Ο δρόμος σου είσαι εσύ

Εγκλωβισμένος για ώρα σε ένα αθηναϊκό λεωφορείο- φυσαρμόνικα (ευαίσθητη κοινωνικά ομάδα γαρ, κινούμαι αποκλειστικά με δημόσια συγκοινωνία) βρήκα χρόνο να "διαλογιστώ" περί δρόμων αγαπητή BlackForest. Ναι, έχει τα θετικά της τελικά η κίνηση στους δρόμους, τα πλεονεκτήματά τους τα βραδυκίνητα φανάρια...

Το έναυσμα φυσικά το στιχάκι του προηγούμενου ποστ, για την πίστη ως μοναδική ώθηση στο πέταγμα

Αν δεν πιστέψεις δεν πετάς, κι άλλος δρόμος δε μένει

Όμορφο αλλά όντας προσγειωμένος ακουσίως για κάμποσους μήνες στο έδαφος της απραξίας αισθάνομαι το ρομαντισμό μου να έχει κλονιστεί συθέμελα. Και είναι δύσκολο πια να συγκρατήσω ένα υποδόριο γαμώτο, πέστο και παράπονο, που αν κάπνιζα θα εκδηλωνόταν κάπως έτσι

και τραβώ τον καπνό με μια δόση θυμό
που ποτέ δε μπορώ όσα θέλω να αρχίσω



(Καινούριος στιχουργός ο Ευαγγελάτος και δίκαια αγαπημένος σου, αφού μαζί με τον Ιωάννου -αλλά χωρίς την ΚΚΕ εσάνς του δεύτερου ευτυχώς- αφουγκράζονται τη παραγκωνισμένη γενιά μας όσο κανείς. Στην καινούρια του δουλειά μάλιστα, από όπου και το στιχάκι, δίνει πολλές ευκαιρίες να εκφράστούν τα συναισθήματα μιας ολόκληρης G700)


Είναι μακρύς ο δρόμος σου κι η υπομονή σου λίγη

μου ψιθυρίζει ρωμέικα ο Μπιθικώτσης της Πολιτείας συμπάσχοντας αλλά μάλλον πρέπει να πάψω να μετράω το δρόμο. Γιατί εκτός από μακρύς είναι και πολύς. Συνηγορεί σ' αυτό και ο Αλκίνοος στο τραγούδι του που έδωσε όνομα στην πρώτη δισκογραφική του εξομολόγηση

Είναι πολύς ο δρόμος να τον μετράς

μ' ένα σχοινί στη θέση της καρδιάς

(εδώ με τη φωνή του Σωκράτη Μάλαμα)

Πάντως, ο Αλκίνοος του σήμερα φαίνεται να έχει τη συνταγή του ως προς την πορεία του. Ωριμότερος ηλικιακά -αλλά καθόλου συμβιβασμένος, παρότι ωριμάζω σημαίνει συμβιβάζομαι- στο καινούριο του τραγούδι επιμένει ρομαντικά ξορκίζοντας μακριά την ηττοπάθεια

Εσύ γεννάς τη θάλασσα και χτίζεις το καράβι [...]
όλα είναι αλλού κι όλα για λίγο

όταν δεν ξέρεις πως ο δρόμος σου είσαι εσύ...

Αν και άνθρωπος του βουνού και της άγριας απλωσιάς, κρατάω τη θάλασσα και το καράβι. Γιατί οι δρόμοι που άλλοι χαράζουν για μας μοιάζουν ακίνητοι...

---

Εσωτερικοί μετανάστες των Θάνου Μικρούτσικου- Οδυσσέα Ιωάννου. Ερμηνεία: Ρίτα Αντωνοπούλου. Άλμπουμ: "Πάμε ξανά απ' την αρχή" (2008)

Με τσιγάρα βαριά των Θέμη Καραμουρατίδη- Γεράσιμου Ευαγγελάτου. Ερμηνεία: Νατάσα Μποφίλιου. Άλμπουμ: "Τρία μυστικά" (2009)

Είναι μακρύς ο δρόμος σου των Μίκη Θεοδωράκη- Πάνου Κοκκινόπουλου. Ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Άλμπουμ: "Πολιτεία Β" (1964)

Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Από τον ομώνυμο δίσκο του 1997. Εδώ σε ερμηνεία του Σωκράτη Μάλαμα από το λάιβ αλμπουμ "Αλεξίου-Μάλαμας-Ιωαννίδης" (2007)

Ο δρόμος σου είσαι εσύ του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Άλμπουμ: "Νεροποντή" (2009).

άλλος δρόμος

Το προηγούμενο ποστ με είχε βρει «στις μαργαρίτες, πέρα στο λιβάδι», οπότε μην περιμένεις και την πρώτη Μαΐου να την έβγαζα εκεί! Παραβλέπω (εδώ και χρόνια) τον πρωτομαγιάτικο εορτασμό της άνοιξης -άλλωστε ποιος μπορεί να ξέρει με σιγουριά, εδώ που έχουμε φτάσει, τι εποχή διανύουμε (απ’ έξω κι από μέσα);

Μου μένει λοιπόν να αναλογίζομαι την αγωνιστική πλευρά της ημέρας.
Καθιερωμένη πλέον αργία. Μια συγκέντρωση, μια πορεία (αν θέλουμε να ακριβολογούμε, δύο), οι περσινές ομιλίες (πασπαλισμένες με μια γερή δόση της λέξης «κρίση»), συνθήματα βγαλμένα από το ντουλάπι (που ουδείς πια δεν κάνει τον κόπο να τα βροντοφωνάξει), τραγούδια από τα μεγάφωνα (στο repeat δεκαετίες τώρα). Να κάνουμε το καθήκον μας και φέτος.

Να πάω στη συγκέντρωση. Να δω τους ανθρώπους που πάντα βλέπω. Μερικοί εργατοπατέρες, μερικοί κατ’ επάγγελμα αγωνιστές, η αντιπολίτευση -που όταν έρθει στα πράγματα θα βγάλει την ουρά απ’ έξω, μερικοί ονειροπαρμένοι, μερικοί lost-in-space (αυτή την κατηγορία την εφηύρα για να κατατάξω κάπου και τον εαυτό μου). Όλοι μας γραφικοί για κάθε τρίτο.

Να κάτσω σπίτι. Να κοιτάζω το ταβάνι. Θα πέσει και θα με βρει από κάτω.

Αν δεν πιστέψεις δεν πετάς, κι άλλος δρόμος δε μένει

Ακολουθώ το ρεύμα ανάποδα. Το ρεύμα των εκδρομέων.

Τέτοιο άγχος να πάνε να ξεσκάσουν, δεν θα τους βγει σε καλό.
Διπλοπροσπεράσματα σε στροφές, σφήνες και γκάζια σε δρόμους κατ’ όνομα εθνικούς…

Τόσοι μπάτσοι, ασφαλίτες και ΜΑΤ σε μια πορεία με χαρακτήρα σχεδόν εκδρομικό,
πάει πολύ.

Δεν έχουν και τι να φυλάνε, έστω να δικαιολογήσουν την παρουσία τους. Επιλέγουν να στηθούν –εντελώς σουρεαλιστική εικόνα- έξω από ένα ζαχαροπλαστείο και μετά στο πολιτικό γραφείο του υπουργού. Ούτε αυγό δε χαραμίσαμε για χάρη του. Οπότε, τζάμπα μάγκες παλικάρια!

Υ.Γ. Πρώτη Μαΐου απεργώ και αργώ Μάρκο μου και στο μπλογκ, γι’ αυτό το πρωτομαγιάτικο ποστ βγαίνει με μικρή καθυστέρηση!

Καλό μήνα!

---

«Εσωτερικοί μετανάστες», στίχοι Οδυσσέας Ιωάννου, μουσική Θάνος Μικρούτσικος, ερμηνεία Ρίτα Αντωνοπούλου από το άλμπουμ «Πάμε ξανά απ’ την αρχή» 2008.

Της Πλάτωνος

Όλα είναι απλά τώρα, η λεωφόρος κόπασε

Με τους αισιόδοξους αυτούς στίχους της Λένας Πλάτωνος σε καλωσορίζω πίσω αγαπητή BlackForest. Στίχους που η ίδια η κα Πλάτωνος μου θύμισε χθες με την τραυματισμένη της φωνή, στην πρεμιέρα των λίγων λάιβ παραστάσεων της στο ιστορικό Κύτταρο της Αχαρνών. Κι αν οι στίχοι φέρουν μια πικρή κούραση, μη σταθείς σ' αυτήν. Μείνε στη συνέχεια του ταξιδιού που υπαινίσσονται και στο νέο ξεκίνημα που έρχεται μετά το τέλος κάθε περιπέτειας...


Τι νέα Ψιψίνα;

Ελπίζω η προσαρμογή σου να κρατάει ακόμα κάτι από την ισπανική αύρα που ταξίδεψε μαζί σου στις αποσκευές. Να μπήκες γλυκά -όπως ήθελες- στη μικρή περιπέτεια της παλιάς σου ζωής και να κρατάς ακόμα μέσα σου την ομορφιά του ιβηρικού τοπίου για κάθε ενδεχόμενη ελληνική δυσκολία...


Κήποι των παιδικών θριάμβων μας φεύγετε και για που;

Εδώ η καθημερινότητα έχει το άρωμα μιας παρατεταμένης άνοιξης, με τους χυμούς και τα άνθη των τελευταίων δέντρων της Αθήνας, αλλά και την ανυπομονησία μιας αμυγδαλιάς που πρώιμα άνθισε και λαχταρά να δέσει τον καρπό της.


Έρωτες το καλοκαίρι, μέσα μας ο φόβος του τώρα...

Το καλοκαίρι βέβαια χτυπάει την πόρτα. Το βλέπω στη ραθυμία χαριτωμένων εντόμων όπως περπατούν στο μπαλκόνι όταν το πρωί ανοίγω για να μπει φως και πικρά συνειδητοποιώ ότι η μυγδαλιά δε θα προλάβει να δέσει τον καρπό της...


Εμιγκρέδες της Ρουμανίας: πιθανότητες ευτυχίας, στην περιοχή της Αμερικάνικης
πρεσβείας



Εμιγκρέδες κι εμείς κατά κάποιο τρόπο, αναρωτιέμαι πόσες πιθανότητες ευτυχίας να έχουμε στην περιοχή της Αθήνας...


Ήρθαν και οι μάγισσες, που τα όνειρα τα κάνουν πράξεις

Με την παραπάνω αισιόδοξη -και ολότελα ρομαντική- διαπίστωση της Λένας να κλείνει το κατακερματισμένο μου ποστ, σε αφήνω αγαπητή μου BlackForest, ανυπομονώντας για μια πιο ενδελεχή παρουσίαση των ταξιδιωτικών περιπετειών σου...

---

Η μετακόμιση της Λένας Πλάτωνος. Άλμπουμ: Ημερολόγια (2008)

Τι νέα Ψιψίνα; της Λένας Πλάτωνος. Άλμπουμ: Γκάλοπ (1985)

Araschnia Levana (Αρασχνία Λεβάνα) της Λένας Πλάτωνος. Άλμπουμ: Λεπιδόπτερα (1986)

Έρωτες το καλοκαίρι της Λένας Πλάτωνος. Άλμπουμ: Γκάλοπ (1985)

Μάγισσες της Λένας Πλάτωνος. Άλμπουμ: Γκάλοπ (1985)

Κύτταρο. Η Λένα Πλάτωνος από 29 Απριλίου για 10 παραστάσεις κάθε Τετάρτη και Πέμπτη. Με Γιάννη Παλαμίδα, Μάρθα Φριντζήλα, Etten & guest τον Κ. Βήτα. Συμμετέχει η Βικτώρια. Ηπείρου 48 & Αχαρνών, 210-82 24 134.

στις μαργαρίτες, πέρα στο λιβάδι

Μάρκο μου, μετά από την απουσία μου από τη χώρα και έχοντας αφήσει υπό την κηδεμονία σου για τόσες μέρες το «παιδί», είπα να περάσω να αφήσω ένα γεια. «Ένα γεια μόνο;» θα αναρωτηθείς δικαίως. Κι όμως. Είμαι εκτός κλίματος, εκτός τόπου και χρόνου γενικά. Πιάνω να γράψω κάτι και δε βγαίνει τίποτα. Το έχω πάθει και στη δουλειά, που δεν γράφω δα και τα εσώψυχα μου. Απλά διαδικαστικά θέματα. Τι καινούρια μολύβια πήρα από την Ισπανία, τι τον υπολογιστή τον έχω ανοιχτό όλη μέρα, μπας και περάσει η έμπνευση και την τσακώσω με κάθε μέσο- παραδοσιακό ή μη-, μάταια!

Μην πάει ο νους σου στο κακό. Δεν έχω πάθει τίποτα σοβαρό. Απλά βγήκα από την καθημερινότητά μου, στην οποία θα επιστρέψω ελπίζω όχι με βίαιο τρόπο, αλλά με μια γλύκα, όπως αυτή που με ακολουθεί τις τελευταίες μέρες. Όπως επίσης με ακολουθεί και μια αισιοδοξία ότι

η δικιά μου αγάπη διόλου δε φοβάται τ’ ανοιχτό τ’ αγέρι…





Είναι το τραγουδάκι που κρατούσα στις αποσκευές μου. Από τις ακριβές στιγμές που μας χάρισαν οι κυρίες Τσανακλίδου και Φριντζήλα στη μουσική σκηνή ΜΕΤΡΌ, όπου έκανα μια στάση το βράδυ, ευρισκόμενη στην Αθήνα για να πάρω το επόμενο πρωί το αεροπλάνο για Μαδρίτη.

Αφήνοντας τη Γρανάδα, την τελευταία πόλη που επισκέφτηκα στην Ισπανία, φευγαλέα την ώρα που απογειωνόμασταν, έπεισε το μάτι μου στην επιγραφή Aeropuerto de Granada Federico Garcia Lorca. Κύριε Lorca, οι στίχοι σας είναι πέρασμα στους ουρανούς…

---

"Νανούρισμα": στίχοι Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα σε απόδοση στα ελληνικά από τον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Μουσική Χρήστος Λεοντής. Στην ηχογράφηση από το ΜΕΤΡΌ το ερμηνεύουν οι Τάνια Τσανακλίδου και Μάρθα Φριντζήλα. Πρώτη εκτέλεση από την Τάνια Τσανακλίδου στο δίσκο «Αχ έρωτα» του 1974.

Πάσχα στο χωριό

Λίγο πριν επιστρέψει η BlackForest με την ανταπόκρισή της από την Ισπανία, ας γράψω λίγα λογάκια για το δικό μου Πάσχα, λιγότερο κοσμοπολίτικο μεν από της φίλης μου, γνήσια ελληνικό όμως.

Πάσχα λοιπόν στο χωριό σημαίνει πολύ φαγητό και κρασί, οικογένεια και παιδικοί φίλοι, Επιτάφιος και άνθη λεμονιάς. Χριστός ανέστη με κροτίδες, βαφτιστήρια με λαμπάδες, καινούρια ρούχα και φιλιά στο μάγουλο...

Και πολύ τραγούδι φυσικά...

Σα λαός έχουμε την ευλογία να κυλάει τραγούδι στις φλέβες μας. Τραγουδάμε κάθε μας στιγμή, όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Τραγουδώντας μοιραζόμαστε ανείπωτη χαρά και αβάσταχτο πόνο.

Έτσι και σε μια μάζωξη την επομένη του Πάσχα στο εξοχικό ενός φίλου πάνω στα άγρια βουνά της Κρήτης. Ένας μουσαφίρης μεταξύ κρασιού και παραδοσιακών μεζέδων έπιασε το λαούτο και μας τραγούδησε με τη ζεστή φωνή του.

Και από τα δάχτυλά του γεννήθηκαν νότες θλιμμένες, από το στόμα του ξεχύθηκαν λόγια καημού κι απλώθηκαν στις απάτητες πλαγιές, αντήχησαν στους τραχείς βράχους και γύρισαν πίσω καθαγιασμένα από τα αγνότητα της φύσης.

Σαν είχες άλλο στη καρδιά
τι μ' ήθελες εμένα
να με πληγώσεις να πονώ
ώσπου να ζω για σένα

---

Πονεμένη καρδιά του Στέλιου Φουσταλιεράκη ή Φουσταλιέρη. Ερμηνεία: Μανώλης Λιδάκης. Άλμπουμ: "Το τραγούδι γυμνό" (1993)