Στην προηγούμενη ανάρτησή σου αποχαιρέτησες τον Νίκο Μωραΐτη από τον Μελωδία. Την επόμενη μέρα, η Κυριακή Αιλιανού αποχαιρέτησε τον σταθμό.
Για όλους μας, δεν μας είναι καινούριο να αποχαιρετούμε. Αποχαιρετούμε πρόσωπα. Ευτυχώς όταν πάνε κι έρχονται, δυστυχώς όταν πάνε μόνο. Αποχαιρετούμε και εκπομπές, σταθμούς, περιοδικά. Πρόχειρα αναλογίζομαι: το Echo&Artis είχε απροσμενα άδοξο τέλος, το Hridanos.gr δεν άντεξε, το πολλά υποσχόμενο ξεκίνημα του Εν Λευκώ έμεινε στην ιστορία, ο Σταθμός 101,3 έγινε Δίεση και καιρό τώρα αιωρείται σε mainstream επιλογές, η συχνότητα 88,6 ήταν Πόλις με καλά δείγματα δουλειάς τα παλιά τα χρόνια και αυτοκαταστροφικές τάσεις αργότερα, κατάληξε να γίνει Γιάννης ο Έλληνας, το Δίφωνο -με βαρύ παρελθόν- σε γενικές γραμμές έχει μείνει "άφωνο"...
Δεν είναι καινούριο "φαινόμενο". Κάθε περίπτωση κρύβει μια ξεχωριστή ιστορία πίσω της: έλλειψη εσόδων ικανών για την "επιβίωση", αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτως, κυνήγι "νούμερων" που εξαργυρώνονται σε κέρδη και ό,τι άλλο. Η τρέχουσα κρίση, ως πρόσχημα ή μη, επιτείνει καταστάσεις.
Το θέμα είναι πως χάνουμε συνεχώς "Μέσα" με άποψη και τα "Μέσα" χάνουν συνεχώς άποψη.
"Δραπετσώνα", στίχοι Τάσος Λειβαδίτης, μουσική Μίκης Θεοδωράκης, ερμηνεία Γρηγόρης Μπιθικώτσης, 1960.
Ένα από τα "σκόρπια" λαϊκά τραγούδια που ο Μίκης Θεοδωράκης έχει εντάξει στον κύκλο "Πολιτεία".....Η "Δραπετσώνα" γράφτηκε με αφορμή τον αγώνα που έκαναν οι πρόσφυγες για να σώσουν τις παράγκες τους στη Δραπετσώνα (Γιώργος Τσάμπρας, απόσπασμα από κείμενο της κασετίνας cd "Μίκης Θεοδωράκης- Η Διαδρομή 1960- 2000" που κυκλοφόρησε με την εφημερίδα Βήμα της Κυριακής).
