ο κόσμος αίνιγμα

Η ζέστη έχει αρχίσει να φουντώνει, αν και μέσα Μαΐου ακόμα. Αρχίζουμε εμείς οι Νότιοι να τσουρουφλιζόμαστε από νωρίς, για να φτάσουμε σε κανένα μήνα σε κανονικό κάψιμο. Αλλά ασφαλώς αυτό δε μετράει για τη διαδρομή προς τα ψηλά, την απογείωση που έλεγες τις προάλλες...

Απεχθάνομαι τη ζέστη και τον ήλιο. Θα μπορούσες να συμπεράνεις ότι ούτε τόσο ψηλά θέλω να φτάσω, ούτε κατ' ανάγκη να νιώσω σαν τον ήλιο. Πολλή ζέστη, πολύ φως, όλα πολλά. Κι εγώ

Δεν έχω άλλη περιουσία
απ' την ψυχή μου
ούτε και Θέλω.
Καμία Εξουσία
δεν λαχτάρησε η ζωή μου
καμιά δεν ξέρω.
Δεν θέλω φως
άλλο από εκείνο της καρδιάς μου
για να βλέπω



Περνώντας η ώρα, δεν άργησε -όπως θα καταλάβεις- να με γαργαλάει η αναζήτηση και μιας δεύτερης θεώρησης των πραγμάτων. Δεν έψαξα μακριά, πέντε τραγούδια παρακάτω

καρδιά μου όλα τα ζητάς
κι όλα τα θέλεις
στον κόσμο βγαίνεις
και τ' αστέρια κυνηγάς
καρδιά μου όλα τα μετράς
κι η γη μικραίνει
κι όλο μακραίνει
το ταξίδι που αρχινάς
όλα τα θέλεις
καρδιά μου όλα τα ζητάς



Εντάξει, τουλάχιστον σύγχυση δεν έχω μόνο εγώ. Σε ένα δίσκο, από τον ίδιο στιχουργό γραμμένα, γειτονεύουν αυτά τα (φαινομενικά) αντίθετα κομμάτια...

Ε, αλλά φταίει κι αυτός ο κόσμος (να το ομολογήσουμε μπας και μας σώσει από την παράνοια). Είναι λέει

κι ο κόσμος αίνιγμα
κρατά κρυφό το φως

συν ότι

αυτός ο κόσμος
δεν χωράει τα «γιατί μου»

Άντε μετά να βρεις, λέω 'γω

Ποιος υπήρξα
Που πηγαίνω

Επιπλέον, δεν βοηθάει και η "όραση"

τα δυο μου μάτια
ποτέ δεν μπόρεσαν
να δουν την άκρη τ' ουρανού

Με όλο αυτό το εσώτερο μπέρδεμα, πείτε μου τι κάνατε κύριε στιχουργέ να πάρω μια ιδέα μπας και... -που δεν το βλέπω δηλαδή, αλλά τέλος πάντων.

για όσα δεν ξέρω τον κόσμο έψαξα
γι' αυτό ακόμα ζω

Και έτσι μένω
Μες στο κενό
Έναν ορίζοντα ανοιχτό
να περιμένω

Εδώ Σωπαίνω

Ψάχνω και σωπαίνω. Το συμπέρασμα μου.

---

"Περιουσία" και "Μια σταγόνα", στίχοι Παρασκευά Καρασούλου, μουσικη και ερμηνεία Δήμητρας Γαλάνη από το δίσκο "Φως", 1991.

Άμα θες ψηλά να φτάσεις

Άμα θες ψηλά να φτάσεις και να νιώσεις σαν τον ήλιο
Πρέπει πρώτα ομορφιά μου να καείς και σαν τον ίδιο



Με φτερά αξιόπλοα ή μη στην πλάτη, το στιχάκι είναι απερίφραστο περί πετάγματος, αγαπητή μου BlackForest. Πρώτα θα καείς και μετά θα απογειωθείς.

Και μη μου αντιπαραβάλλεις μύθους σαν του Ίκαρου, που παρότι κάηκαν οι φιλοδοξίες του πρόλαβε να φτάσει ψηλά. Σε τούτη την πυρπολημένη εποχή πρώτα σε καιν και μετά σ' αφήνουν να πετάξεις...

Κάψιμο όσο δε φαντάζεσαι λοιπόν, λαμπάδιασμα εσωτερικό και συνεχές, κι ας διατηρείται η όψη ανοιξιάτικα δροσερή. Αλλά δε βαριέσαι

Όσες φωτιές κι αν κάψουν την καρδιά μου
τόσες θ’ανάψουν μες στα όνειρά μου
τόσες θ’ανάψουν σαν κεριά – αχ Παναγιά μου

Δηλώσεις κατά κάποιο τρόπο "χειραφετημένης" αισιοδοξίας, αν και τα κεριά μάλλον αφήνουν μια (μοιρολατρική) υποψία ότι μόνο τα θεία πια μας σώζουν.

Και μου το επαναλαμβάνουν αγόγγυστα οι δικοί μου "Κάνε κανά σταυρό, άναβε και κανά κερί" μπας και έρθει η βοήθεια εξ ουρανού και βγάλουμε την άκρη, αλλά μάταια. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν τα πάω πολύ καλά με κάθε είδους κεριά και λιβάνια. Άσε που τα πρώτα πάντα μου θυμίζουν εκείνο το στίχο του Χατζιδάκι για την ανεμοδαρμένη Μαριάνθη του

χιλιάδες μάτια με κοιτούν από μακριά
και μου μετράνε της ζωής μου τα κεριά

και πικρά συνειδητοποιώ πως ήττα και αποτυχία πονάνε περισσότερο όταν τις αντικρύζουμε στο βλέμμα των γύρω μας...



(Στο σημείο αυτό επιστρατεύω την αυτο-λογοκρισία μου, μιας και ο συνειρμός έβαλε μπρος για τα καβαφικά "Κεριά" με κίνδυνο το ποστ να γίνει ακόμα πιο μαύρο και άραχλο)

Άφαντοι λοιπόν για μας οι "από μηχανής θεοί", κλειστοί και οι παράδεισοι;

ο Παράδεισος δεν είναι η χαρά της λησμονιάς
μα ότι χρόνια σε βαραίνει κι ότι πιο πολύ πονάς

Έ τότε έχουμε αγιάσει και δεν το ξέρουμε...

---

Όσες φωτιές των Eldar Mansurov- Νίκου Μωραΐτη. Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη. Άλμπουμ: "Τα χάρτινα" (1997)

Η Μαριάνθη των ανέμων του Μάνου Χατζιδάκι. Ερμηνεία: Νένα Βενετσάνου. Άλμπουμ: "Μπαλάντες της Οδού Αθηνάς" (1983). Άλλες ερμηνειες: Χάρις Αλεξίου "Η Χάρις Αλεξίου σε απρόβλεπτα τραγούδια" σε μουσική διεύθυνση του Μάνου Χατζιδάκι (1987). Άλκηστις Πρωτοψάλτη "Τα παραμύθια μιας φωνής" (2003).

αν θες να ξέρεις

Μμμ...
Καταλαβαίνω την ακουσίως προσγειωμένη φάση σου.
Έχω φάει με το κουτάλι το «ακουσίως».
Έχω περάσει από το «έδαφος της απραξίας».
Και παραμένω στο έδαφος, εν γένει.
Στο έδαφος αλλά με κάτι φτερά στην πλάτη, που σε στιγμές αισιοδοξίας κομμένα δεν θα τα ‘λεγα, μα όχι δα και τόσο αξιόπλοα.

Τέλος πάντων, ένας σοβαρός άνθρωπος όπως εγώ, δεν ταιριάζει να ασχολούμαι με «φτερά» τέτοια ώρα. Το προφίλ το σοβαρό μου, βέβαια θα το έχεις υπόψη σου κι εσύ. Είναι υπαρκτό. Το κυκλοφορώ εκεί έξω.

Κρατιέμαι με τα χίλια ζόρια να μη βάλω αυτό το «Κοίτα εγώ», γιατί θα υπάρξουν θύματα, μην πας μακριά- για μένα λέω.

Εν πάση περιπτώση κι ας είμαι εν ώρα εργασίας, το ρίχνω το τραγουδάκι, με συνταγή γιατρού: Μια δόση τραγουδιού και μετά γρήγορη απομάκρυνση από το χώρο που ηχεί και ύφος «τα ’χω δει όλα- τρέχουν οι προθεσμίες, τρέχουν» και αν ρωτήσει κανείς τι έγινε; «Πού να σου εξηγώ τώρα, βιάζομαι...».

…γι’ αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω, είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω

---

«Κοίτα εγώ», στίχοι Γεράσιμος Ευαγγελάτος, μουσική Θέμης Καραμουρατίδης, ερμηνεία Νατάσσα Μποφίλιου από τα «Τρία μυστικά» 2009.

Ο δρόμος σου είσαι εσύ

Εγκλωβισμένος για ώρα σε ένα αθηναϊκό λεωφορείο- φυσαρμόνικα (ευαίσθητη κοινωνικά ομάδα γαρ, κινούμαι αποκλειστικά με δημόσια συγκοινωνία) βρήκα χρόνο να "διαλογιστώ" περί δρόμων αγαπητή BlackForest. Ναι, έχει τα θετικά της τελικά η κίνηση στους δρόμους, τα πλεονεκτήματά τους τα βραδυκίνητα φανάρια...

Το έναυσμα φυσικά το στιχάκι του προηγούμενου ποστ, για την πίστη ως μοναδική ώθηση στο πέταγμα

Αν δεν πιστέψεις δεν πετάς, κι άλλος δρόμος δε μένει

Όμορφο αλλά όντας προσγειωμένος ακουσίως για κάμποσους μήνες στο έδαφος της απραξίας αισθάνομαι το ρομαντισμό μου να έχει κλονιστεί συθέμελα. Και είναι δύσκολο πια να συγκρατήσω ένα υποδόριο γαμώτο, πέστο και παράπονο, που αν κάπνιζα θα εκδηλωνόταν κάπως έτσι

και τραβώ τον καπνό με μια δόση θυμό
που ποτέ δε μπορώ όσα θέλω να αρχίσω



(Καινούριος στιχουργός ο Ευαγγελάτος και δίκαια αγαπημένος σου, αφού μαζί με τον Ιωάννου -αλλά χωρίς την ΚΚΕ εσάνς του δεύτερου ευτυχώς- αφουγκράζονται τη παραγκωνισμένη γενιά μας όσο κανείς. Στην καινούρια του δουλειά μάλιστα, από όπου και το στιχάκι, δίνει πολλές ευκαιρίες να εκφράστούν τα συναισθήματα μιας ολόκληρης G700)


Είναι μακρύς ο δρόμος σου κι η υπομονή σου λίγη

μου ψιθυρίζει ρωμέικα ο Μπιθικώτσης της Πολιτείας συμπάσχοντας αλλά μάλλον πρέπει να πάψω να μετράω το δρόμο. Γιατί εκτός από μακρύς είναι και πολύς. Συνηγορεί σ' αυτό και ο Αλκίνοος στο τραγούδι του που έδωσε όνομα στην πρώτη δισκογραφική του εξομολόγηση

Είναι πολύς ο δρόμος να τον μετράς

μ' ένα σχοινί στη θέση της καρδιάς

(εδώ με τη φωνή του Σωκράτη Μάλαμα)

Πάντως, ο Αλκίνοος του σήμερα φαίνεται να έχει τη συνταγή του ως προς την πορεία του. Ωριμότερος ηλικιακά -αλλά καθόλου συμβιβασμένος, παρότι ωριμάζω σημαίνει συμβιβάζομαι- στο καινούριο του τραγούδι επιμένει ρομαντικά ξορκίζοντας μακριά την ηττοπάθεια

Εσύ γεννάς τη θάλασσα και χτίζεις το καράβι [...]
όλα είναι αλλού κι όλα για λίγο

όταν δεν ξέρεις πως ο δρόμος σου είσαι εσύ...

Αν και άνθρωπος του βουνού και της άγριας απλωσιάς, κρατάω τη θάλασσα και το καράβι. Γιατί οι δρόμοι που άλλοι χαράζουν για μας μοιάζουν ακίνητοι...

---

Εσωτερικοί μετανάστες των Θάνου Μικρούτσικου- Οδυσσέα Ιωάννου. Ερμηνεία: Ρίτα Αντωνοπούλου. Άλμπουμ: "Πάμε ξανά απ' την αρχή" (2008)

Με τσιγάρα βαριά των Θέμη Καραμουρατίδη- Γεράσιμου Ευαγγελάτου. Ερμηνεία: Νατάσα Μποφίλιου. Άλμπουμ: "Τρία μυστικά" (2009)

Είναι μακρύς ο δρόμος σου των Μίκη Θεοδωράκη- Πάνου Κοκκινόπουλου. Ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Άλμπουμ: "Πολιτεία Β" (1964)

Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Από τον ομώνυμο δίσκο του 1997. Εδώ σε ερμηνεία του Σωκράτη Μάλαμα από το λάιβ αλμπουμ "Αλεξίου-Μάλαμας-Ιωαννίδης" (2007)

Ο δρόμος σου είσαι εσύ του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Άλμπουμ: "Νεροποντή" (2009).

άλλος δρόμος

Το προηγούμενο ποστ με είχε βρει «στις μαργαρίτες, πέρα στο λιβάδι», οπότε μην περιμένεις και την πρώτη Μαΐου να την έβγαζα εκεί! Παραβλέπω (εδώ και χρόνια) τον πρωτομαγιάτικο εορτασμό της άνοιξης -άλλωστε ποιος μπορεί να ξέρει με σιγουριά, εδώ που έχουμε φτάσει, τι εποχή διανύουμε (απ’ έξω κι από μέσα);

Μου μένει λοιπόν να αναλογίζομαι την αγωνιστική πλευρά της ημέρας.
Καθιερωμένη πλέον αργία. Μια συγκέντρωση, μια πορεία (αν θέλουμε να ακριβολογούμε, δύο), οι περσινές ομιλίες (πασπαλισμένες με μια γερή δόση της λέξης «κρίση»), συνθήματα βγαλμένα από το ντουλάπι (που ουδείς πια δεν κάνει τον κόπο να τα βροντοφωνάξει), τραγούδια από τα μεγάφωνα (στο repeat δεκαετίες τώρα). Να κάνουμε το καθήκον μας και φέτος.

Να πάω στη συγκέντρωση. Να δω τους ανθρώπους που πάντα βλέπω. Μερικοί εργατοπατέρες, μερικοί κατ’ επάγγελμα αγωνιστές, η αντιπολίτευση -που όταν έρθει στα πράγματα θα βγάλει την ουρά απ’ έξω, μερικοί ονειροπαρμένοι, μερικοί lost-in-space (αυτή την κατηγορία την εφηύρα για να κατατάξω κάπου και τον εαυτό μου). Όλοι μας γραφικοί για κάθε τρίτο.

Να κάτσω σπίτι. Να κοιτάζω το ταβάνι. Θα πέσει και θα με βρει από κάτω.

Αν δεν πιστέψεις δεν πετάς, κι άλλος δρόμος δε μένει

Ακολουθώ το ρεύμα ανάποδα. Το ρεύμα των εκδρομέων.

Τέτοιο άγχος να πάνε να ξεσκάσουν, δεν θα τους βγει σε καλό.
Διπλοπροσπεράσματα σε στροφές, σφήνες και γκάζια σε δρόμους κατ’ όνομα εθνικούς…

Τόσοι μπάτσοι, ασφαλίτες και ΜΑΤ σε μια πορεία με χαρακτήρα σχεδόν εκδρομικό,
πάει πολύ.

Δεν έχουν και τι να φυλάνε, έστω να δικαιολογήσουν την παρουσία τους. Επιλέγουν να στηθούν –εντελώς σουρεαλιστική εικόνα- έξω από ένα ζαχαροπλαστείο και μετά στο πολιτικό γραφείο του υπουργού. Ούτε αυγό δε χαραμίσαμε για χάρη του. Οπότε, τζάμπα μάγκες παλικάρια!

Υ.Γ. Πρώτη Μαΐου απεργώ και αργώ Μάρκο μου και στο μπλογκ, γι’ αυτό το πρωτομαγιάτικο ποστ βγαίνει με μικρή καθυστέρηση!

Καλό μήνα!

---

«Εσωτερικοί μετανάστες», στίχοι Οδυσσέας Ιωάννου, μουσική Θάνος Μικρούτσικος, ερμηνεία Ρίτα Αντωνοπούλου από το άλμπουμ «Πάμε ξανά απ’ την αρχή» 2008.