Τα πιο μεγάλα θαύματα

"Να εδώ Μαριάνθη, εδώ κάτσε που 'χει άδειο κάθισμα!" φώναξε με τραχιά φωνή και σπάθισε με το χέρι τον αέρα για να ανοίξει δρόμο ανάμεσα στους επιβάτες. "Να εδώ, η διαδρομή μέχρι το σπίτι μας είναι μεγάλη, μη στέκεις άδικα και κουράζεσαι".

Θα 'ταν, δε θα 'ταν εβδομήντα ο εισβολέας του λεωφορείου -η τραγιάσκα στο γκρίζο κεφάλι του έκρυβε μέτωπο και μάτια και δεν μπορούσες να διακρίνεις επακριβώς πόσα χρόνια ζωής είχε διανύσει το βλέμμα του, τα ρούχα του πρόδιδαν μιαν άλλη εποχή -όχι ακριβώς πιο αθώα αλλά σίγουρα πιο νοσταλγική, τα χέρια του ήταν φθαρμένα κι έτρεμαν, όμως πίσω από το ασταθές άγγισμά τους στις χειρολαβές μπορούσες να υποψιαστείς μια ήρεμη τρυφερότητα, καταλάβαινες εύκολα ότι τα χέρια αυτά χάιδευαν μια ζωή τα μάγουλα της Μαριάνθης, ακόμα και τώρα, έστω κι αν δεν έβρισκαν πια με την ίδια ευκολία λόγω ηλικίας το στόχο τους.

"Άλλος ένας ημίτρελος", ακούστηκε μεταξύ των σαστισμένων επιβατών, και πράγματι, τέτοιες φιγούρες συναντάς στα μέσα μεταφοράς κάθε μέρα, σαν άλλης εποχής λείψανα δικασμένα να μετακινούνται σε βαγόνια αιωνίως στο χωροχρόνο.

"Α, ρε Μαριάνθη, συνέχισε ο άντρας με το που απίθωσε τη χάρτινη τσάντα του στην άκρη του καθίσματος, θυμάσαι πότε πρωτοπήραμε αυτό το λεωφορείο; Θα 'ναι σαράντα χρόνια κοντα. Εσύ κοριτσάκι, εγώ μόλις είχα τελειώσει το στρατιωτικό μου και φορούσα το γαμπρίκιο κουστούμι. Κατεβαίναμε στο κέντρο, σε πήγαινα να δεις Βουγιουκλάκη στον κινηματογράφο, με κράταγες από το μπράτσο με το ζεστό σου χέρι. Θυμάσαι πόση παγωνιά είχε; Όμως το χέρι σου ήταν πάντα ζεστό στο μπράτσο μου. Πάντοτε τούτο εδώ το λεωφορείο παίρναμε για τον κινηματογράφο, τη μοναδική μας απόλαυση τότε, πού τηλεόραση και βίντεο όπως τώρα. Βλέπαμε όλες τις ταινίες με τις φίρμες: Καρέζη, Κωνσταντάρα, Κούρκουλο, Βασιλειάδου, όλες τις βλέπαμε και μετά σταματούσαμε για μια λεμονάδα στο ζαχαροπλαστείο".

Στη λέξη ζαχαροπλαστείο τα χείλη του φάνηκαν να χάνουν τη σταθερότητά τους -τρεμόπαιξαν σα γέρικα αστέρια έτοιμα να πέσουν- αφήνοντας τα τελευταία γράμματα να ακουστούν σα λυγμός. Κάτω από την τραγιάσκα μπορούσες να φανταστείς τα μάτια του βουρκωμένα, τα βλέφερα ακίνητα, το λαιμό του στεγνό, τον άκουγες κιόλας καθώς προσπαθούσε να καθαρίσει τη φωνή του για να συνεχίσει.

"Από τότε έτσι με κρατούσες. Σαράντα χρόνια από το μπράτσο. Μη γλιστρήσεις έλεγες, μα εγώ σε καταλαβαινα πονηρή! Καμάρωνες δίπλα μου σαν παγώνα, σ' άρεσε να περπατάμε αγκαζέ και να χαιρετάς τους γείτονες με το ένα ελεύθερο σου χέρι, μ' έπιανες σφιχτά με το που βγαίναμε από την αυλή μας και δε μ' άφηνες μεχρι να μπούμε σπίτι μας αργά το βράδυ."

Χαμογέλασε. Γύρω του οι λίγοι επιβάτες εξακολουθούσαν να κοιτούν με συγκατάβαση. Οι περισσότεροι απορροφημένοι από τη ζωή έξω απ' τα παράθυρα του λεωφορείου δεν ενοχλούνταν απ' τη δυνατή φωνή του, τα ακουστικά τους άλλωστε απομόνωναν τους ενοχλητικούς εξωτερικούς ήχους, σκέπαζοντας με το σάουντρακ της επιλογής τους την ανθρώπινη βουή.

"Α ρε Μαριάνθη. Πάντα σφικτά με κρατούσες. Όχι μη γλιστρήσεις, μα για να με προσέχεις. Πάντα δίπλα μου στεκόσουν, μην πάθω τίποτα κοτζάμ μαντράχαλος. Μα είσαι ο άντρας μου κι άμα δε σε προσέξω δε θα χω πια κανέναν! μου 'λεγες κι έσφιγγες δυνατότερα το χέρι σου στο δικό μου. Σαράντα ολόκληρα χρόνια! Μέχρι που το κακό σε νίκησε."

Χαμήλωσε τη φωνή του. "Το κακό", επανέλαβε ηττημένα και περέμεινε σιωπηλός για δεπτερόλεπτα. Δε μιλούσε, αλλά στο πρόσωπό του έβλεπες εκφράσεις ενός εσωτερικού διαλόγου: Επιχειρήματα, αντεπιχειρήματα, αντικρούσεις, μια ολόκληρη σιωπηλή διαφωνία που λάμβανε χώρα στιγμιαία εντός του, βγάζοντας πάντα τον ίδιο νικητή. Έκλεισε νευρικά το εισιτήριο στην παλάμη του και με τη γροθιά σφιγμένη στον αέρα συνέχισε:

"Ούτε τότε έφυγες, κι ας σε θρήνησα εκείνη τη μερα. Ήξερα πώς δεν έφευγες στα αλήθεια. Δε θα επέτρεπες ποτέ να μείνω μόνος μου. Δε θα με άφηνες μόνο ποτέ! Παρέμεινες εδώ, μια σιωπηλή παρουσία πλάι μου. Σε βλέπω κάθε μέρα που μ' ακολουθείς αθόρυβα, με προσέχεις όπως τοτε, τώρα ειδικά που γέρασα και έπαψα να είμαι το παλικάρι που ερωτεύτηκες. Στέκεσαι δίπλα μου σα βράχος, έτοιμη ν' απλώσεις το χέρι σου, ακόμα ζεστό όπως τότε. Πάντα ζεστό, μες στην παγωνιά. Ένας φύλακας άγγελος που γλυκαίνει τα γηρατειά και τη μοναξιά μου. Α ρε Μαριάνθη, ένα θαύμα είσαι στη ζωή μου..."

Το λεωφορείο φρέναρε απότομα στη στάση. Ο άντρας σηκώθηκε μ' ένα σάλτο από το κάθισμά του, κράτησε γρήγορα την τσάντα του και πετάχτηκε προς την πόρτα. "Ένα μικρό θαύμα!" φώναξε χαμογελώντας και γυρνώντας το πρόσωπό του προς εκείνη, κρατώντας την ταυτόχρονα απαλά από το χέρι, πήδηξαν μαζί από το λεωφορείο...

---

Τα πιο μεγάλα θαύματα Στέφανου Κορκολή- Παρασκευά Καρασούλου. Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη. Άλμπουμ: "Παλίρροια" (1989).

πίξελ

Βγαίνω από ένα δεκαπενθήμερο που βάλθηκε να μετρήσει τις αντοχές μου. Πάνω-κάτω, δουλεία, σεμινάριο, κάτι που έμοιαζε με διακοπές σε συμπιεσμένη μορφή... Έχασα την επαφή μου με τις εξελίξεις. Μουσεία εγκαινιάζονται, ΜΜΕ παθαίνουν κρίση και κλείνουν σε μία νύχτα, σε ένα μακρινό πλανήτη, χαμπάρι δεν πήρα.

Αντάλλαξα τον πολύτιμο ύπνο μου με θάλασσα, μπύρες, πολλή δουλειά, ανθρώπους. Στοιβάχτηκαν τα εισερχόμενα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, έπεσε σε αχρηστία το msn, το facebook ούτως ή άλλως το βαριέμαι και δεν, αράχνιασε και το μπλογκ (από μεριάς μου).

Μέσα σε αυτό το χαμό, έπεσε στα χέρια μου και το "Πίξελ" της Δήμητρας Γαλάνη και ταίριαξε με το ανελέητο μπιτ της καθημερινότητάς μου.Εντάξει, δεν είναι μόνο μπιτ το "πίξελ", ούτε η καθημερινότητά μου. Παίζει πού και πού το "esse olhar-χειροκρότημα" ή το "Δεν είμαι από δω" στην ήρεμη εκτέλεση του, η πρώτη του Παυλίδη- καμία σχέση.

Αλλά, έχει κι ένα μεγάλο αλλά. Υπάρχουν πράγματα που δεν τα αντέχω. Και σε αυτά ήρθε να προστεθούν "τα χάρτινα" σε διασκευή των Imam Baildi. Πολιτισμικό σοκ. Κλίμα γηπέδου ή αρένας- μετά "φωτιά" και μετά ένα παλικάρι ονόματι Mc Yinka. Τι λέει, γιατί το λέει και πώς το λέει... Απ' όλους τους στίχους του τραγουδιού, πέντε λέξεις του έκαναν εντύπωση: "φωτιά στα χάρτινα τα όνειρα" και εν μέσω ιαχών, επιφωνημάτων και άλλων άσχετων, μας τις επαναλαμβάνει οκτώ φορές με τον γλυκό του τρόπο. Όχι άλλη (τέτοια) φωτιά, όχι άλλο κάρβουνο, να χαρείς παλικάρι μου!

Μετά πάλι το "Ζω", τέτοιο μπρίο να έχει στην ηχητική του υπόκρουση ο στίχος "μονάχη συνηθίζω τον κόσμο ν' αντικρίζω σε σπίτι αδειανό" σε κάνει να λες ότι όντως, έχει επιτευχθεί η υπέρβαση. Έτσι και η υποψία, η οποία μου 'χε μείνει από την πρώτη εκτέλεση ότι επανάληψη του Ζω/ξαναζώ γίνεται μπας και λειτουργήσει ως αυθυποβολή, διασκεδάζεται πλήρως στην εκδοχή των Marsheaux.

Σταματάω εδώ τις όποιες κακιούλες (που τις έχω "έξω- έξω" εδώ που τα λέμε) για να καταλήξω με δυο λόγια ότι το "πίξελ" φρέσκαρε (περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένα, υποκειμενικό είναι αυτό) αγαπημένα τραγούδια -κυρίως, αλλά όχι μόνο, επιτυχίες- για τα οποία θα υπάρχει πάντα η πρώτη εκτέλεση για να ανατρέξουμε ;) . Με εκπλήσσει ευχάριστα με τη γενναιότητα του να βγάλει από τα συρτάρια τα "συρτάρια" και να μας (ξανά)συστήσει το εικοσάχρονο "Τίποτα" που ήρθε νωρίς στην "πόλη" και δύσκολα μας αποχωρίζεται.

Όλα τα νέα της παλιά
παλιά τραγούδια τραγουδά
σ' άδεια συνθήματα ακουμπά
παλιές ιδέες συζητά

Υ.Γ. Τώρα Μάρκο μου, αναρρωτιέσαι τι με έπιασε και σου λέω για αυτό το cd. Τι ήθελες δηλαδή, να σου πω τι λέει η οδηγία 2004/18/ΕΚ; Ούτε εγώ καιγόμουνα να μάθω, αλλά δεν μπόρεσα να το αποφύγω.

---

• "Πίξελ", cd της Δήμητρας Γαλάνη, 2009, εκδόσεις ΣΚΑΪ.
• "Χειροκρότημα", στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Δήμητρα Γαλάνη. Πρώτη εκτέλεση από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη στο δίσκο "Δικαίωμα" 1988. Στο "πίξελ" ως "esse olhar-χειροκρότημα", Ilias Katelanos remix, στίχοι στα πορτογαλικά απο τη Μιράντα Βερούλη, μαζί τραγουδά η Αθηνά Ρούτση.
• "Δεν είμαι απο δω" του Παύλου Παυλίδη από το cd του "Άλλη μια μέρα" 2007. Στο "πίξελ" σε διασκευή των Δ. Γαλάνη, Π. Παυλίδη και Χρ. Μουράτογλου.
• "Τα Χάρτινα", στίχοι Νίκος Μωραΐτης, μουσική Τάκης Σούκας. Πρώτη εκτέλεσή στον ομώνυμο δίσκο του 1997. Στο cd "πίξελ" σε διασκευή των Imam Baildi, φωνητικά Mc Yinka.
• "Ζω", στίχοι Κώστας Τριπολίτης, μουσική Γιώργος Χατζηνάσιος από το δίσκο "Εικόνες" 1979. Στο cd "Πίξελ" σε διασκευή των Marsheaux.
• "Συρτάρια", στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Δήμητρα Γαλάνη από το δίσκο "Ανάσα η τέχνη της καρδιάς" 1995. Στο "Πίξελ" σε διασκευή του Χρυσόστομου Μουράτογλου.
• "Τίποτα", στίχοι Παρασκευάς Καρασούλος, μουσική Στέφανος Κορκολής από το δίσκο "Παλίρροια" 1989. Στο πίξελ, Cyanna version, αγγλικοί στίχοι Spyreas Sid.
  

Είναι ο κόσμος δύσκολη γραφή

Δεν θέλεις φως άλλο από εκείνο της καρδιάς σου αγαπητή μου και δε σ' αδικώ που ο ήλιος δε σ' αρέσει.

Ο ήλιος είναι του κόσμου η μαία, που ξεγεννάει τις σκιές
και τις αφήνει μέσα στο κλάμα μπροστά σε πόρτες σφαλιστές

και αυτή είναι μάλλον η αιτία που ζοριζόμαστε σε μια χώρα με ηλιοφάνεια όλο το χρόνο...




Πάντως δε σου κρύβω ότι μου άνοιξες πολλές φουρτούνες με το ποστ σου περί κόσμου.

Κόσμος ολόκληρος ο κόσμος και πώς να εξαντλήσουμε το θέμα του.
Τόσα στιχάκια και ακόμα αναπάντητο το αίνιγμά του.
Μοιάζει με Σφίγγα που θα μας καταβροθίσει αν δε βρούμε την απάντηση στα ερωτήματά του.

Και πώς να τη βρούμε;

Όσο κι αν ψάξεις δεν θα βρεις
την ψίχα αυτού του κόσμου

την κρύβει ο κόσμος μην τη δεις
πίσω απ’ τα φώτα, φως μου

Το λέει καθαρά ο ίδιος εκείνος ποιητής στου οποίου το "κοσμικό" αίνιγμα χάθηκες στο προηγούμενο ποστ.

Και σάμπως είστε μόνο εσείς αγαπητή μου που ταλαιπωρείστε; Όλος ο κόσμος...

Αν είναι κόσμος όμορφος

είναι και κόσμος ψεύτης

που μοιάζει σκοτεινό γυαλί

και σαν παλιός καθρέφτης

λέει η Αννούλα (Βίσση) στα "Χρόνια της υπομονής" όταν η φωνή της είχε ακόμα την αθωότητα να το υποστηρίξει. Δια χειρός φυσικά Μάνου Ελευθερίου, ο οποίος μάλλον πρέπει να έχει παιδευτεί πολύ από τον κόσμο αυτό. Αλλού λέει

Ο κόσμος είναι μια κλωστή κι είναι η ζωή βελόνα

και μου κεντάει τη μοίρα μου με πίκρες και με χρόνια.

Δεν είναι όμως μόνο κλωστή ο κόσμος, είναι και γρανάζι κατά τον Τριπολίτη:

Ένα γρανάζι της μηχανής
ο κόσμος μοιάζει,
ό,τι κι αν πεις,
στριφογυρίζει και μ’ αρπάζει

τα όνειρά μου κουρελιάζει
στη βόλτα της ζωής

με τη φωνή της Γαλάνη, σε μια εσκεμμένα χαρούμενη μελοποίηση από το Χατζηνάσιο, πίκρα και χαρά πάνε αγκαλιά άλλωστε...

Ο Άκης Πάνου πάλι έβλεπε τον κόσμο πιο εχθρικά, με τα γνωστά αποτελέσματα βέβαια, να ναι καλά εκεί που είναι:

Δεν είναι ο κόσμος φίλος μου

ούτε κι εγώ του κόσμου

Άλλος του κόσμου ο Θεός

και άλλος ο δικός μου

Πάλι τα θεία έπιασα και θα κατηγορηθώ για εκκοσμίκευσή τους. Γι αυτό επιστρέφω στο θέμα και παραθέτω τον καλύτερο ορισμό του κόσμου, όπως τον έδωσε ο Γκανάς:

Είν' ο κόσμος δύσκολη γραφή
όλο σβήνεται
κι αν δεν διαβαστεί με την αφή
τίποτα δεν γίνεται.

Ψηλαφώντας θα βρούμε τη λύση λοιπόν, αφού με τόσα χρόνια διάβασμα μάλλον τυφλωθήκαμε...

---

Attinse του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ερμηνεία: Διονύσης Σαββόπουλος. Άλμπουμ: "Ο Σαμάνος" (2008)

Τα πιο μεγάλα θαύματα των Στέφανου Κορκολή- Παρασκευά Καρασούλου. Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη. Άλμπουμ: Παλίρροια (1989)

Στα χρόνια της υπομονής των Σταύρου Κουγιουμτζή- Μάνου Ελευθερίου. Ερμηνεία: Άννα Βίσση. Άλμπουμ: "Στα ψηλά τα παραθύρια" (1975)

Ο κόσμος είναι σαν μπαξές των Βασίλη Δημητρίου- Μάνου Ελευθερίου. Ερμηνεία: Σωτηρία Μπέλλου. Άλμπουμ: "Σεργιάνι στον Παράδεισο" (1976)

Το γρανάζι των Γιώργου Χατζηνάσιου- Κώστα Τριπολίτη. Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη. Άλμπουμ: "Εικόνες" (1979)

Δεν είναι ο κόσμος φίλος μου του Άκη Πάνου. Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας Άλμπουμ: "Θέλω να τα πω" (1982)

Σκιές και χρώματα των Ara Dinkjian- Μιχάλη Γκανά. Ερμηνεία: Ελευθερία Αρβανιτάκη. Άλμπουμ: "Τα κορμιά και τα μαχαίρια" (1994).

ο κόσμος αίνιγμα

Η ζέστη έχει αρχίσει να φουντώνει, αν και μέσα Μαΐου ακόμα. Αρχίζουμε εμείς οι Νότιοι να τσουρουφλιζόμαστε από νωρίς, για να φτάσουμε σε κανένα μήνα σε κανονικό κάψιμο. Αλλά ασφαλώς αυτό δε μετράει για τη διαδρομή προς τα ψηλά, την απογείωση που έλεγες τις προάλλες...

Απεχθάνομαι τη ζέστη και τον ήλιο. Θα μπορούσες να συμπεράνεις ότι ούτε τόσο ψηλά θέλω να φτάσω, ούτε κατ' ανάγκη να νιώσω σαν τον ήλιο. Πολλή ζέστη, πολύ φως, όλα πολλά. Κι εγώ

Δεν έχω άλλη περιουσία
απ' την ψυχή μου
ούτε και Θέλω.
Καμία Εξουσία
δεν λαχτάρησε η ζωή μου
καμιά δεν ξέρω.
Δεν θέλω φως
άλλο από εκείνο της καρδιάς μου
για να βλέπω



Περνώντας η ώρα, δεν άργησε -όπως θα καταλάβεις- να με γαργαλάει η αναζήτηση και μιας δεύτερης θεώρησης των πραγμάτων. Δεν έψαξα μακριά, πέντε τραγούδια παρακάτω

καρδιά μου όλα τα ζητάς
κι όλα τα θέλεις
στον κόσμο βγαίνεις
και τ' αστέρια κυνηγάς
καρδιά μου όλα τα μετράς
κι η γη μικραίνει
κι όλο μακραίνει
το ταξίδι που αρχινάς
όλα τα θέλεις
καρδιά μου όλα τα ζητάς



Εντάξει, τουλάχιστον σύγχυση δεν έχω μόνο εγώ. Σε ένα δίσκο, από τον ίδιο στιχουργό γραμμένα, γειτονεύουν αυτά τα (φαινομενικά) αντίθετα κομμάτια...

Ε, αλλά φταίει κι αυτός ο κόσμος (να το ομολογήσουμε μπας και μας σώσει από την παράνοια). Είναι λέει

κι ο κόσμος αίνιγμα
κρατά κρυφό το φως

συν ότι

αυτός ο κόσμος
δεν χωράει τα «γιατί μου»

Άντε μετά να βρεις, λέω 'γω

Ποιος υπήρξα
Που πηγαίνω

Επιπλέον, δεν βοηθάει και η "όραση"

τα δυο μου μάτια
ποτέ δεν μπόρεσαν
να δουν την άκρη τ' ουρανού

Με όλο αυτό το εσώτερο μπέρδεμα, πείτε μου τι κάνατε κύριε στιχουργέ να πάρω μια ιδέα μπας και... -που δεν το βλέπω δηλαδή, αλλά τέλος πάντων.

για όσα δεν ξέρω τον κόσμο έψαξα
γι' αυτό ακόμα ζω

Και έτσι μένω
Μες στο κενό
Έναν ορίζοντα ανοιχτό
να περιμένω

Εδώ Σωπαίνω

Ψάχνω και σωπαίνω. Το συμπέρασμα μου.

---

"Περιουσία" και "Μια σταγόνα", στίχοι Παρασκευά Καρασούλου, μουσικη και ερμηνεία Δήμητρας Γαλάνη από το δίσκο "Φως", 1991.