τα χρόνια περνούν ευτυχώς

Χρόνια πολλά

Γιορτές και χαρές περιμένουν ψηλά
στα γενέθλια σύννεφα βγαίνουν
βροχές και θα πέσουν
φωτιά και θα στάξει το φως

Να φέξει ο καιρός
κεράκια χιλιάδες ν' ανάψουν
Φυσώ και τα σβήνω
τα χρόνια
περνούν ευτυχώς

Πάνε μερές που ευχόμαστε απανωτά "χρόνια πολλά". Τόσα πολλά, γενικόλογα και τυπικά "Χρόνια πολλά" που μοιάζουν με επίκληση. Αν μπουν δε και δυο λεξούλες ακόμα συμπληρώνεται η υπερ-ευχή "χρόνια πολλά και καλά" που ικανοποιεί κάθε ανάγκη, σε ποσότητα αλλά και ποιότητα.

Το "καλά" είναι μια λέξη που χωράει ό,τι βάλει ο νους του καθένα. Ειδικά όταν είσαι 19, χωράει τα πάντα. Τα "θέλω", "θα γίνω" και "θα κάνω" δουλεύουν στο φουλ τη μηχανή του "εγώ". Όταν γίνεσαι 29 αντιλαμβάνεσαι την αξία της οικονομικής (ή οικολογικής ,που είναι και στη μόδα) οδήγησης, συνειδητοποιώντας πως

Κι αν σίγουρος ήμουν πως θα βρω το δρόμο
στο χάρτη του κόσμου σημείωσα μόνο
πως χάθηκα

Αυτά τώρα που το ημερολόγιο γράφει εδώ και κάμποσες μέρες 2010 ενώ αυτές τις μέρες το δικό μου ημερολόγιο θα γράψει 29. Εκτιμώ τη σύμπτωση να έχω και γενέθλια και αλλαγή του χρόνου το ίδιο διάστημα, το φιλοσοφώ σε συσκευασία που συμφέρει, πακέτο δύο σε ένα και συμπέρασμα κανένα.

Ο χρόνος τρελός
κι ο τόπος γλιστράει απ' τα πόδια
Γυμνός απομένεις
χαζός
να κοιτάς, να σωπαίνεις

---

"Απόψε" του Αλκίνοου Ιωαννίδη από το cd "Νεροποντή", 2009.

Μας πήρε ο πόνος και νυχτωθήκαμε...

Ό,τι μας βρήκε κι ό,τι μας λύπησε
σαν το μαχαίρι κρυφά μας χτύπησε
σβήσε το δάκρυ με το μαντίλι σου
να πιω τον ήλιο μέσα απ' τα χείλη σου

ΥΓ: Σα σήμερα, 27 Ιουλίου του 1992, έφυγαν τα πιο καθαρά μάτια της εφηβείας μου.

---

Μην τον ρωτάς τον ουρανό των Μάνου Χατζιδάκι- Γιάννη Ιωαννίδη. Ερμηνεία: Τζένη Καρέζη. Από την ταινία του Ντίμη Δαδήρα "Το νησί των γενναίων" (1959).

Λοιπόν αγρίεψε ο κόσμος

Λοιπόν αγρίεψε ο κόσμος σαν καζάνι που βράζει

Άνοιξε λοιπόν η κάλπη της Κυριακής και σαν άλλη Πανδώρα είδε η Ευρώπη να ξεχύνονται παντού φόβος και μίσος.

Αύξησαν λέει τα ακροδεξιά κόμματα τις δυνάμεις τους ενώ η Αριστερά που παλινδρομεί αμήχανη μεταξύ παρωχημένων συνθημάτων και εκσυγχρονισμού καταποντίστηκε.

Πώς εκφυλίστηκε έτσι η Ευρώπη της ανεκτικότητας σε ήπειρο απάθειας και εθνικισμού;
Πώς μεταλλάχθηκε σε χώρα μισαλλοδοξίας και τρόμου;

Αλλά και πώς η Ελλάδα έγινε τόσο αφιλόξενη με το ξένο;
Ξέρω. Η λήθη του νεοπλουτισμού σκέπασε τη ματωμένη ελληνική προσφυγιά με προκάτ εξοχικά και αυτοκίνητα με δόσεις. Κι ο Έλληνας μετατράπηκε σε αμνήμον ανθρωπάκι με ακροδεξιά έπαρση.

Εδώ στην άσχημη πόλη που απ'την ανάγκη κρατιέται ένας λαός ρημαγμένος

Αν το κέντρο της Αθήνας είναι σεισμογράφος που με τη βελόνα του καταγράφει τις πρώτες δονήσεις, τότε προοιωνίζονται μεγάλες καταστροφές. Περιστατικά όπως αυτά στην περιοχή του Άγιου Παντελεήμονα δείχνουν μια κοινωνία στραμμένη στον εαυτό της -φοβισμένη- έτοιμη να επιτεθεί στα μέλη της.

Πράγματι. Κοιτάζω γύρω μου να αφουγκραστώ τον κόσμο -στους δρόμους, στα λεωφορεία, στις δημόσιες υπηρεσίες- και μυρίζω την παγωνιά του φόβου στην ανάσα του. Βλέπω μόνο έλλειμμα ανθρωπιάς, ένστικτα αυτοσυντήρησης και τρόμο.

Κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω.

Κι αν το μήνυμα των εκλογών για μια παραπαίουσα κυβέρνηση κι ένα χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα σημαίνει επιχειρήσεις "σκούπα" και στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, τότε εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα.
Αν μια κοινωνία σε κρίση βρίσκει για τα προβλήματά της εξιλαστήρια θύματα στους αδύναμους -όπως μέχρι πρότινος έχριζε μπαμπούλα την Τουρκία, την Αμερική, τις μεγάλες δυνάμεις για όλα τα σύγχρονα εθνικά δεινά - τότε εγώ πραγματικά δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω.

Γι αυτό θα πάμε στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στο Πάρκο Ρέντη. Γιατί προσπάθειες σαν αυτή χρειάζονται την υποστήριξή μας. Για να δείξουμε ότι δεν είμαστε μια μικρόψυχα μισαλλόδοξη κοινωνία που μόλις σωθούν οι τροφές της αποφασίζει ποιός θα φαγωθεί ρίχνοντας τον κλήρο σε αδύναμους μετανάστες...

Δεν θέλω ο εαυτός μου να 'ναι τόπος δικός μου
ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν, θα 'ταν αγέννητη η γη
δε με τρομάζει το τέρας ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου.
Με τρομάζεις εσύ.
Με τρομάζεις,ακόμα, οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα Του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
προσεύχεσαι και σκοτώνεις
τραυλίζεις ύμνους οργής
Έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς τον μέσα σου ξένο.

---

Πατρίδα του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Άλμπουμ: "Νεροποντή" (2009)

14ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. 3-5 Ιουλίου 2009, Πάρκο Ειρήνης Ρέντη.
http://www.antiracistfestival.gr/ .

Ο δρόμος σου είσαι εσύ

Εγκλωβισμένος για ώρα σε ένα αθηναϊκό λεωφορείο- φυσαρμόνικα (ευαίσθητη κοινωνικά ομάδα γαρ, κινούμαι αποκλειστικά με δημόσια συγκοινωνία) βρήκα χρόνο να "διαλογιστώ" περί δρόμων αγαπητή BlackForest. Ναι, έχει τα θετικά της τελικά η κίνηση στους δρόμους, τα πλεονεκτήματά τους τα βραδυκίνητα φανάρια...

Το έναυσμα φυσικά το στιχάκι του προηγούμενου ποστ, για την πίστη ως μοναδική ώθηση στο πέταγμα

Αν δεν πιστέψεις δεν πετάς, κι άλλος δρόμος δε μένει

Όμορφο αλλά όντας προσγειωμένος ακουσίως για κάμποσους μήνες στο έδαφος της απραξίας αισθάνομαι το ρομαντισμό μου να έχει κλονιστεί συθέμελα. Και είναι δύσκολο πια να συγκρατήσω ένα υποδόριο γαμώτο, πέστο και παράπονο, που αν κάπνιζα θα εκδηλωνόταν κάπως έτσι

και τραβώ τον καπνό με μια δόση θυμό
που ποτέ δε μπορώ όσα θέλω να αρχίσω



(Καινούριος στιχουργός ο Ευαγγελάτος και δίκαια αγαπημένος σου, αφού μαζί με τον Ιωάννου -αλλά χωρίς την ΚΚΕ εσάνς του δεύτερου ευτυχώς- αφουγκράζονται τη παραγκωνισμένη γενιά μας όσο κανείς. Στην καινούρια του δουλειά μάλιστα, από όπου και το στιχάκι, δίνει πολλές ευκαιρίες να εκφράστούν τα συναισθήματα μιας ολόκληρης G700)


Είναι μακρύς ο δρόμος σου κι η υπομονή σου λίγη

μου ψιθυρίζει ρωμέικα ο Μπιθικώτσης της Πολιτείας συμπάσχοντας αλλά μάλλον πρέπει να πάψω να μετράω το δρόμο. Γιατί εκτός από μακρύς είναι και πολύς. Συνηγορεί σ' αυτό και ο Αλκίνοος στο τραγούδι του που έδωσε όνομα στην πρώτη δισκογραφική του εξομολόγηση

Είναι πολύς ο δρόμος να τον μετράς

μ' ένα σχοινί στη θέση της καρδιάς

(εδώ με τη φωνή του Σωκράτη Μάλαμα)

Πάντως, ο Αλκίνοος του σήμερα φαίνεται να έχει τη συνταγή του ως προς την πορεία του. Ωριμότερος ηλικιακά -αλλά καθόλου συμβιβασμένος, παρότι ωριμάζω σημαίνει συμβιβάζομαι- στο καινούριο του τραγούδι επιμένει ρομαντικά ξορκίζοντας μακριά την ηττοπάθεια

Εσύ γεννάς τη θάλασσα και χτίζεις το καράβι [...]
όλα είναι αλλού κι όλα για λίγο

όταν δεν ξέρεις πως ο δρόμος σου είσαι εσύ...

Αν και άνθρωπος του βουνού και της άγριας απλωσιάς, κρατάω τη θάλασσα και το καράβι. Γιατί οι δρόμοι που άλλοι χαράζουν για μας μοιάζουν ακίνητοι...

---

Εσωτερικοί μετανάστες των Θάνου Μικρούτσικου- Οδυσσέα Ιωάννου. Ερμηνεία: Ρίτα Αντωνοπούλου. Άλμπουμ: "Πάμε ξανά απ' την αρχή" (2008)

Με τσιγάρα βαριά των Θέμη Καραμουρατίδη- Γεράσιμου Ευαγγελάτου. Ερμηνεία: Νατάσα Μποφίλιου. Άλμπουμ: "Τρία μυστικά" (2009)

Είναι μακρύς ο δρόμος σου των Μίκη Θεοδωράκη- Πάνου Κοκκινόπουλου. Ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Άλμπουμ: "Πολιτεία Β" (1964)

Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Από τον ομώνυμο δίσκο του 1997. Εδώ σε ερμηνεία του Σωκράτη Μάλαμα από το λάιβ αλμπουμ "Αλεξίου-Μάλαμας-Ιωαννίδης" (2007)

Ο δρόμος σου είσαι εσύ του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Άλμπουμ: "Νεροποντή" (2009).