10 Απριλίου 2012

Άραγε γάτα να έγραψε ποτέ ποίημα για τον Bukowski

Σε κάθε χαρούμενο γατί αντιστοιχεί ένας θλιμμένος άνθρωπος.
Μετρούν και τα αδέσποτα.




"Η γάτα μου κοιμάται στο γραφείο", ποίηση Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, μουσική-ερμηνεία Θάνου Ανεστόπουλου
www.musicpool.gr


13 Φεβρουαρίου 2012

Να κρατηθούμε ζωντανοί

Ας μη μιλήσουμε πάλι γι' αυτό. Κουράστηκα, μπούχτισα, δεν αντέχω άλλο πλάκωμα, άλλη ασχήμια. Ας μην αναπτύξουμε πάλι τα αίτια, "τις πταίει", είναι δυο χρόνια τώρα που ως πολίτης κάνω αυτοκριτική, σκέφτομαι, παραμιλώ, συζητώ τις απόψεις μου κι αναλύω, τις υποστηρίζω φανατικά ώσπου τσακώνομαι, αλλάζω γνώμη, υιοθετώ διαφορετική, ξανάβρίσκομαι μετέωρος και φτου απ' την αρχή.

Ας πούμε για κάτι όμορφο. Για κάτι που να μας κινητοποιει, που να μας δινει κίνητρο. Να πούμε για τον έρωτα, για τη φιλία, την τέχνη, τις όμορφες στιγμές με τους ανθρώπους μας. Να μιλήσουμε για την εξαντλημένη αγκαλιά μετά το σεξ, τη φωνή της μητέρας στο τηλεφώνημα από το χωριό, το άβαταρ του κολλητου στο τσάτ στα πεταχτά στο γραφείο, το πρόσωπο της Αμαλίας στη βιντεοκλήση από Ισπανία. Να πούμε κάτι ευχάριστο ρε φίλε.

Να, η κουμπάρα μου είναι πάλι έγκυος μετά την αποβολη. Τα ανίψια μου μεγαλώνουν όμορφα χωρίς να ξεχνούν το θείο της Αθηνας, ο γάτος έρχεται γουργουρίζοντας στα πόδια μου για να κοιμηθεί. Και έχω φίλους που μπορούν ακόμα και ταξιδεύουν -έκλεισα κι εγώ για Παρίσι κι ας μην έχω λεφτά. Και
υπάρχει ευτυχώς ο Αντώνης, η φωνή της Χαρούλας, η Μοσχολιού, ο Χατζιδάκις, η όπερα.

Κάτι θα υπάρχει ακόμα στη ζωή μου που μπορεί να τροφοδοτήσει τη χαρά, ε; Δεν είναι μόνο ο μισθός που δεν καταβάλλεται (κι όταν καταβάλλεται δεν φτάνει), ούτε οι δόσεις στην εφορία, το νοίκι που με το ζόρι πληρώνεται, οι άστεγοι στους δρόμους, το εκατομμύριο των ανεργων (αρκετοί άνθρωποί μου), τα μουτρωμένα πρόσωπα στους δρόμους, οι σπασμένες βιτρίνες, τα καμμένα ιστορικά κτίρια, η ρημασμένη Αθήνα μου, ε;

Κι αν δε βρίσκω, πρέπει να εφεύρω. Όχι άλλη παραίτηση, όχι άλλη απελπισία.

Πρέπει να υπάρξει ζωή πέρα από την κρίση, γαμώτο. Κάτι πρέπει να βρεθει να με κρατήσει ζωντανό.

Πρέπει να κρατήθουμε ζωντανοί. Ή όχι;




(ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΡΑΓΟΥΔΙ)

An error occurred. Please try again later

26 Ιανουαρίου 2012

Το μουσικό 2011

Δύσκολη χρονιά (και) μουσικά το 2011. Λίγα πράγματα ξεχώρισα, ακόμα πιο λίγα με κινητοποίησαν ως ακροατή. Πιθανόν οφείλεται στο ότι δεν ήμουν ιδιαίτερα διαθέσιμος. Ίσως πάλι να φταίει ότι πέρα από το διαρκή θάνατο της δισκογραφίας, τη χρονιά αυτή ζήσαμε και τον ακαριαίο του έντεχνου ραδιοφώνου.

Η -κάπως ελαστική- λίστα μου μπορεί να συνοψιστεί ως εξής

1) The Boy- Ηλιοθεραπεία

2) Nefeli Walking Undercover (aka Nεφέλη Λιούτα)- Τα μολύβια - κομάντος

3) Γαλάνη- Vassilikos- Live στο Gazarte

4) Θανάσης Παπακωνσταντίνου- Ελάχιστος Εαυτός

5) Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Στέφανος Κορκολής- Ένα πιάνο, μια φωνή

6) Λόλεκ- Αχινός

7) Θέμης Καραμουρατίδης- Έχω ένα σχέδιο

8) Αλέξια- Re-Be

9) Σταύρος Λάντσιας – Ημερολόγιο ονείρων (Diary of Dreams)

10) Μανώλης Αγγελάκης- Τί κάνουν οι σκιές τη νύχτα

Να προσθέσω επίσης ότι ξεχώρισα τα δύο πολύ ενδιαφέροντα σιγκλάκια από την επερχόμενη συνεργασία Πρωτοψάλτη- Ρεμπούτσικα, "Πέντε χρόνια σ' ερωτεύομαι", "Γλυπτό" (ιδίως με το πρώτο έχω φάει τρελό κόλλημα). Η ερμηνεύτρια Πρωτοψάλτη επιτέλους επέστρεψε.

Καλή χρονιά και πάλι.



Nefeli Walking Undercover - Το ρε και το μι απ΄ την ηρεμία. Στίχοι-μουσική: Νεφέλη Λιούτα. Άλμπουμ: Μολύβια- κομάντος (2011)

28 Δεκεμβρίου 2011

Επιστροφή στην Αγέλαστη Πολιτεία

Στέκομαι περίκλειστος σε κύκλο και περιστρέφομαι. Γύρω απο τον εαυτό μου, γύρω από αναμνήσεις, μυρωδιές, ήχους.

"Γύρω γύρω όλοι/ στη μέση ο Μανόλης", ακούω παιδικές φωνούλες, βλέπω χεράκια απλωμένα και παλάμες κλειδωμένες, μια αλυσίδα απο κοντά παντελονακια, ροζ κοτσιδάκια γεμίζει την αυλή. "Κοπερτί, το κοπερτί" στη μεση μια παιδική φιγούρα που μου μοιάζει, είμαι εγώ αλήθεια; ψιθυρίζω, τραγουδάω, ομφαλοσκοπώ, και έπειτα παίρνω το τσαντάκι μου και επιστρέφω στο πατρικό μου.

"Θα 'ρθω να σε πάρω το μεσημέρι, μην κλαις γιε μου. Η κυρία σε αγαπάει, δες πώς πάιζουν και τ' άλλα παιδάκια." Δάκρυα πολλά και μετά ζωγραφιες με μαρκαδόρους, κίτρινα δέντρα, πορτοκαλί ηλιοι, χάρτινα ανθρωπάκια και πεταλούδες, φεγγάρια και ζωάκια στραβοκομμένα, όλα πολύχρωμα μπογιατισμένα. Τα δάχτυλα μουτζουρωμένα, η δασκάλα όμορφη και χαμογελαστή. "Μην αγκαλιάζεις σφικτά τα παιδάκια γιατί τρομάζουν! Αγάπα τα χωρίς να τα πνίγεις!"

Χώνω τα χέρια στις τσέπες του σακακιού μου και πιάνω δυο μερεντάκια. Βουτώ τα δάχτυλα μου στη σοκολάτα με τα μάτια κλειστά, κι όταν τ' ανοίγω βρίσκομαι σ' ένα ολόκληρο λούνα παρκ ζαχαρωτών. Σκάλες από σοκοφρέτα, λάμπες από τσιχλόφουσκα, σπίτια από λευκή σοκολάτα.

Ξημερώνει και ακόμα στριφογυρίζω στο πάλαι ποτέ παιδικό μου κρεβάτι. Το δωμάτιο μου ακόμα όπως τότε: "Ο Τσάρλυ και το εργοστάσιο σοκολάτας" στο κομοδίνο, ο Μίκυ Μάους στον τοίχο. Αύριο επιστρέφω στην Αγέλαστη Πολιτεία και δε θέλω.

Κάνω σπιτάκι με τα σκεπάσματα και κρύβω εμένα και τον Ερμη το αλογάκι. Στο σαλόνι το δεντρο αναβοσβήνει, τα λαμπάκια παίζουν την ίδια με τότε χριστουγεννιάτικη μελωδία, η κάλτσα για τον Άγιο Βασίλη παραφορτωμένη σοκολάτες και μελομακάρονα για τον παππούλη άγιο. Χώνω ανυπόμονα το χερι μου και βγάζω ενα μεγάλο καράβι πλειμομπίλ, ένα μεγάλο παζλ χιλίων κομματιών και μια πολύχρωμη καρτούλα:

"Χρόνια πολλα Μανόλη. 2012 ευχες για υγεία, αγάπη και αισιοδοξία"

"Ρουμ παπαρούμ παπαρούμ παπαρούνα..."




Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας- Επίλογος. Στίχοι/ μουσική: Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας. Άλμπουμ: Η αγέλαστος πολιτεία και οι καλικάτζαροι (1995).

16 Ιουνίου 2011

τώρα που 'ρθαν όλα τούμπα

τώρα που 'ρθαν  όλα τούμπα
μια ελλάδα κωλοτούμπα



έλα απάνω μου κι ακούμπα


«Κωλοτούμπα» (ζεϊμπέκικο του Αλέξανδρου), ερμηνεία Στέλιος Διονυσίου, στίχοι Γιάννης Κακουλίδης, μουσική Σταμάτης Κραουνάκης από το δίσκο «Τραγούδια του Καραγκιόζη» (1996). Τραγούδια και μουσική από τη θεατρική παράσταση «ΚΑΡΑΓΚΙΟΖdream», που ανέβηκε το καλοκαίρι του 1996 στο θέατρο «Μενάνδρειο» του Πειραιά, σε σκηνοθεσία του Θύμιου Καρακατσάνη.