Χατζιδάκις, η όπερα.

Κάτι θα υπάρχει ακόμα στη ζωή μου που μπορεί να τροφοδοτήσει τη χαρά, ε; Δεν είναι μόνο ο μισθός που δεν καταβάλλεται (κι όταν καταβάλλεται δεν φτάνει), ούτε οι δόσεις στην εφορία, το νοίκι που με το ζόρι πληρώνεται, οι άστεγοι στους δρόμους, το εκατομμύριο των ανεργων (αρκετοί άνθρωποί μου), τα μουτρωμένα πρόσωπα στους δρόμους, οι σπασμένες βιτρίνες, τα καμμένα ιστορικά κτίρια, η ρημασμένη Αθήνα μου, ε;

Κι αν δε βρίσκω, πρέπει να εφεύρω. Όχι άλλη παραίτηση, όχι άλλη απελπισία.

Πρέπει να υπάρξει ζωή πέρα από την κρίση, γαμώτο. Κάτι πρέπει να βρεθει να με κρατήσει ζωντανό.

Πρέπει να κρατήθουμε ζωντανοί. Ή όχι;



(ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΡΑΓΟΥΔΙ)

---

An error occurred. Please try again later

Το μουσικό 2011

Δύσκολη χρονιά (και) μουσικά το 2011. Λίγα πράγματα ξεχώρισα, ακόμα πιο λίγα με κινητοποίησαν ως ακροατή. Πιθανόν οφείλεται στο ότι δεν ήμουν ιδιαίτερα διαθέσιμος. Ίσως πάλι να φταίει ότι πέρα από το διαρκή θάνατο της δισκογραφίας, τη χρονιά αυτή ζήσαμε και τον ακαριαίο του έντεχνου ραδιοφώνου.

Η -κάπως ελαστική- λίστα μου μπορεί να συνοψιστεί ως εξής

1) The Boy- Ηλιοθεραπεία

2) Nefeli Walking Undercover (aka Nεφέλη Λιούτα)- Τα μολύβια - κομάντος

3) Γαλάνη- Vassilikos- Live στο Gazarte

4) Θανάσης Παπακωνσταντίνου- Ελάχιστος Εαυτός

5) Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Στέφανος Κορκολής- Ένα πιάνο, μια φωνή

6) Λόλεκ- Αχινός

7) Θέμης Καραμουρατίδης- Έχω ένα σχέδιο

8) Αλέξια- Re-Be

9) Σταύρος Λάντσιας – Ημερολόγιο ονείρων (Diary of Dreams)

10) Μανώλης Αγγελάκης- Τί κάνουν οι σκιές τη νύχτα

Να προσθέσω επίσης ότι ξεχώρισα τα δύο πολύ ενδιαφέροντα σιγκλάκια από την επερχόμενη συνεργασία Πρωτοψάλτη- Ρεμπούτσικα, "Πέντε χρόνια σ' ερωτεύομαι", "Γλυπτό" (ιδίως με το πρώτο έχω φάει τρελό κόλλημα). Η ερμηνεύτρια Πρωτοψάλτη επιτέλους επέστρεψε.

Καλή χρονιά και πάλι.

---

Nefeli Walking Undercover - Το ρε και το μι απ΄ την ηρεμία. Στίχοι-μουσική: Νεφέλη Λιούτα. Άλμπουμ: Μολύβια- κομάντος (2011)