Παιχνίδι για δύο

Το μουσικό 2011

2012-01-26T19:29:00.007+02:00

Δύσκολη χρονιά (και) μουσικά το 2011. Λίγα πράγματα ξεχώρισα, ακόμα πιο λίγα με κινητοποίησαν ως ακροατή. Πιθανόν οφείλεται στο ότι δεν ήμουν ιδιαίτερα διαθέσιμος. Ίσως πάλι να φταίει ότι πέρα από το διαρκή θάνατο της δισκογραφίας, τη χρονιά αυτή ζήσαμε και τον ακαριαίο του έντεχνου ραδιοφώνου.

Η -κάπως ελαστική- λίστα μου μπορεί να συνοψιστεί ως εξής

1) The Boy- Ηλιοθεραπεία

2) Nefeli Walking Undercover (aka Nεφέλη Λιούτα)- Τα μολύβια - κομάντος

3) Γαλάνη- Vassilikos- Live στο Gazarte

4) Θανάσης Παπακωνσταντίνου- Ελάχιστος Εαυτός

5) Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Στέφανος Κορκολής- Ένα πιάνο, μια φωνή

6) Λόλεκ- Αχινός

7) Θέμης Καραμουρατίδης- Έχω ένα σχέδιο

8) Αλέξια- Re-Be

9) Σταύρος Λάντσιας – Ημερολόγιο ονείρων (Diary of Dreams)

10) Μανώλης Αγγελάκης- Τί κάνουν οι σκιές τη νύχτα

Να προσθέσω επίσης ότι ξεχώρισα τα δύο πολύ ενδιαφέροντα σιγκλάκια από την επερχόμενη συνεργασία Πρωτοψάλτη- Ρεμπούτσικα, "Πέντε χρόνια σ' ερωτεύομαι", "Γλυπτό" (ιδίως με το πρώτο έχω φάει τρελό κόλλημα). Η ερμηνεύτρια Πρωτοψάλτη επιτέλους επέστρεψε.

Καλή χρονιά και πάλι.

Nefeli Walking Undercover - Το ρε και το μι απ΄ την ηρεμία. Στίχοι-μουσική: Νεφέλη Λιούτα. Άλμπουμ: Μολύβια- κομάντος (2011)

Επιστροφή στην Αγέλαστη Πολιτεία

2011-12-28T04:02:00.009+02:00

Στέκομαι περίκλειστος σε κύκλο και περιστρέφομαι. Γύρω απο τον εαυτό μου, γύρω από αναμνήσεις, μυρωδιές, ήχους.

"Γύρω γύρω όλοι/ στη μέση ο Μανόλης", ακούω παιδικές φωνούλες, βλέπω χεράκια απλωμένα και παλάμες κλειδωμένες, μια αλυσίδα απο κοντά παντελονακια, ροζ κοτσιδάκια γεμίζει την αυλή. "Κοπερτί, το κοπερτί" στη μεση μια παιδική φιγούρα που μου μοιάζει, είμαι εγώ αλήθεια; ψιθυρίζω, τραγουδάω, ομφαλοσκοπώ, και έπειτα παίρνω το τσαντάκι μου και επιστρέφω στο πατρικό μου.

"Θα 'ρθω να σε πάρω το μεσημέρι, μην κλαις γιε μου. Η κυρία σε αγαπάει, δες πώς πάιζουν και τ' άλλα παιδάκια." Δάκρυα πολλά και μετά ζωγραφιες με μαρκαδόρους, κίτρινα δέντρα, πορτοκαλί ηλιοι, χάρτινα ανθρωπάκια και πεταλούδες, φεγγάρια και ζωάκια στραβοκομμένα, όλα πολύχρωμα μπογιατισμένα. Τα δάχτυλα μουτζουρωμένα, η δασκάλα όμορφη και χαμογελαστή. "Μην αγκαλιάζεις σφικτά τα παιδάκια γιατί τρομάζουν! Αγάπα τα χωρίς να τα πνίγεις!"

Χώνω τα χέρια στις τσέπες του σακακιού μου και πιάνω δυο μερεντάκια. Βουτώ τα δάχτυλα μου στη σοκολάτα με τα μάτια κλειστά, κι όταν τ' ανοίγω βρίσκομαι σ' ένα ολόκληρο λούνα παρκ ζαχαρωτών. Σκάλες από σοκοφρέτα, λάμπες από τσιχλόφουσκα, σπίτια από λευκή σοκολάτα.

Ξημερώνει και ακόμα στριφογυρίζω στο πάλαι ποτέ παιδικό μου κρεβάτι. Το δωμάτιο μου ακόμα όπως τότε: "Ο Τσάρλυ και το εργοστάσιο σοκολάτας" στο κομοδίνο, ο Μίκυ Μάους στον τοίχο. Αύριο επιστρέφω στην Αγέλαστη Πολιτεία και δε θέλω.

Κάνω σπιτάκι με τα σκεπάσματα και κρύβω εμένα και τον Ερμη το αλογάκι. Στο σαλόνι το δεντρο αναβοσβήνει, τα λαμπάκια παίζουν την ίδια με τότε χριστουγεννιάτικη μελωδία, η κάλτσα για τον Άγιο Βασίλη παραφορτωμένη σοκολάτες και μελομακάρονα για τον παππούλη άγιο. Χώνω ανυπόμονα το χερι μου και βγάζω ενα μεγάλο καράβι πλειμομπίλ, ένα μεγάλο παζλ χιλίων κομματιών και μια πολύχρωμη καρτούλα:

"Χρόνια πολλα Μανόλη. 2012 ευχες για υγεία, αγάπη και αισιοδοξία"

"Ρουμ παπαρούμ παπαρούμ παπαρούνα..."

Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας- Επίλογος. Στίχοι/ μουσική: Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας. Άλμπουμ: Η αγέλαστος πολιτεία και οι καλικάτζαροι (1995).

τώρα που 'ρθαν όλα τούμπα

2011-06-16T19:22:00.001+03:00

τώρα που 'ρθαν όλα τούμπα
μια ελλάδα κωλοτούμπα

έλα απάνω μου κι ακούμπα

«Κωλοτούμπα» (ζεϊμπέκικο του Αλέξανδρου), ερμηνεία Στέλιος Διονυσίου, στίχοι Γιάννης Κακουλίδης, μουσική Σταμάτης Κραουνάκης από το δίσκο «Τραγούδια του Καραγκιόζη» (1996). Τραγούδια και μουσική από τη θεατρική παράσταση «ΚΑΡΑΓΚΙΟΖdream», που ανέβηκε το καλοκαίρι του 1996 στο θέατρο «Μενάνδρειο» του Πειραιά, σε σκηνοθεσία του Θύμιου Καρακατσάνη.

Ησυχία

2011-05-17T23:18:00.007+03:00

Έχω μέσα μου μιαν ησυχία- όχι ηρεμία
μια δυνατή σιωπή, σαν κάποιος να πάτησε το mute σε αισθήσεις, αισθήματα, εσωτερικές εποχές.

Ένα παρατεταμένο φθινόπωρο ζει η πόλη, λες και δεν ήρθε η άνοιξη, δεν πέρασε ανθοφορία κι είναι μόνο μαραμένες αντοχές, ελπίδες καταγής, όνειρα σκόρπια φύλλα σε αυλές και ταράτσες.

Οι πόρτες που κάποτε αφήνονταν ανοιχτές, τώρα διπλοκλειδωμένες.
Οι κήποι ερημοι με γλάστρες σαπισμένες και κατοικίδια παρατημένα- σε λίγο θα γαυγίζουν κι αυτά σε ρόδες και θα αλυχτούν λυσσασμένα στους δρόμους.

Χέρια απλωμένα παντού.
Δρόμοι χωρίς οδούς, τοίχοι ζωγραφισμένοι φόβο.

Γκράφιτι μοναξιάς πλάι σε συνθήματα μίσους.

Τα βήματά μας πλάι σε λαβωμένα μάρμαρα και τα σπασμένα τζάμια στις σόλες και τα πέλματα.

Βία και θάνατος.

Και η καθημερινή τραγωδία:
Άστεγες, ακρωτηριασμένες ζωές, που μυρίζουν σάπιο κρέας.

Έχω μέσα μου μιαν ησυχία.
Όχι σιωπή. Κραυγή σε τοπίο χωρίς ζωή.

Όχι ηρεμία.
Απελπισία σε ανήκοη πόλη.

Δαγκωματιά Αλέξανδρου Βούλγαρη. Ερμηνεία: The boy. Άλμπουμ: "Κουστουμάκι" (2010).

Πίσω απ' τις τριανταφυλλιές μου ήρθαν κάτι ακεφιές

2011-04-18T23:44:00.002+03:00

Για να πας απέναντι έχει δυο δρόμους.
Η μια περνάει δίπλα από μια γλάστρα με ένα ταλαιπωρημένο φυτό εσωτερικού χωρου. Προφανώς όχι τριανταφυλλιά. Κι όμως, ένα τραγούδι μου έχει καρφωθεί από την πρώτη στιγμή και το επαναλαμβάνω κάθε μέρα που περνώ, 20-30-50 φορές;

Πίσω απ' τις τριανταφυλλιές
μου ήρθαν κάτι ακεφιές

Είμαι σοβαρά γιατρέ μου; Να αλλάξω διαδρομή ή δουλειά;
Ούτε καν ρητορικό το ερώτημα. Η μία διαδρομή περνά από το γραφείο του προϊστάμενου, η άλλη από το γραφείο του ΟΑΕΔ.

"Πίσω απ΄ τις τριανταφυλλιές" στίχοι-μουσική: Μάνος Χατζιδάκις, τραγούδι: Νάνα Μούσχουρη.
Το τραγούδι ακούστηκε για πρώτη φορά από την Νάνα Μούσχουρη στην ταινία του Σωκράτη Καψάσκη ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΘΥΕΛΛΑ (1960-61) (από εκεί προέρχεται το παραπάνω βίντεο).

Δισκογραφία: Η ΝΑΝΑ ΜΟΥΣΧΟΥΡΗ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ No 1
Συλλογή από δίσκους 45 στροφών της περιόδου 1958-1960.
Δεύτερη έκδοση (1967): Δίσκος 33 στροφών (με την προσθήκη των τραγουδιών Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ (Έγινε παρεξήγηση) & ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ).
Τρίτη έκδοση (1993) CD (αυτή η εκτέλεση στο youtube).
(πηγή: http://www.hadjidakis.gr)

Κι επειδή η Νανα Μούσχουρη έχει κάνει όντως διεθνή καριέρα, ιδού ένα μπλογκ αφιερωμένο σε αυτήν από τη μακρινή (και σεισμόπληκτη) Ιαπωνία: together with Nana Mouskouri ή ナナ　ムスクーリを囲んで ή PLAISIR with NANA MOUSKOURI ή απλώς Χαμένοι στη Μετάφραση.

Μύρισε ο κόσμος γιασεμί

2011-03-13T12:39:00.011+02:00

Αν είναι Σάββατο χλωμό, μη μένεις άλλο σπίτι. Τράβα στο αρχαίο βήμα της πόλης, που στέκει πολλές ζωές ξεχασμένο από κατοίκους κι επισκέπτες.

Πάρε μαζί σου φαγητό σε αλουμινόχαρτο και τάπερ, πολύχρωμους χαρταετούς στην πλάτη σα φτερά φορεμένους -για τις καταπιεσμενες παιδικότητες και τα ανυπόμονα όνειρα- και υφαντά αγάπης να στρώσεις στην ιερή χλόη -κιλίμια να ξαπλώσουν καινούριοι φίλοι, ξεχασμένες αναμνήσεις και τωρινές χαρές.

Και η παρέα των φίλων και η ζεστασιά του ανοιξιάτικου ήλιου (ή μήπως η ζεστασιά των φίλων και η παρέα του ανοιξιάτικου ήλιου;) θα κάνουν τη δουλειά της. Όπως και η προαιώνια ενέργεια του χωρου.

Από ψηλά όλα φαντάζουν ασήμαντα θα δεις.
Η πόλη μοιάζει ομορφότερη, ο ορίζοντας πιο ανοιχτός, ο ουρανός με τα παιχνιδίσματα των κλωστών πιο ευοίωνος.

Μυρίζει ο κόσμος γιασεμί Μάνου Χατζιδάκι- Μιχάλη Μπουρμπούλη. Ερμηνεία: Μαρία Δημητριάδη. "Για την Ελένη" (1985). Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Μαρκετάκης, "Για την Ελένη" (1978)

από το Λαύριο τα παιδιά

2011-03-07T16:03:00.004+02:00

Αρχικά με εντυπωσίασαν οι πρώτες φράσεις: "... επιστολή... από την άγνωστη σε μένα κι ούτε θέλω να τη μάθω -Δανάη Παναγιωτοπούλου...", "η συκοφαντική επιστολή τής ας πούμε κυρίας Δανάης, εμπίπτει στην αρμοδιότητα του εισαγγελέα. ". Εκφράσεις της διπλανής πόρτας. Θα μπορούσε κάλλιστα να αλλάξουν τα λόγια και να μείνει το ύφος, άντε κι ένα μαλλιοτράβηγμα στα πεταχτά: "Ποια είσαι 'συ που τολμάς να ριχνείς νερά στο μπαλκόνι μου; Σας ξέρω 'γω τι νοικοκυράδες είστε εσείς οι νέες. Θα καλέσω την αστυνομία!". Πιασάρικες και καθόλου ψύχραιμες εκφράσεις που ανοίγουν ένα σοβαρό (στις προθέσεις του) κείμενο ενός -κοντά στα εβδομηντά- καλλιτέχνη που "δεν θα 'πρεπε να απαντήσει καν", κι όμως το 'κανε.

Αφιέρωσε πάνω από το ένα τρίτο της επιστολή του για να εξηγήσει πως δεν έχει εξαγοραστεί ή δωροδοκηθεί. Δεκτό. Ο κύριος Σαββόπουλος είναι "καθαρός". Εμείς οι υπόλοιποι όμως δεν μπορεί να είμαστε. Γιατί "Στην κρίση που περνάμε, κανείς δεν έχει δικαίωμα να λέει ότι η κρίση δεν τον αφορά και ότι ως συνήθως φταίνε μόνο και πάλι οι άλλοι." Από την άλλη, λεκτική παλινωδία αν θες το λες, "Αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι συμφωνώ με το «μαζί τα φάγαμε»". Τώρα πώς αυτές οι δύο θέσεις ισορροπούν στη φράση (που δεν θα έπρεπε να μας ενοχλεί καν) «μας δωροδοκούσαν», με την συμβολική-καλλιτεχνική έννοια, είναι μια άλλη υπόθεση. Μόνο ορισμένοι "πνευματικοί κάφροι" δεν το κατάλαβαν, καθώς είναι σίγουρος ότι "Όλοι το καταλαβαίνουν αυτό".

Οι γενικεύσεις χρησιμοποιήθηκαν στη συγκεκριμένη περίπτωση προφορικά και γραπτά από τον κύριο Σαββόπουλο. Ας τις εφαρμόσω κι εγώ αναρωτούμενη: Κάφροι ή κάτι παρόμοιο είμαστε και οι υπόλοιποι που δεν καταλάβαμε εξ αρχής το συμβολισμό της λέξης "δωροδοκηθήκαμε" και δεν συντασσόμαστε με την παραμυθένια υπόσταση της πραγματικότητας που μας πλάσαρε τηλεοπτικά ο κύριος Σαββόπουλος; "Μια φορά κι έναν καιρό τα κάναμε θάλασσα και είπαμε να συμμαζευτούμε". Εν προκειμένω λέω απλά να σοβαρευτούμε.

Ωστόσο, κι εγώ μαζί προφανώς, αναλωνόμαστε σε τέτοιου είδους συζητήσεις που συχνά καταλήγουν σε ανησυχίες τύπου "το αυγό έκανε την κότα ή το ανάποδο". Η αναζήτηση των "δωροδοκούμενων" είτε στο σύνολο ενός λαού, είτε εστιάζοντας σε συγκεκριμένα πρόσωπα, μας δείχνει το δέντρο και κρύβει το δάσος. Εκεί, στο σκοτεινό δάσος βρίσκεται χωμένο ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα που μια χαρά τα βγάζει πέρα όσο εμείς ενδοσκοπούμαστε.

από το Λαύριο τα παιδιά πολύ νωρίς μαθαίνουν
να μη μιλάν με το θυμό,
να καταπίνουν τον καιρό

Υ.Γ. Άσχετο, αλλά η άγνοια που εκφράζει ο κύριος Σαββόπουλος για την ύπαρξη της τραγουδοποιού Δανάης Παναγιωτοπούλου, δίνει μια κάποια εξήγηση για τις κατά καιρούς δηλώσεις του, όπως: " Ακούω ενδιαφέροντα πράγματα κι απ’ τους νεότερους. Τον Μάλαμα, τον Περίδη, τον Αγγελάκα, τον Παυλίδη και άλλους.". Όλοι αυτοί, νεότεροι μεν του Σαββόπουλου, αλλά έχουν κλείσει πάνω από 20ετία στη δισκογραφία (Αγγελάκας 1984, Παυλίδης 1986, Περίδης και Μάλαμας 1989). "Αλλά και τα λεγόμενα σκυλάδικα και λαϊκοπόπ δεν είναι πάντα σκουπίδια. Μ’ αρέσουν πολύ ορισμένα του Βέρτη, του Κουρκούλη...". Πειράζει που επιλέγω να τους αγνοώ;

Η συνέντευξη του Διονύση Σαββόπουλου στον ΑΝΤ1

Η ανοιχτή επιστολή της Δανάης Παναγιωτοπούλου

Η απάντηση του Διονύση Σαββόπουλου

"Λαύριο" της Δανάης Παναγιωτοπούλου από το άλμπουμ ''Οίκος Αντοχής'' (2007).

Μη σε νοιάζει

2011-02-28T12:35:00.003+02:00

Μη σε νοιάζει που το φως είναι λιγοστό/
και περπάτα δίπλα μου όπως περπατώ

Άστο το χεράκι σου Κώστα Καπνίση- Αλέκου Σακελλάριου। Ερμηνεία: Νατάσσα Μποφίλιου।Ζωντανή ηχογράφηση από την παράσταση "Ραντεβού" στο Μετρό (Γύζη και Κάλβου, Γκύζη)। Το τραγούδι πρωτακούστηκε με τη φωνή της Αλίκης Βουγιουκλάκη στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου "Το δόλωμα" (1964).

Και μη γελάς και μην κλαίς και μην χαίρεσαι

2011-02-21T00:39:00.001+02:00

Ούτε γελάω ούτε κλαίω ούτε χαίρομαι.

Γενικά δεν ξέρω τι κάνω. Αν κάνω δηλαδή κάτι. Επίσημα, δεν κάνω τίποτα.

Κι εκεί που έψαχνα τι να κάνω, ήρθε ο ποιητής και μου είπε στο αυτί τα γνωστά περί γέλιου, κλάματος και χαράς. Εντάξει, δεν γελάω, δεν κλαίω, δεν χαίρομαι, δε φτιάχνω κι ένα βιντεάκι να ανεβάσω στο γιουτιούμπ; Κι έφτιαξα αυτό το μικρό και μισερό, αφού όπως παρατήρησε κι ο συν-μπλόγκερ, κόβεται το τραγούδι απότομα εκεί που ο ποιητής είχε ανοίξει τα σύνορα ψάχνοντας να βρει τι είναι ο σταυραητός: συμπεθεριό με τούρκους, με αυστραλούς πανηγύρι και λημέρι των ούγγρων. Η ιστορία με τους ούγγρους, που λες, έχει συνέχεια και στο επόμενο track (με αμείωτο το ενδιαφέρον):

Εἶναι λημέρι τῶν Οὔγγρων

Ποὺ τὸ χινόπωρο οἱ φουντουκιὲς πᾶνε κρυφὰ κι ἀνταμώνουνται

Βλέπουν τοὺς φρόνιμους πελαργοὺς νὰ βάφουν μαῦρα τ᾿ αὐγά τους

Καὶ τόνε κλαῖνε κι αὐτὲς

Καῖνε τὰ νυχτικά τους καὶ φοροῦν τὸ μισοφόρι τῆς πάπιας

Στρώνουν ἀστέρια καταγῆς γιὰ νὰ πατήσουν οἱ βασιλιάδες

Μὲ τ᾿ ἀσημένια τους χαϊμαλιὰ μὲ τὴν κορώνα καὶ τὴν πορφύρα

Σκορπᾶνε δεντρολίβανο στὶς βραγιὲς

Γιὰ νὰ περάσουν οἱ ποντικοὶ νὰ πᾶνε σ᾿ ἄλλο κελλάρι

Νὰ μποῦνε σ᾿ ἄλλες ἐκκλησιὲς νὰ φᾶν τὶς Ἅγιες Τράπεζες

Κι οἱ κουκουβάγιες παιδιά μου...

(Σε άλλο track το τι κάνουν οι κουκουβάγιες κ.ο.κ.).

Κι αν όλα αυτά σου φαίνονται αλλόκοτα και τραβηγμένα, ο υπερρεαλισμός μια άλλης εποχής, ένα σου λέω: Μη σφίγγεις άδικα τα παπούτσια σου σα να φυτεύεις πλατάνια.

Πέρα από τις δικές μου ανοησίες, ποιος έχει 49' για να δει την εκπομπή Παρασκήνιο - αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο από το αρχείο της ΕΡΤ;

Ή 10' για ένα παλιό άρθρο του Νίκου Μωραϊτη από το Βήμα;

"Και μη γελάς και μην κλαις και μην χαίρεσαι", ποίηση Νίκου Γκάτσου, μουσική Μάνου Χατζιδάκι, ερμηνεία Μαρία Φραντούρη και Τάσης Χριστογιαννόπουλος από το δίσκο "Αμοργός".
Το ποίημα "Αμοργός" εκδόθηκε πρώτη φορά το 1943.
Το μουσικό έργο "Αμοργός" Έργο 46 (1970 - 1987) Καντάτα βασισμένη στο ομώνυμο ποίημα του Νίκου Γκάτσου, για μια γυναικεία φωνή, δυο ανδρικές, μικτή χορωδία και συμφωνική ορχήστρα κυκλοφόρησε το 2005 σε ενορχήστρωση - αναπροσαρμογή του Νίκου Κυπουργού.

Τι να μου κάμει η σταλαγματιά

2011-02-12T09:29:00.009+02:00

Λόγια δεν υπάρχουν πολλά -το μαρτυρεί και το αραχνιασμένο μπλογκ- αλλά μπρος στο τραγούδισμα αυτής της φωνής τί χρειάζονται;

Η Φλέρυ Νταντωνάκη, σε μια ανέκδοτη ηχογράφηση στο σπίτι του Μάνου Χατζιδάκι τραγουδάει ένα ποίημα από την "Αμοργό" του Νίκου Γκάτσου.

Κρατήστε την αναπνοή σας, μη χάσετε την παραμικρή στιγμή μαγείας...

Τί να μού κάμει η σταλαγματιά Ποίηση Νίκου Γκάτσου σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι. Από την ποιητική συλλογή "Αμοργός" (1943). Ανέκδοτη ηχογράφηση.
Η καντάτα "Αμοργός" βασισμένη στο ομώνυμο ποίημα του Νίκου Γκάτσου δεν κυκλοφόρησε παρά το 2005 -έντεκα χρόνια μετά το θάνατο του συνθέτη- σε προσαρμογή και ενορχήστρωση του Νίκου Κυπουργού . Τραγουδούν η Μαρία Φαραντούρη, ο Tάσης Χριστογιαννόπουλος και ο Δώρος Δημοσθένους, ενώ περιλαμβάνεται και μια ιδιωτική ηχογράφηση του τραγουδιού "Τί να μου κάμει η σταλαγματιά" με τη φωνή του Μάνου Χατζιδάκι.

Στέλλα Βλαχογιάννη- Με λένε Θάνατο

2011-02-09T01:05:00.006+02:00

Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου, Ώρα: 19.00.
Στον Ιανό (Σταδίου 24, Αθήνα)

Στέλλα Βλαχογιάννη
Με λένε Θάνατο

Εκδόσεις Μετρονόμος

Θα μιλήσουν:
Ο κινηματογραφιστής – δημοσιογράφος Αντώνης Μποσκοϊτης,
ο μουσικός – μαθηματικός Δημήτρης Λέκκας
και ο πεζογράφος Νίκος – Αδάμ Βουδούρης

Ποιήματα θα διαβάσουν οι ηθοποιοί:
Σοφία Καραγιάννη, Θεοδώρα Σιάρκου, Ειρήνη Μουρελάτου και Υρώ Μιχαλακάκου

Μουσικά θέματα: Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης

Το αίμα Θέμη Καραμουρατίδη- Στέλλας Βλαχογιάννη. Ερμηνεία: Θέμης Καραμουρατίδης. Τραγούδι γραμμένο για τις ανάγκες του θεατρικού έργου "Μην παίζεις με τα χώματα" της Στέλλας Βλαχογιάννη. Από το αφιέρωμα που έγινε για τη θρυλική πια ραδιοφωνική εκπομπή της ίδιας με τίτλο "Ιατρείο Ασμάτων", στις 16/03/2010 στον Ιανό. Ακυκλοφόρητο.

Μονόγραμμα

2011-01-31T02:22:00.003+02:00

Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ’ άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες πού έκρουσαν γλυκά
Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τα "πίστεψέ με" και τα "μη"
Μια στον αέρα , μια στη μουσική

Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας
Που γύρευαν ν’ ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο
Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες
Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ’ τις ξερολιθιές, πίσω απ’ τους φράχτες
Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου
Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από
τους καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό
Στον τοίχο, τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά
Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά

Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό
Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο
Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.

Πενθώ τα χρόνια που έρχονται Ποίηση: Οδυσσέα Ελύτη («Μονόγραμμα», Εκδόσεις Ίκαρος, 1972), μουσική: Γιάννη Ζουγανέλη. Ερμηνεία: Δήμητρας Γαλάνη. Ακυκλοφόρητο.

Αυλαία για το Δίφωνο

2011-01-04T17:12:00.007+02:00

Ένα περιοδικό που είχε συνδεθεί στενά με το ελληνικό "έντεχνο" τραγούδι έκλεισε οριστικά. Ο βίος του υπήρξε πολύπαθος τα 16 χρόνια που μεσουράνησε στον τύπο. Έζησε μεγαλες δόξες -επί Άννας Βλαβιανού και της ομάδας της, στην οποία ανήκε και η αγαπημένη μου Στέλλα Βλαχογιάννη (αργότερα θα διατελούσε και διευθύντρια) αλλά ως περιοδικό επλήγη σημαντικά όταν η ίδια η πρώτη ύλη του -το αποκαλούμενο "έντεχνο"- άρχισε να καταρρέει.

Τον τελευταίο καιρό, μετά από πολλά σκαμπανεβάσματα -αλλαγές διεύθυνσης, αποχωρήσεις συνεργατών, κρίσεις ταυτότητας, πτώση τιράζ και διαφημίσεων- είχε μαζέψει μια αρκετά ενδιαφέρουσα συντακτική ομάδα και φαινόταν να βρίσκει το βηματισμό του, όμως η εκδοτική κρίση δεν θα μπορούσε να το αφήσει ανεπηρέαστο.

Προσωπικά είναι ένα περιοδικό που μού άσκησε μεγάλη επιρροή, με διαμόρφωσε αισθητικά μέσα στο '90, μού χάρισε εξαιρετικές μουσικές συλλογές (τις επιμελούνταν ο Γιώργος Τσάμπρας) και με δίδαξε ό,τι γνωρίζω για το ελληνικό τραγούδι. Η είδηση του κλεισίματός του με θλίβει αφάνταστα αλλά δεν μπορώ να την δω αποκομμένη από την ευρύτερη δυσώδη κατάσταση που επικρατεί στο τραγούδι και τη δισκογραφία.

Λυπάμαι πραγματικά για τους ανθρώπους που απασχολούνταν σ' αυτό, αλλά είμαι σίγουρος ότι τα καινούρια μέσα -όπως είναι το διαδίκτυο- θα είναι πιο φιλόξενα για εκείνους από ότι ο παραδοσιακός τύπος. Καλή τους συνέχεια.

Στο πα και στο ξαναλέω Παραδοσιακό. Ερμηνεία: Νατάσσα Μποφίλιου. Από το cd που είχε κυκλοφορήσει μαζί με το τεύχους 141 του Διφώνου στις 05/2007.

Τα Δέκα του '10- Τα καλύτερα του 2010*

2010-12-29T20:40:00.006+02:00

Τα δέκα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς που πέρασε, σύμφωνα με το προσωπικό μου γούστο και την αισθητική μου.

1) Λένα Πλάτωνος- Καβάφης, 13 Ποιήματα
Στην εκπνοή του 2010, κυκλοφόρησε και δισκογραφικά η εργασία της Λένας Πλάτωνος πάνω στην ποίηση του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, έτσι όπως είχε πρωτοπαρουσιαστεί στη Μικρή Επίδαυρο, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών. Η πρωθιέρεια της ελληνικής ηλεκτρόνικα επεφύλαξε μια ιδιαιτέρως τολμηρή προσέγγιση στο σκοτεινότερο Έλληνα ποιητή, 20 σχεδόν χρόνια μετά τη συναρπαστική της ανάγνωση στον Καρυωτάκη. Φυσικά και δεν πρόκεται για ένα εύκολο αλμπουμ, ούτε είναι μια δουλειά που χαρίζεται στον ακροατη, ιδίως σ' εκείνον που έχει συνηθίσει το λόγο του μεγάλου αλεξανδρινού με πιο συμφωνικό ένδυμα. Πιστεύω βαθιά όμως ότι ο χρόνος θα δικαιώσει αυτόν τον υπόγειας δυναμικής Καβάφη όπως και την ίδια τη σπουδαία καλλιτέχνιδα για την καινοτόμο μελοποιητική της πρόταση.

2) The Boy- Kουστουμάκι
Το δεύτερο δισκογραφικό σόλο του Αλέξανδρου Βούλγαρη είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό. Στο "Κουστουμάκι", έργο ιδιοσυγκρασιακό και απαισιοδοξο, ο Βούλγαρης ανατέμνει τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα προλαβαίνοντας να χωρέσει στο στενό μέγεθος ενός άλμπουμ όλη την αστική βία, την απόγνωση και την ασφυξία που βιώνει ο μέσος κάτοικος αυτής της χώρας. Ένα εξαιρετικό κοινωνικό σχόλιο και μάλιστα διατυπωμένο στα ελληνικά.

3) Χρήστος Λεοντής - Χελιδών ηδομένη (Αριστοφάνης)
Ένα έργο που συγκεντρώνει την πολύτιμη προσφορά του Χρήστου Λεοντή στη θεατρική μουσική, και συγκεκριμένα στον Αριστοφάνη. Η εργασία του είναι όπως πάντα υποδειγματική, ενώ η προσέγγιση του στον Αθηναίο κωμωδιογράφο εμπεριέχει σπουδή και μακρόχρονη μελέτη. Σε εξαιρετική έκδοση από το Μετρονόμο, με dvd, καλαίσθητο artwork και βιβλιαράκι με όλους τους στίχους.

4) Monika- Exit
Το σκόπελο του δύσκολου δεύτερου δισκογραφικού βήματος, η νεαρή τραγουδοποιός το ξεπερνάει με περισσή ευκολία με το Exit, ένα άλμπουμ γεμάτο όμορφες μελωδίες, καλύτερους -σε σχέση με το ντεμπούτο Avatar- στίχους, εντυπωσιακές ορχήστρες και τις χαρακτηριστικές αλά Monika ερμηνείες -αν και με τις τελευταίες εμφανέστερα ατελεις. Η επιτυχία είναι δεδομένη, όπως και η νέα κατάσταση στην αγγλόφωνη ελληνική σκηνή. Όσοι την χαρακτήρισαν διάττοντα αστέρα, προλαβαίνουν ν΄ αλλάξουν γνώμη.

5) Νατάσσα Μποφίλιου- Εισιτήρια διπλά
Η σημαντικότερη εκπρόσωπος του νέου έντεχνου τραγουδιού, μαζί με την παρέα της (Θέμης Καραμουρατίδης στη σύνθεση/Γεράσιμος Ευαγγελάτος στο στίχο) κατέθεσε στις αρχές του 2010 ένα ωραιότατο δίσκο, στέρεο μουσικά και στιχουργικά, εξαιρετικό ερμηνευτικά
(εντυπωσιακή η φωνητική/ ερμηνευτική ωρίμανση της Μποφίλιου) και το σημαντικότερο χωρίς ίχνος έντεχνης μιζέριας.

6) Smokey Bandits- Debut
Ένα γοητευτικό χαρμάνι κάθε είδους ήχων και μουσικών στυλ αλλά και μια πληθώρα κινηματογραφικών επιρροών αποτελούν το ντεμπούτο πρότζεκτ των 14μελών Smokey Bandits, μιας μπάντας που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από εκείνες του εξωτερικού. Απολαυστικό!

7) Marietta Fafouti - Try a little romance
Πολύ όμορφο ντεμπούτο από μια νέα και ενδιαφέρουσα τραγουδοποιό που πολλοί θα χαρακτήριζαν παλιομοδίτισσα. Ρομαντισμός, γλυκιές μελωδίες, όμορφοι στίχοι είναι τα συστατικά αυτού του άλμπουμ που θυμίζει ανοιξιάτικο περίπατο.

8) Νίκος Χαλβατζής- Γκόλεμ
Ένας μεταφυσικός δίσκος από έναν αβάντ- γκαρντ καλλιτέχνη, που ζει και εργάζεται στην Κοζάνη. Δέκα σκοτεινά τραγούδια κι ένα προσωπικό σύμπαν που μπορεί να ξενίζει αρχικώς αλλά κρύβει αρκετή γοητεία και πρωτοτυπία. Αξίζει να το ανακαλύψετε.

9) Φοίβος Δεληβοριάς- Ο αόρατος άνθρωπος
Μετά από μια μικρή -αναπόφευκτα- δημιουργική στασιμότητα, ο Φοίβος Δεληβοριάς επιστρέφει με νέο ήχο, καινούριες ιδέες και ένα άλμπουμ που προχωράει μπροστά τον ίδιο και την τραγουδοποιΐα του. Πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη.

10) Soumka- 16 days
Οι περισσότεροι τον γνωρίζουμε ως παραγωγό (εμπορικών) σουξέ, όμως ο Soumka δεν είναι μόνο αυτό. Με το δεύτερο προσωπικό του άλμπουμ "16 days" -ένα συμφωνικό έργο γεμάτο ευαισθησία και λυρισμό- ο ακομπλεξάριστος αυτός δημιουργός αποδεικνύει ότι είναι ένας ταλαντούχος και πολυσχιδής καλλιτέχνης.

Καλή Χρονιά!

Παράθυρα (Ποιήματα 1897-1933) του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη σε μελοποίηση της Λένας Πλάτωνος. Ερμηνεία: Γιάννης Παλαμίδας. Άλμπουμ: "Καβάφης, 13 ποιήματα" (2010).

*Το λογοπαίγνιο ανήκει στον Αλέξη Λ.,κατά κόσμον Αλέξη Λιόλη.

Και τι μ’ αυτό

2010-12-26T12:54:00.000+02:00

Σου έχω πει πόσο βαριέμαι τις γιορτές;
Ο άι βασίλης έχει χάσει τη διεύθυνσή μου και είμαι πολύ μεγάλη για να πω τα κάλαντα!

«Εκτιμώ τα προσόντα σας και πιστεύω ότι θα έχουμε τη δυνατότητα να επικοινωνήσουμε σε σχετικό βάθος χρόνου για να διερευνήσουμε πιθανό τρόπο συνεργασίας"

Δε βαριέσαι, το περίμενα. Σε βάθος χρόνου και στο βάθος κήπος. Έχει ο θεός (σου έχω πει επίσης ότι δεν πιστεύω στο θεό;)

Αυτό δεν ήταν ένα τόσο γιορτινό μήνυμα, sorry.

Ας πούμε πως ήτανε
μια εκδρομή ήτανε μόνο
και ξεμείναμε

«Και τι μ’ αυτό» στίχοι Οδυσσέας Ιωάννου, μουσική Θάνος Μικρούτσικος, ερμηνεία Ρίτα Αντωνοπούλου από το άλμπουμ «Πάμε ξανά απ’ την αρχή», 2008.

Μαγδαληνή

2010-12-18T15:05:00.006+02:00

Για λίγο μόνο την είδε προτού τη χάσει μες στην πορεία. Τώρα τη φαντάζεται να συνωστίζεται με τον υπόλοιπο κόσμο, να μπερδεύται ανάμεσα στα πανώ και τα φέιγ βολάν, να υψώνει αγανακτισμένη τη φωνή της με λαιμό τεντωμένο, μάτια αγριεμένα, μάγουλα αναψοκοκκινισμένα, και οργή πολλή, πάρα πολλή.

Μετά να δακρύζει από τα χημικά, να πνίγεται από τα δακρυγόνα και τις φωτιές κι ασφυκτιώντας να φέρνει το κόκκινο φουστάνι της ως το στόμα και να καλύπτει μύτη και μάτια' να προστατεύει με το φουστάνι -αυτοσχέδια αιμάτινη μάσκα- κείνο το λευκό πρόσωπο με τις φακίδες και τα τοξωτά φρύδια.

Κρατάει μέσα του ολοζώντανη την τρομαγμένη μορφή της. Σα μια παραλλαγή πίνακα του Θεοτοκόπουλου: Στη μέση Εκείνη ως άλλος Ιησούς, γύρω της άγνωστοι με κουκούλες την σπρώχνουν, τύποι με κράνη την χλευάζουν, βάρβαροι με στολές την ρίχνουν στο τσιμέντο. Κι Εκείνη κυκλωμένη, ανήμπορη, αβοήθητη.

Ταραγμένος δίνει στο κάδρο ζωή. Γυρνάει τον πίνακα σε τηλεοπτικό πλάνο: Ξεπαγώνει τις φιγούρες, ανακουφίζει την πληγωμένη όψη της και με το πορφυρό της φουστάνι -εκτυφλωτικό μες στους καπνούς- εκθέτει τα κρυμμένα από τις αντισφυξιογόνες μάσκες πρόσωπα. Και από τις πτυχώσεις του φορέματος- πτυχώσεις ραγισμένου εδάφους- αφήνει ν' αναβλύσουν αίματα.

Άλικα ρυάκια κυλούν από το σύμπλεγμα. Οι πλεξιγκλας ασπίδες ματώνουν, οι παλάμες και τα γκλομπς βάφουν, οι χακί στολές μουσκεύουν. Όλα κολυμπούν στο κόκκινο: Τα μανίκια, οι λαιμοί, τα ιερόσυλα στόματα. Το πλάνο πλημμυρίζει. Κι όσοι τόλμησαν ν' ατιμώσουν Εκείνη, πνίγονται σε μια θάλασσα αίματος...

Μαγδαληνή Σταμάτη Κραουνάκη- Λίνας Νικολακοπούλου. Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη. Άλμπουμ: "Ανάσα η τέχνη της καρδιάς" (1995)

Το χιόνι έπεφτε όλο το βράδυ

2010-12-11T16:12:00.006+02:00

Τινάζω το χιόνι από το παλτό μου και μπαίνω στο σπίτι. Έχω μόλις επιστρέψει από το κέντρο.

Ολόλευκες νιφάδες από το πρωί βρέχουν τις γειτονιές- μια μικρή γιορτή του καιρού στα τραυματισμένα σοκάκια.

Η σιωπή του χιονιού ανακουφίζει λίγο την πολύπαθη πόλη και το κέντρο της έμοιαζε αλλιώτικο σήμερα.

Δεν αλλάξε κάτι στις ζωές των κατοίκων, η ατμόσφαιρα έγινε λιγάκι πιο γιορτινή.

Δεν έφυγαν τα σκουπίδια που μας πνίγουν, ούτε ο στολισμός έπαψε να είναι μίζερος. (Το πρόβλημα άλλωστε δεν έγκειται στο περιτύλιγμα).

Είδα απλώς στον κόσμο μια άλλη διάθεση.

Πίσω από τα μάλλινα κασκόλ και τα σκουφάκια, τα πρόσωπα έμοιαζαν πιο ήρεμα. Τα χαμόγελα λιγότερο βεβιασμένα. Οι αντιδράσεις πιο αυθόρμητες.

Λες και το χιόνι και η χαμηλή θερμοκρασία έσβησαν κάπως από τα μάγουλα την έξαψη της κρίσης...

Στη μεγάλη πόλη Μανώλη Φάμελλου. Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη- Μανώλης Φάμελλος. Άλμπουμ: "Μια πολιτεία στο βυθό" (2003).

Απόψε αυτοσχεδιάζω

2010-11-29T14:54:00.005+02:00

Απόψε αυτοσχεδιάζω.
Αναπνοές μπλέκω με τη σιωπή
Δυο γιασεμιά σκορπώ σ' ένα μπουκέτο κρίνα
Κι ένα φάκελο ανάμεσα στα πέταλα κρύμμενο
Με δυο φιλιά εσωκλεισμένα
Να τα λάβεις, να τα διαβάσεις και όταν με δεις
Να είσαι Εσύ, όπως σε ξέρω
Όπως με γνώρισες...

Ο ταχυδρόμος πέθανε Μάνου Χατζιδάκι. Ερμηνεία: Σαβίνα Γιαννάτου. Άλμπουμ: "Το 62 του Μάνου Χατζιδάκι από τη Λένα Πλάτωνος και τη Σαβίνα Γιαννάτου" (1983). Πρώτη εκτέλεση Ζωής Φυτούση, "Απόψε αυτοσχεδιάζουμε" (1962).

Θέλω να 'ρθω

2010-11-21T00:24:00.002+02:00

Έσφιξε διστακτικά το πόμολο και τράβηξε την πόρτα. Έκανε ένα βήμα να βγει αλλά δεν προχώρησε. Έμεινε μετέωρος σ' εκείνο το σημείο που δεν ορίζει ούτε το μέσα ούτε το έξω, παρέμεινε στο ενδιάμεσο.

"Ποιός ο λόγος" σκέφτηκε και ξαναμπήκε. Έκλεισε την πόρτα, κολλωντας το μέτωπό του στην σκληρή επιφάνειά της. Μύρισε το ξύλο, φαντάστηκε το δέντρο που την έφτιαξε, τον κορμό του να συνθλίβεται από τσεκούρια και ανθρώπινα χέρια.

Στάθηκε εκεί μέχρι το ξημέρωμα, ώσπου τον βρήκε η πρωινή υγρασία. Με την πλάτη στην πόρτα και το υπόλοιπο σώμα ξαπλωμένο στο κρύο πάτωμα...

Θέλω να 'ρθω Αντώνη Βαρδή- Ντίνας Μαρκοπούλου. Ερμηνεία: Γιάννης Πάριος. Άλμπουμ: "Βίος ερωτικός" (1993). Πρώτη ερμηνεία Ελένης Δήμου, "Έχω φίλους", 1982.

Φωτογραφία σημάδι των καιρών

2010-11-15T11:27:00.001+02:00

Η εβδομάδα που πέρασε, μια θολούρα εκλογολογίας σε ένα τοπίο, φευ, τραγικό. Αναπάντεχα, χαμένοι σε μια διαφήμιση, εν τω μέσω των βαθιά νυχτωμένων τηλεοπτικών προγραμμάτων, τέσσερις στίχοι μόνο αρκούσαν να δώσουν το στίγμα:

Πορνογραφία σημαίνει ανταρσία
απελπισία, σκοτάδι και μαγεία
Πορνογραφία σημαίνει στην ουσία
Φωτογραφία σημάδι των καιρών.

Ανατρέχω στο σημείωμα του δίσκου, είκοσι οχτώ χρόνια πριν.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ

ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ είναι το υποκατάστατο της ερωτικής επικοινωνίας και σε προέκταση, το υποκατάστατο της κάθε ανθρώπινης επικοινωνίας. Το υποκατάστατο της αλήθειας.

ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ είναι η πλαστογράφηση των λέξεων και των εννοιών. Η πλαστογράφηση της αλήθειας. Η πλαστή ταυτότητα κάθε αλήθειας.

ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ πραγματοποιούν τα κόμματα και οι πολιτικές παρατάξεις, οι επονομαζόμενες «προοδευτικές», που οικειοποιούνται αυθαίρετα και με θρασύτητα την κάθε αναμενόμενη ιστορική αλλαγή και μ’ έντεχνη δολιότητα διαβρώνουν το κοινό αίσθημα και την κοινή λογική, καθιστώντας έτσι το πλήθος, την μάζα, όργανο για κάθε καιροσκοπική και ανελεύθερη επιδίωξη τους.

ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ είναι ο Χομεϊνισμός, αρρώστια του καιρού μας, η δημιουργία ενός απέραντου στρατοπέδου απελπισμένων, που αρχίζει από τις στέπες του Brezhniev, του Jarouzelski και του Ceausescu, περνάει από τις πνιγμένες στο αίμα και δυστυχισμένες χώρες του Khadafi και φτάνει ως τις απελπισμένες πάμπες του Pinochet και του Vidella.

ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ είναι ακόμα, η δολοφονία του αθώου βλέμματος χιλιάδων παιδιών της οικουμένης, ο εθισμός του κόσμου μας με το τρομαχτικό, η καλοζωισμένη αναισθησία μας στου διπλανού τον πόνο. Και αυτά όλα στ’ όνομα των αλλαγών και του μέλλοντος. Για να θυμάμαι πάντα τα λόγια ενός μαύρου φίλου μου στην Καλιφόρνια: «Όσοι δεν μπορούν ν’ αγαπήσουν τον πλαϊνό τους επιδιώκουν ν’ αγαπήσουνε τον κόσμο».

ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ τέλος, είναι ένα παιχνίδι ευαισθησίας με λέξεις, μουσική και χρώματα που περιγράφει ένα κόσμο απίθανο από τη Marilyn Monroe ως τη Rosa Luxembourg από τον Sherlock Holmes ως τη Σαπφέτ Νοτερό. Που περιβάλλει εσάς κι εμένα, τους φίλους μας και τους εχθρούς μας, τον παραλογισμό και τη σοφία μας.

Μάνος Χατζιδάκις

"Πορνογραφία" , χορωδία, στίχοι Άρη Δαβαράκη και Μάνου Χατζιδάκι, μουσική Μάνου Χατζιδάκι. Από τον δίσκο "Πορνογραφία" με μουσική και τραγούδια για το ομώνυμο μουσικό θέαμα (1982).

Τα πιο μεγάλα θαύματα

2010-10-31T14:18:00.002+02:00

"Να εδώ Μαριάνθη, εδώ κάτσε που 'χει άδειο κάθισμα!" φώναξε με τραχιά φωνή και σπάθισε με το χέρι τον αέρα για να ανοίξει δρόμο ανάμεσα στους επιβάτες. "Να εδώ, η διαδρομή μέχρι το σπίτι μας είναι μεγάλη, μη στέκεις άδικα και κουράζεσαι".

Θα 'ταν, δε θα 'ταν εβδομήντα ο εισβολέας του λεωφορείου -η τραγιάσκα στο γκρίζο κεφάλι του έκρυβε μέτωπο και μάτια και δεν μπορούσες να διακρίνεις επακριβώς πόσα χρόνια ζωής είχε διανύσει το βλέμμα του, τα ρούχα του πρόδιδαν μιαν άλλη εποχή -όχι ακριβώς πιο αθώα αλλά σίγουρα πιο νοσταλγική, τα χέρια του ήταν φθαρμένα κι έτρεμαν, όμως πίσω από το ασταθές άγγισμά τους στις χειρολαβές μπορούσες να υποψιαστείς μια ήρεμη τρυφερότητα, καταλάβαινες εύκολα ότι τα χέρια αυτά χάιδευαν μια ζωή τα μάγουλα της Μαριάνθης, ακόμα και τώρα, έστω κι αν δεν έβρισκαν πια με την ίδια ευκολία λόγω ηλικίας το στόχο τους.

"Άλλος ένας ημίτρελος", ακούστηκε μεταξύ των σαστισμένων επιβατών, και πράγματι, τέτοιες φιγούρες συναντάς στα μέσα μεταφοράς κάθε μέρα, σαν άλλης εποχής λείψανα δικασμένα να μετακινούνται σε βαγόνια αιωνίως στο χωροχρόνο.

"Α, ρε Μαριάνθη, συνέχισε ο άντρας με το που απίθωσε τη χάρτινη τσάντα του στην άκρη του καθίσματος, θυμάσαι πότε πρωτοπήραμε αυτό το λεωφορείο; Θα 'ναι σαράντα χρόνια κοντα. Εσύ κοριτσάκι, εγώ μόλις είχα τελειώσει το στρατιωτικό μου και φορούσα το γαμπρίκιο κουστούμι. Κατεβαίναμε στο κέντρο, σε πήγαινα να δεις Βουγιουκλάκη στον κινηματογράφο, με κράταγες από το μπράτσο με το ζεστό σου χέρι. Θυμάσαι πόση παγωνιά είχε; Όμως το χέρι σου ήταν πάντα ζεστό στο μπράτσο μου. Πάντοτε τούτο εδώ το λεωφορείο παίρναμε για τον κινηματογράφο, τη μοναδική μας απόλαυση τότε, πού τηλεόραση και βίντεο όπως τώρα. Βλέπαμε όλες τις ταινίες με τις φίρμες: Καρέζη, Κωνσταντάρα, Κούρκουλο, Βασιλειάδου, όλες τις βλέπαμε και μετά σταματούσαμε για μια λεμονάδα στο ζαχαροπλαστείο".

Στη λέξη ζαχαροπλαστείο τα χείλη του φάνηκαν να χάνουν τη σταθερότητά τους -τρεμόπαιξαν σα γέρικα αστέρια έτοιμα να πέσουν- αφήνοντας τα τελευταία γράμματα να ακουστούν σα λυγμός. Κάτω από την τραγιάσκα μπορούσες να φανταστείς τα μάτια του βουρκωμένα, τα βλέφερα ακίνητα, το λαιμό του στεγνό, τον άκουγες κιόλας καθώς προσπαθούσε να καθαρίσει τη φωνή του για να συνεχίσει.

"Από τότε έτσι με κρατούσες. Σαράντα χρόνια από το μπράτσο. Μη γλιστρήσεις έλεγες, μα εγώ σε καταλαβαινα πονηρή! Καμάρωνες δίπλα μου σαν παγώνα, σ' άρεσε να περπατάμε αγκαζέ και να χαιρετάς τους γείτονες με το ένα ελεύθερο σου χέρι, μ' έπιανες σφιχτά με το που βγαίναμε από την αυλή μας και δε μ' άφηνες μεχρι να μπούμε σπίτι μας αργά το βράδυ."

Χαμογέλασε. Γύρω του οι λίγοι επιβάτες εξακολουθούσαν να κοιτούν με συγκατάβαση. Οι περισσότεροι απορροφημένοι από τη ζωή έξω απ' τα παράθυρα του λεωφορείου δεν ενοχλούνταν απ' τη δυνατή φωνή του, τα ακουστικά τους άλλωστε απομόνωναν τους ενοχλητικούς εξωτερικούς ήχους, σκέπαζοντας με το σάουντρακ της επιλογής τους την ανθρώπινη βουή.

"Α ρε Μαριάνθη. Πάντα σφικτά με κρατούσες. Όχι μη γλιστρήσεις, μα για να με προσέχεις. Πάντα δίπλα μου στεκόσουν, μην πάθω τίποτα κοτζάμ μαντράχαλος. Μα είσαι ο άντρας μου κι άμα δε σε προσέξω δε θα χω πια κανέναν! μου 'λεγες κι έσφιγγες δυνατότερα το χέρι σου στο δικό μου. Σαράντα ολόκληρα χρόνια! Μέχρι που το κακό σε νίκησε."

Χαμήλωσε τη φωνή του. "Το κακό", επανέλαβε ηττημένα και περέμεινε σιωπηλός για δεπτερόλεπτα. Δε μιλούσε, αλλά στο πρόσωπό του έβλεπες εκφράσεις ενός εσωτερικού διαλόγου: Επιχειρήματα, αντεπιχειρήματα, αντικρούσεις, μια ολόκληρη σιωπηλή διαφωνία που λάμβανε χώρα στιγμιαία εντός του, βγάζοντας πάντα τον ίδιο νικητή. Έκλεισε νευρικά το εισιτήριο στην παλάμη του και με τη γροθιά σφιγμένη στον αέρα συνέχισε:

"Ούτε τότε έφυγες, κι ας σε θρήνησα εκείνη τη μερα. Ήξερα πώς δεν έφευγες στα αλήθεια. Δε θα επέτρεπες ποτέ να μείνω μόνος μου. Δε θα με άφηνες μόνο ποτέ! Παρέμεινες εδώ, μια σιωπηλή παρουσία πλάι μου. Σε βλέπω κάθε μέρα που μ' ακολουθείς αθόρυβα, με προσέχεις όπως τοτε, τώρα ειδικά που γέρασα και έπαψα να είμαι το παλικάρι που ερωτεύτηκες. Στέκεσαι δίπλα μου σα βράχος, έτοιμη ν' απλώσεις το χέρι σου, ακόμα ζεστό όπως τότε. Πάντα ζεστό, μες στην παγωνιά. Ένας φύλακας άγγελος που γλυκαίνει τα γηρατειά και τη μοναξιά μου. Α ρε Μαριάνθη, ένα θαύμα είσαι στη ζωή μου..."

Το λεωφορείο φρέναρε απότομα στη στάση. Ο άντρας σηκώθηκε μ' ένα σάλτο από το κάθισμά του, κράτησε γρήγορα την τσάντα του και πετάχτηκε προς την πόρτα. "Ένα μικρό θαύμα!" φώναξε χαμογελώντας και γυρνώντας το πρόσωπό του προς εκείνη, κρατώντας την ταυτόχρονα απαλά από το χέρι, πήδηξαν μαζί από το λεωφορείο...

Τα πιο μεγάλα θαύματα Στέφανου Κορκολή- Παρασκευά Καρασούλου. Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη. Άλμπουμ: "Παλίρροια" (1989).

Στον τόπο μου ενώ ζω είμαι τέλεια ξένος

2010-10-27T10:08:00.000+03:00

Μια φορά κι ένα καιρό σε ένα μικρό χωρίο, πέρα στο δάσος, είχαν τοπικές εκλογές. Ψήφιζαν τον Τζακ ή αλλιώς Γιακουμή που τους έλεγε πως θα φυτέψει μια φασολιά που να φτάνει ως τον ουρανό (εκλογές ήταν, το βρήκαν πιθανό), το Γιώργη, μικρό τον φώναζαν Κοντορεβιθούλη κι ήταν ο πιο έξυπνος από τα πολλά αδέρφια του, το Λευτέρη το γιο της κυρά Κούλας και αδερφό της Κοκκινοσκουφίτσας, το τρίτο από τα τρία γουρουνάκια, αυτό που τα πήγαινε καλά με το τσιμέντο (μεγάλο προσόν αυτό στις εκλογές) και άλλους δυο-τρεις.

Μετρημένα κουκιά οι ψήφοι και ποιος ψήφιζε ποιόν. Το συμβούλιο που εκλεγόταν, ανδροκρατούμενο (η ποσόστωση δεν είχε εφευρεθεί) και ετερόκλητο (ο καθένας από άλλο παραμύθι), καλούνταν να τα βγάλει πέρα σε νέες περιπέτειες, διόλου παραμυθένιες.

Πριν από δώδεκα χρόνια, στα μικρά χωριά πήγε φιρμάνι να ενωθούν κάμποσα μαζί και να φτιάξουν Δήμους. Αν είναι για καλό να το κάνουμε είπαν μερικοί, άλλοι είπαν πως πάμε κατά διαόλου και κάποιοι ξίνισαν τα μούτρα τους γιατί δεν τους άρεσαν τα διπλανά χωριά. Άντε να συνεννοηθούν όλοι αυτοί σε ένα Δήμο! Άσε που τους έκατσαν στο σβέρκο και υπαλλήλους που όλο άνοιγαν τεφτέρια με τέλη και κρατούσαν σαν ευαγγέλιο κάτι νόμους που έθεταν κανόνες, πες τους και εμπόδια, για τα πάντα.

Τα συμβούλια πολυπληθέστερα, απέκτησαν και κάμποσες γυναίκες, την Κοκκινοσκουφίτσα, ας πούμε, που είχε σπουδάσει και είχε καλή δουλειά στην πόλη μιας και απόφευγε τα δάση από τότε που είχε το γνωστό επεισόδιο με το λύκο. Κατά τα άλλα, τα συμβούλια λειτουργούσαν όπως πριν: ο καθένας από άλλο παραμύθι, συνεννόηση μηδέν. Ο Δήμος διοικούνταν από μεγαλορρήμονες παράγοντες, μεγάλες οικογένειες, εργολάβους (κάποιους σαν τον Τζάκ, τον Κοντορεβιθούλη και το τρίτο γουρουνάκι αντίστοιχα) και κανένα-δυο αιθεροβάμονες.

Και φτάνοντας στην εποχή μας, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ο νόμος ενώνει αυτή τη φορά τους Δήμους. Μερικοί το είδαν καλά, άλλοι κακά, άλλοι πάλι έψαχναν τα σύνορα και τα ονόματα. Την ουσία λίγοι την έψαξαν. Παραμύθι δεν έχει αυτή τη φορά. Να σοβαρευτούμε. Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν προσφέρεται προς τέρψη. Πικρά θα το καταλαβαίνουν εκ των υστέρων όλοι όσοι δίνουν σήμερα την ψυχή τους για μία ψήφο.

"Μπαλάντα του ποιητικού διαγωνισμού του Μπλουά" σε ποίηση του Francois Villon (Φρανσουά Βιγιόν), μουσική και ερμηνεία του Θάνου Μικρούτσικου από το δίσκο "Στον τόπο μου είμαι τέλεια ξένος" (2001).

Κάτω από τον Παρθενώνα

2010-10-14T23:57:00.007+03:00

Λουλουδάκι του χειμώνα/ φύτρωσε στον Παρθενώνα (...)
Δεν το νιώθουν οι διαβάτες/ που περνούν σαν υπνοβάτες,
μοναχά το ζευγαράκι/ σ' ένα πέτρινο παγκάκι,
που φιλιέται στόμα-στόμα/ κάτω από τον Παρθενώνα.

Ωραία εικόνα. Ένα ζευγαράκι που φιλιέται κάτω από τον Παρθενώνα. Ακούγεται σχεδόν νοσταλγικό.

Τώρα στον Ιερό Βράχο έχει ΜΑΤ και δακρυγόνα.

Το είδαμε σήμερα κι αυτό:
Χημικά, ξύλο και διασυρμός με φόντο το μελί πεντελικό μάρμαρο.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που αντίκρυσα τον Παρθενώνα.

Ξημερώματα με το ταξί από το λιμάνι -άρτι αφιχθείς από το νησί στην καινούρια χώρα.

Το βλέμμα μου ανυπόμονου παιδιού. Επιτέλους στην πόλη με τους μύθους!

Το ταξί σφαίρα στη Συγγρού.
Φωτισμένα κτίρια, πινακίδες νέον και αφίσες λαϊκών αοιδών.

Και λίγο πριν στρίψουμε τον είδα.

Ένα κομψό επιτραπέζιο περίγραμμα, που τις κολώνες του τις διαπερνούσαν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου.

Τυφλώθηκα.
Ο ήλιος, το μεγαλείο του μνημείου, τα δάκρυα.

Σήμερα τα επεισόδια στην Ακρόπολη με συγκλόνισαν.

Ήταν βαρύς ο συμβολισμός.

Και το συναίσθημα αβάσταχτο.

Να βλέπεις τη χώρα σου να (αυτό)καταστρέφεται.

Ο Ευριπίδης στις Τρωάδες την κατατάσσει ως τη χειρότερη από όλες τις συμφορές.

Η βασίλισσα Εκάβη αφού έχει υπομείνει τα τρομερότερα δεινά -χάνει το βασίλειό της, γίνεται σκλάβα βάρβαρων, πενθεί την οικογένειά της- έρχεται αντιμέτωπη με το τραγικότερο όλων: Την καταστροφή της πατρίδας της. Και λυγίζει μπρος στη θέα της φλεγόμενης Τροίας.

Τα τελευταία χρόνια είμαστε κι εμείς θεατές στον αργό θάνατο της δικής μας χώρας.

Θεατές.
Και υπαίτιοι...

Λουλουδάκι του χειμώνα των Τάσου Γκρου- Ηλία Κατσούλη. Ερμηνεία: Αργυρώ Καπαρού, Μιχάλης Δημητριάδης. Άλμπουμ: "Του πόθου και του πάθους" (1998)

Έχω άνθρωπο

2010-10-06T11:10:00.000+03:00

-Θέλεις να γίνουμε φίλοι;
-... στο facebook;
-...

Ναι εντάξει, ξαφνιάζεται κανείς όταν η ερώτηση γίνεται έτσι μετά την ηλικία των 10. Αλλά αυτή είναι η αναμενόμενη απάντηση; Στο facebook;

Έχω άνθρωπο

Μετράει αν είναι μόνο στο facebook ή απαιτείται προσπάθεια και σε πραγματικό περιβάλλον;

"Έχω άνθρωπο" στίχοι Θοδωρής Γκόνης, μουσική Κώστας Λειβαδάς, ερμηνεία Γιώτα Νέγκα. Βρίσκεται στο cd που κυκλοφόρησε το 2007 με αφορμή την ομώνυμη μουσικοθεατρική θεατρική παράσταση στο Ζυγό με τραγούδια των Λειβαδά - Γκόνη που ερμήνευσε η Γιώτα Νέγκα και κείμενα του Θοδωρή Γκόνη που αφηγήθηκε η ηθοποιός Σύρμω Κεκέ .

Κ.Κ.

2010-09-30T21:25:00.005+03:00

Κ.Κ.

Λένας Πλάτωνος και Δημήτρη Παπαϊωάννου.

Με το Γιάννη Παλαμίδα.

Το Δεκέμβρη στο Παλλάς.

Κ.Κ. Μουσική παράσταση σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαϊωάννου, μουσική Λένας Πλάτωνος και ποίηση Κωνσταντίνου Καβάφη.
Παλλάς, Δεκέμβριος 2010.

Κλειστά Παράθυρα

2010-09-24T12:15:00.013+03:00

Κλωστές και κουβάρια στο πάτωμα
Ιστοί από τα μαλλιά σου σε γωνίες και πλακάκια
Στο φάκελο του μαξιλαριού και στο σεντόνι.
Με κυκλώνουν αργά
(χέρια κολλημένα στα πλευρά)
Και τυλίγουν σφικτά το σώμα μου
(πόδια δεμένα μεταξύ τους).

Το μετάξι τους
-των μαλλιών σου-
Ένα καστανό κουκούλι γύρω μου.
Με προστατεύει
Ακινητοποιεί το κορμί και το Εγώ μου
-Εγώ κι εσύ!
-Μοναχά εμείς!
Ένα σύμπλεγμα σωμάτων χυμένων στο πάτωμα.

Μια λίμνη αίματος στο στήθος μου
Κόκκινο μπλούζας τραβηγμένης πιο πάνω από τον αφαλό
Πιο κάτω τα χείλη σου
Δυο λεπτά κοχύλια
Που μέσα τους παλεύει θάλασσα
Μέχρι να ξεχειλίσουν
Και σκορπίσουν χαμόγελα και φιλιά στον τεντωμένο κορμό μου
Όπως κείτεται στο πάτωμα
Στο υγρό μωσαϊκό…

Κλειστά Παράθυρα Νίκου Μαμαγκάκη-Γιώργου Ιωάννου. Ερμηνεία: Δημήτρης Ψαριανός. Άλμπουμ: "Κέντρο Διερχομένων" (1982).

Για μας είν' ο Σεπτέμβρης καλοκαίρι

2010-09-16T11:32:00.006+03:00

Νωρίς φθινοπώριασε φέτος.

Και δεν είναι τόσο ο καιρός, όσο η διάθεση.

Mετά από μακρά καλοκαιρινή αναπαύλα, γυρνώντας στην καθημερινότητα της πόλης όλα είναι ακριβώς όπως τα άφησα:

Αγχωμένα πρόσωπα παντού, σφιγμένα χείλη, βιαστικά πόδια, ελάχιστα ζευγάρια ονειροπόλα μάτια.

Δεν περίμενα βέβαια να γίνει κάποιο θαύμα όσο έλειπα.

Προμηνύεται δύσκολος για όλους μας χειμώνας φέτος.

Οικονομική ανασφάλεια διάχυτη παντού.

Πολύς φόβος.

Θα ήθελα να κρατούσε λίγο ακόμα μέσα μας το άγιο καλοκαίρι.

Γι' αυτο το ποστ μου φαντάζει τόσο ανεπίκαιρο μέσα Σεπτέμβρη.

Συγχωρέστε μου τον αναχρονισμό παρακαλώ.

Πέρα από την άρνηση να επιστρέψω όμως, λόγοι ανωτέρας βίας (κρασαρισμένο πισί, προβλήματα σύνδεσης) με κράτησαν μακριά συντηρώντας το ταξίδι μου στον καλοκαιρινό χωροχρόνο.

Καλό μας φθινόπωρο λοιπόν.

για μας είν' ο Σεπτέμβρης καλοκαίρι

Θυμήσου το Σεπτέμβρη Γιάννη Σπανού- Γιώργου Παπαστεφάνου. Ερμηνεία: Κώστας Καρράς. Τραγούδι γραμμένο για το ομώνυμο θεατρικό έργο του Νόελ Κάουαρντ που ανέβασαν η Έλλη Λαμπέτη και ο Κώστας Καρράς το 1967.

Ζήτω το νερό

2010-08-31T15:17:00.001+03:00

Ζήτω το νερό
(Ζητώ το νερό)

Το νερό τρέχει αγκομαχώντας στις διψασμένες σωλήνες.
Αλλά εσύ εκεί.
Πλένεις- πλένεις- πλένεις το αμάξι, την αυλή και το δρόμο. Ως πότε;
Γεμίζεις και την πισίνα στα κρυφά. Ως πότε πια;

Σε δροσίζει σε ομορφαίνει
Ως πότε λέμε;

Θα τρώμε καρτποστάλ και θα καλλιεργούμε ομπρέλες. Καθόλου ειδυλλιακό να ζεις σε (ξερο)νησι (αλλά μην το πεις πουθενά).

"Mουσική και διαφημίσεις" συνθέτης: Λένα Πλάτωνος, στίχοι: Gianni Rodari, τραγούδι: Ντόρια Μαρνέρη, Λένα Πλάτωνος, Σαβίνα Γιαννάτου, Κώστας Χατζόπουλος. Δίσκος: Η ηχώ και τα λάθη της (1984), παιδικά τραγούδια της Λένας Πλάτωνος, με στίχους Gianni Rodari σε διασκευή Αννας Μαργαριτοπούλου.

Έμαθε η καρδιά

2010-08-18T00:00:00.007+03:00

Τέτοιες νύχτες ήσυχες νιώθει πως θέλει να της το πει. Πως τέλειωσε ο πόλεμος τους, σφαίρες δε σφυρίζουν πια στους δρόμους τους, μόνο περιστέρια στέκονται στα καλώδια και τα φτερά τους γυαλίζουν στο νυχτερινό φως, πιο κάτω τζιτζίκια και τριζόνια σε θερινό κοντσέρτο, ένας σκύλος και μια γάτα γλείφονται αραγμένοι στην άκρη του δρόμου, πλάι πλάι, λες και δεν υπήρξαν ποτέ τους εχθροί, σαν να αγαπιόντουσαν από πάντα, για πάντα.

Τέτοιες νύχτες νιώθει το σώμα του ελαφρύ, δίχως ευθύνες κι εγωισμούς, οι τένοντες του ξεκούραστοι από πόζες και στημένα συναισθήματα, οι ώμοι του αραγμένοι, τα χείλη του μισάνοιχτα, πάει εκείνη η ρυτίδα- προέκταση χαμόγελου σφιγμένου ("χαμογέλα πλατιά" τον μάλωναν πάντα οι φίλοι του, εκείνος αντ' αυτού μειδίαζε, γι' αυτό σ' όλα τα πορτρέτα του θλιμμένος) τώρα ένας αστραφτερός ουρανός στη θέση του στόματός του.

Τέτοιες νύχτες θέλει να την κρατάει μόνο αγκαλιά, να κρύβει στα μπράτσα του την εύθραυστη όψη της, εκείνη να σφίγγει με τις υγρές παλάμες της την πλάτη του και στη στάση αυτή να ξημερώνονται όλον αυτόν τον Αύγουστο, που τον θέλει να μην τελειώσει ποτέ, όχι γιατί φοβάται το φθινόπωρο, αλλά γιατι τούτος ο φετινός έχει ποτίσει από το χρώμα του δέρματός της, τη μυρωδιά του αποσμητικού της, τη γεύση του αγαπημένου παγωτού της.

Τέτοιες νύχτες δεν της λέει τελικά τίποτα, μόνο της μουρμουρίζει στα αυτί τραγούδια, όχι τους στίχους, μόνο τις μελωδίες, όχι γιατί δεν ξέρει τα λόγια, αλλά γιατί μπούχτισε από λόγια, μ' εκείνη μπορεί και μοιράζεται τη σιωπή, μένουν ώρες σιωπηλοί κάτω από την νύχτα, αφήνουν τον έρωτα τους να ψηλώσει στην ησυχία και μόνο λίγο πριν το ηδονικό φινάλε ξεσπούν σε χειμάρρους λέξεων και ερωτόλογα. Έπειτα μένουν πάλι βουβοί, εκείνος την κοιτάζει που κοιμάται παραδομένη σε ήσυχο όνειρο, ο κορμός της σε στάση εμβρύου, τα βλέφαρα της σφαλισμένα απαλά, στα χείλη της ένα αδιόρατο χαμόγελο, στην ανάσα της γιασεμί.

Και μένει να την χαζεύει ώρες, μια εκείνη, μια την πόλη, μια το κορμί της, μια τα φώτα από κάτω που του θυμιζουν αντανακλάσεις αστεριών, και σκέφτεται πόσο όμορφα είναι που έχουν βάλει το στρώμα στο βεράντα και κοιμούνται εκεί, και δεν τον πειράζει ο ήλιος που τους πιάνει το πρωί, ξυπνούν μεθυσμένοι, κρύβουν τα πρόσωπά τους κάτω από το ίδιο μαξιλάρι και αφήνονται να τους ξαναπάρει ο ύπνος μαζί. Εκεί στη βεράντα, κάτω από τον αυγουστιάτικο ουρανό, πάνω από την άδεια Αθήνα των διακοπών...

Έμαθε η καρδιά Κώστα Λειβαδά- Λίνας Νικολακοπούλου. Ερμηνεία: Δήμητρα Παπίου. Άλμπουμ: "Έμαθε η καρδιά" (2010).

δως μου το μήνα που 'χω άδεια

2010-08-10T09:43:00.000+03:00

Η γυναίκα της καταιγίδας φέτος μπορεί και να πήγε διακοπές, εσύ είσαι ήδη σε μέρη μακρινά κι εγώ έχω ρίξει μαύρη πέτρα στο μπλογκ. Όχι ότι έδωσα ραντεβού το Σεπτέμβρη, σαν χειμερινό σινεμά, ούτε ότι "έκλεισα" μαζί με τα σχολεία. Τα ποστ μόνο αρνούνται να αφήσουν την ησυχία του υπολογιστή με το θαλασσινό desktop και να ανοίξουν πανιά στην άπνοια του καλοκαιρινού διαδικτύου.

Κόκκινη σελήνη, θάλασσα, αμμουδιά, άδεια, όλα θα μπορούσαν να οδηγούν σε μια λέξη: Αύγουστος.

Είδα
στης θάλασσας τα χάδια
είδα
ασάλευτη να μένει η αμμουδιά

Κι ας μην ταιριάζει με την χαζοχαρούμενη αισιοδοξία ποπ τραγουδιών της μιας σαιζόν με τη μαγική λέξη "καλοκαίρι" που σπάνε τα ραδιόφωνα και φέτος (αν δεν προσέξεις που αφήνεις τη βελόνα).

"Σελήνη", στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Σταμάτης Κραουνάκης, ερμηνεία Σοφία Χρήστου. Υπάρχει στο άλμπουμ "Όταν έρχονται οι φίλοι μου" (1995) και στο άλμπουμ με μουσική και τραγούδια για την ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου "Αυτή η νύχτα μένει" (1999).

Η πόλις

2010-07-20T20:42:00.003+03:00

Δεν είχε χωριό. Όλοι έρχονταν από κάπου, μόνο εκείνη αισθανόταν να γεννήθηκε στο πουθενά. Έβλεπε τους άλλους να φεύγουν σαββατοκύριακα κι αργίες για το χωριό τους επιστρέφοντας με βαλίτσες γεμάτες σπιτικά φαγητά ή να αποτοξινώνονται τα καλοκαίρια στο πατρικό- άσυλο μακριά από την Αθήνα κι αισθανόταν ξένη. Όχι ξένη, μετέωρη. Χωρίς ρίζες, ξεκρέμαστη, σαν ένα χέρι να την παράτησε στη πόλη αυτή.

Είχε γεννηθεί εδώ. Πριν 37 χρόνια. Θυμόταν ελάχιστα τη γειτονιά της, κάπου στο Παγκράτι. Μπαλκόνια με γλαστράκια, το θερινό σινεμά -ίσως να είναι ακόμα ανοιχτό, η λαϊκή αγορά όπου πήγαινε με τη μαμά της κάθε Τρίτη πρωί πρωί. Πολυκοσμία, μελαμψές γυναικες με μαντήλια, φωνές, λαχανικά σε δραχμές. Εκείνη κοριτσάκι να παρατηρεί από χαμηλά το θορυβώδη κόσμο, τους λαιμούς των νοικοκυρών και τις σφικτές παλάμες τους στα καρότσια, το χέρι της μητέρας που την έσερνε μες στο πλήθος.

Μετά συσκότιση. Δεν είχε άλλη ανάμνηση από τη γειτονιά, καμία θύμηση από τη μετά ζωή της εκεί. Οικογένεια, σχολείο, εφηβεία και πανελλήνιες είχαν απωθηθεί στην πιο σκοτεινή περιοχή της μνήμης της. Θυμόταν μόνο τα παιδικά της χρόνια, σαν να έζησε αποκλειστικά ως παιδί περνώντας κατευθείαν στην ενήλικη ζωή, τότε που άνοιξε την πόρτα και έφυγε τελεσίδικα από το πατρικό της, τη μέρα που πέρασε στο πανεπιστήμιο.

Πήγε να ζήσει στο δυαμισαράκι -δώρο του πατέρα για τη θριαμβευτική είσοδο στη Φιλοσοφική- σε μια ερημική γειτονιά στο Γαλάτσι. Έκτοτε ζούσε μόνη της εκεί. Κάποια στιγμή είχε μείνει και ο πρώην άντρας της, λίγο στριμωχτά είναι η αλήθεια. Πάνε τρία χρόνια που χώρισαν, κοινή συναινέσει. Ένα ήσυχο κυριακάτικο πρωινό, ξύπνησαν σιωπηλοί, ήπιαν τον καφέ τους αποφεύγοντας να συναντηθούν οι ματιές τους, μάζεψαν παρέα τη βαλίτσα του, φιλήθηκαν τελευταία φορά και χώρισαν οριστικά.

Δεν της έλειπε πια. Μόνο τα καλοκαίρια νοσταλγούσε τις διακοπές που μοιράστηκε μαζι του. Ήταν ο πρώτος που την είχε πείσει να φύγει από την πόλη. Ταξίδευαν με τη μηχανή του, γύριζαν κάθε γωνιά της Ελλάδας, περνούσαν ολόκληρη την άδειά τους μαζί, είκοσι μέρες πετώντας με μια σέλα, ακτή ακτή, κατακτούσαν όποια ερημική παραλία υπήρχε, έκαναν μπάνιο, μετά έρωτα -συχνά μόνο έρωτα- και αποκοιμόντουσαν γυμνοί.

Μετά το χωρισμό δεν είχε ξαναφύγει από το λεκανοπέδιο ούτε είχε ξαναπάει διακοπές. Δεν το είχε επιδιώξει. Πού να πάει κιόλας. Οι φίλες της προτιμούσαν τα κοσμοπολίτικα νησιά, Μύκονο, Σαντορίνη, μπιτς μπάρ και μοχίτος, εκείνη νοσταλγούσε ελευθερία, να γύριζε πάλι την Ελλάδα από άκρη σ άκρη, παράλληλα με τη θάλασσα, να ξαναθυμόταν κάθε παραλία που είχε εξερευνήσει μαζί του, όχι για εκείνον αλλά για την εποχή που ένιωσε πρωτόγνωρα ελεύθερη, τότε που για λίγο η ζωή της έτρεξε ορμητικά κόντρα στον άνεμο προσπερνώντας κάθε τι θλιβερό, όχι σαν τώρα που ζωή της ήταν η ίδια η θλίψη.

Αύριο ξεκινούσε η άδειά της. Εικόσι ολόκληρες μέρες που δεν είχε πάλι πώς να ξοδέψει. Όλοι περιμέναν γκρινιάζοντας να φτάσει ο Αύγουστος, να φύγουν και να επιστρέψουν μαυρισμένοι το Σεπτέμβρη ανταλλάσσοντας μετά εμπειρίες από παραλίες και ταβερνάκια δίπλα στη θάλασσα, εκείνη πάλι μισούσε αυτό το μήνα, που έμενε στην Αθήνα, ολομόναχη σε μια πόλη άδεια -εγκαταλειμμένη- με την παρέα αδέσποτων και πρεζονιών, περίπτερα κλειστά, πολυκατοικίες με παντζούρια κατεβασμένα, μπαλκόνια έρημα, μοναδική υποψία ζωής οι σκιές των διαρρηκτών στις ταράτσες, να, τουλάχιστον εκείνη δεν είχε ν' ανησυχεί ότι θα γύρισε πίσω το Σεπτέμβρη αντικρύζοντας το σπίτι της ανοιγμένο.

Φέτος δεν άντεχε όμως πάλι εδώ. Ανυπόφορο καλοκαίρι, τσιμέντα να βράζουν, κλιματιστικό να υπολειτουργεί, ο φωταγωγος να μυρίζει από τη ζέστη, εκείνη μόνη στη βεράντα να μετράει πόσα αυτοκίνητα πέρασαν όλο το βράδυ -πάντα μονοψήφιος αριθμός. Φέτος θα έφευγε, θα μπαινε στο τρένο -τα πλοία τα μισούσε, να γιατί απέφευγε τα νησιά- ίσως Χαλκιδική, και η Καβάλα έχει ωραίες παραλίες, γιατί όχι Πελοπόννησο, ακόμα και κατακαμμένη έχει ένα σωρό ομορφιές.

Ετοίμασε το σάκο της, πετσέτα, αντιηλιακό, λίγα φρούτα για τη λιγούρα μετά το μπάνιο κι ένα βιβλίο "γυναικείας λογοτεχνίας" (έτσι τα αποκαλούσε υποτιμητικά εκείνος) και ήταν έτοιμη για τις διακοπές της. Δε θα πήγαινε μακριά. Και φέτος εδώ γύρω θα την έβγαζε. "ΑΜΒΡΑΚΙΑ, Θαλάσσια-μπάνια-και-εκδρομές-στην-πανέμορφη-Αττική-με-δικά-μας-υπερπολυτελή-λεωφορεία", παρέα με γριές και μοναχικούς αγνώστους, όχι πια αγνώστους αλλά οικεία πρόσωπα, τους ήξερε από πέρυσι, τους έβλεπε καθημερινά στο λεωφορείο, και φέτος θα της χαμογελούν αλληλέγγυα κάθε φορά που θα διασχίζει το διάδρομο για να βρει θέση δίπλα στο παράθυρο, να μπορεί να βλέπει θάλασσα και ν' αγναντεύει τις ακτές, να ξεγελιέται ότι φεύγει, όχι βέβαια με μηχανή σαρώνοντας την Ελλάδα, ούτε με ΚΤΕΛ φτάνοντας σ' ένα ιδανικό χωριό αλλά τουλάχιστον μακριά για λίγες ώρες από τον ήχο του χαλασμένου κλιματιστικού και την απόλυτη σιωπή της πόλης.

Γιατί δεν είχε χωριό να πάει, ούτε εξοχικό στον τόπο των γονιών της, να φεύγει τα τριήμερα και τον Αύγουστο σαν τους άλλους και να επιστρέφει ήρεμη από την αστική ένταση, ήταν Αθηναία χωρίς ρίζες και καταγωγή, γεννήθηκε εδώ και δε μπορούσε να φύγει, άλλο την εποχή που ήταν με εκείνον, τώρα καθηλώθηκε στην πόλη για πάντα, κι αν έφευγε, άδικος κόπος, την πόλη μέσα της θα κουβαλούσε.

(Στη θέση της φωτογραφίας θα έπρεπε να υπάρχει το τραγούδι "Η Πόλις" της Λένας Πλάτωνος, σε ποίηση Κωνσταντίνου Π. Καβάφη και ερμηνεία Γιάννη Παλαμίδα, το οποίο όμως δεν έχει ακόμα δισκογραφηθεί. Θα αναρτηθεί κανονικά μόλις βρει το δρόμο για τη δισκογραφία)

H πόλις του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, σε μουσική της Λένας Πλάτωνος. Ερμηνεία: Γιάννης Παλαμίδας. Αδισκογράφητο προς το παρόν.

Κύκλος Καβάφη

2010-07-12T23:30:00.009+03:00

Στα ακουστικά μου παίζει ο Καβάφης. Στέκομαι όρθιος στο μετρό, κλείνω τα μάτια και βλέπω το σκοτάδι των ποιημάτων.

Να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν ένα όνειρο κραυγάζει ο Παλαμίδας και ο καταραμένος λόγος του Ποιητή κυλάει στα καλώδια-φλέβες του Ipod.

Λαρυγγισμοί που διαπερνούν τα τύμπανα, ηλεκτρομπίτς που ταρακουνούν, χειροκροτήματα και επευφησμοί ανάμεσα στα τραγούδια, ολόκληρη η καβαφική ειρωνεία σε μια πειρατική ηχογράφηση.

Την μια μονότονην ημέραν άλλη μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί.

Ανοίγω τα βλέφαρα και είναι μπροστά μου. Το άδειο πιάνο της Πλάτωνος στην ορχήστρα, εκείνη που παρακολουθεί με κλειστά μάτια, σφιγμένα χείλη κι αταραχη ικανοποίηση τον ιδανικό της ερμηνευτή να συνταράσσεται στο αρχαίο κοίλο, το γαλάζιο της φόρεμα που ξεχωρίζει στα πρώτα καθίσματα.

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας

Ο Παλαμίδας στα μαύρα, απόκοσμος, κατασκότεινος όπως οι μελωδίες, φιγούρα από ταινία τρόμου του βωβού, μια φωνή απόγνωσης σ' ένα κρεσέντο θλίψης και διαστημικών ήχων.

Ο συρμός τρέχει στο σκοτεινές στοές. Η φωνή του απλώνει, αντηχεί, κατεβαίνει σε δυσθεώρητα βάθη, παλινδρομεί στις μίξεις, εκρήγνυται και επιστρέφει τσακισμένα ανθρώπινη.

Εδω ας σταθώ

Μ' επαναφέρει το σφύριγμα της πόρτας. Φτάνω σε λίγο στο σταθμό μου. Δεκατρία τραγούδια στη διαδρομή Κατεχάκη-Πανεπιστήμιο. Η πόρτα ανοίγει, ο κόσμος ξεχύνεται στις σκάλες, στα αυτιά μου το τελευταίο ανκόρ, βγαίνω αργά από το βαγόνι και καταλήγω πάλι στο διάζωμα. Η συναυλία ξεκινάει. Η Πλάτωνος ανεβαίνει και πάλι στην ορχήστρα, την κρατάει από το χέρι ο φίλος της Αντώνης Μποσκοΐτης, Είμαι λαχανιασμένη απολογείται και ξεκινάει το πιάνο της...

(Εδώ θα ακούσετε τις πρόβες για την "Πόλιν" του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη όπως τη μελοποίησε η Λένα Πλάτωνος και ανέβασε ο Αντώνης Μποσκοΐτης στο μπλογκ του Άσματα και Μιάσματα)

Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον, 1911, του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, σε μουσική της Λένας Πλάτωνος και ερμηνεία του Γιάννη Παλαμίδα. Αδισκογράφητο προς το παρόν.

Μονοτονία, 1908, του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, σε μουσική της Λένας Πλάτωνος και ερμηνεία του Γιάννη Παλαμίδα. Αδισκογράφητο προς το παρόν.

Η θάλασσα του πρωιού, 1915, του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, σε μουσική της Λένας Πλάτωνος και ερμηνεία του Γιάννη Παλαμίδα. Αδισκογράφητο προς το παρόν.

Η Λένα Πλάτωνος μελοποιεί Καβάφη

2010-07-09T00:11:00.010+03:00

Με τον "Καρυωτάκη" της και τις δεκατρείς ηλεκτρονικές της ελεγείες, μού έκανε παρέα όταν το σκοτάδι ήταν ο μόνος τρόπος. Τριάντα χρόνια σχεδόν μετά, η νέα της απόπειρα να μελοποιήσει Καβάφη -τον Ποιητή των Ποιητών- είναι για μένα ένα μεγάλο γεγονός.

Η Λένα Πλάτωνος - η πολυαγαπημένη μου συνθέτις και τραγουδοποιός- παρουσιάζει τον "Κύκλο Καβάφη", την εργασία της πάνω σε δεκατρία ποιήματα του Αλεξανδρινού ποιητή σε δύο βραδιές στη Μικρή Επίδαυρο από τις οποίες δε θα μπορούσα να λείψω.

Ξέρω οτι δε θα είναι εύκολο εγχείρημα. Ο Καβάφης δεν υποτάχθηκε ποτέ σε συνθέτη. Η ίδια άλλωστε η Πλάτωνος είχε δηλώσει παλιότερα ότι δε μελοποιείται. Είμαι σίγουρος όμως ότι η προσέγγισή της θα είναι τουλάχιστον ενδιαφέρουσα, κι αν κρίνω από τις αναρτήσεις του φίλου και συνεργάτη της Αντώνη Μποσκοΐτη στο μπλογκ του Άσματα και Μιάσματα, θα έχουμε να κάνουμε με μια εντυπωσιακή μελοποίηση. (Ρίχτε και ματιά σε κείμενό του που δημοσιεύτηκε στη Λάιφο)

Βασικός ερμηνευτής θα είναι ο Γιάννης Παλαμίδας -συνοδοιπόρος από τα παλιά της Πλάτωνος- ενώ μαζί του θα τραγουδήσουν και δύο κυρίες: Η Σαββίνα Γιαννάτου και η Victoria Bozhyk συμμετεχοντας στο δεύτερο μέρος- αναδρομή σε ολόκληρο το πλατωνικό έργο.

Ανυπομονώ!

Η Λένα Πλάτωνος μελοποιεί Καβάφη. Μικρή Επίδαυρος, 9 και 10 Ιουλίου, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών. Εισιτήρια: 30, 20€/ Φοιτητικό: 10€. Τηλεφωνική Προπώληση με πιστωτική κάρτα & πληροφορίες: 210 3272000.

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα Ποίηση Κώστα Καρυωτάκη, σε μουσική Λένας Πλάτωνος. Ερμηνεία: Σαββίνα Γιαννάτου. Άλμπουμ: "Καρυωτάκης- Δεκατρία τραγούδια" (1982).
Το βίντεο ανήκει στον χρήστη labapr.

Η καταιγίδα

2010-06-28T02:31:00.019+03:00

Από νωρίς άρχιζαν να μαζεύονται σύννεφα. Πελώρια, σταχτιά σύννεφα, σαν γκρίζοι καπνοί μετακινούνταν στον ουρανό σχηματίζοντας ακαθόριστα σχήματα και εκφράσεις. Κάλυψαν τα λιγοστά αστέρια -όσα οι πινακίδες νέον άφηναν να λάμψουν- και σιωπηλά σκέπασαν και το φεγγάρι. Προχθές είχε πανσέληνο σκέφτηκε, και κοίταξε το φεγγάρι που μέχρι πρότινος κρατουσε ολόκληρο το σχήμα του δίνοντας ένα χρώμα σέπιας στη βραδιά. Τώρα είχε καλυφθεί κι εκείνο από τα μεγάλα σταχτιά σύννεφα. Κι ετσι η ήσυχη αυτή νύχτα του Ιούνη είχε γίνει κατασκότεινη, μήτε αστέρια, μήτε φεγγάρι, μονάχα σιωπηλό σκοτάδι...

Μετά άρχισαν οι αστραπές. Μακρά ζιγκ ζαγκ φωτός στο μαύρο φόντο του Υμηττού, λαμπερές κλωστές που ξεκινούσαν από τις άκρες των σύννεφων κι έσβηναν στις κορφές και τα δέντρα του βουνού, σαν ένα τεράστιο έντομο με ηλεκτροφόρες κεραίες να έσκυβε πάνω από τον ορεινό όγκο. Ακολούθησαν και οι βροντες, μακρυνό βουητό στον ορίζοντα, σαν μουγκρητό ανήμερου θηρίου -ανθρώπινου ίσως- τόσο διαπεραστικό που πάγωσε τους γείτονες. Εκείνη βέβαια δεν ταράχτηκε, ακόμα κι όταν οι πρώτοι κεραυνοί ακούστηκαν σαν ουράνιες εκρήξεις -λες κι ανατινάζονταν ταυτόχρονα όλα τα ουράνια σώματα του ηλιακού συστηματος- μόνο φαντάστηκε την Αφροδίτη να εκρήγνυται στο διάστημα κι από πάνω της να σχηματίζεται ένα τεράστιο μανιτάρι, σαν αυτό που είχε δει στο ντοκυμαντέρ για μια πόλη της Ιαπωνίας, δε θυμόταν όνομα.

Δε φοβόταν, παρότι ήταν μόνη. Τα τελευταία άλλωστε χρόνια μόνη έμενε στο μικρό δυαράκι στην ερημική αυτή γειτονιά. Είχε πάψει να φοβάται. Ούτε οι παράξενοι ήχοι την τρόμαζαν, μήτε τα σκυλιά του πάρκου που γρυλιζαν νύχτες ολόκληρες ή έκλαιγαν σε κάθε σειρήνα ασθενοφόρου - να δεις που οσμίζονται το θάνατο, μονολογούσε και σκέπαζε το κεφάλι της με το μαξιλάρι. Όταν λοιπόν άρχισαν οι κεραυνοί δε φοβήθηκε. Ούτε μελαγχόλησε που κάποτε υπήρχαν δυο μπράτσα να την τυλίγουν σε κάθε ξέσπασμα του καιρού. Στοιχημάτισε μόνο αν θα ρίξει χαλάζι και της καταστρέψει τα λουλούδια ή απλώς βροχή και βάλθηκε να συμμαζεύει τη βεράντα. Έπρεπε να μαζέψει και τα ξεχασμένα ρούχα, από το μεσημέρι είχαν στεγνώσει, ολόκληρα σύρματα με γυναικεία εσώρουχα και κάλτσες, πάει ο καιρός που η απλωστρα γέμιζε με το μαύρα σλιπάκια του άντρα της, τώρα μόνο κυλότες και καλσόν.

Η καταιγίδα την πρόλαβε. Οι πρώτες βαριές σταγόνες έπεσαν στο μέτωπό της και κύλισαν κατευθείαν στα μάγουλα και το στόμα. Πήγε να επιταχύνει αλλά μέσα σε λίγα δεπτερόλεπτα ένιωθε την καταρρακτώδη βροχή να την μαστιγώνει στους ώμους και στο σβέρκο. Γινόταν μούσκεμα. Το ξεθωριασμένο γαλάζιο νυχτικό της είχε κολλήσει σκουρότερο πάνω της, σαν να το είχε αγοράσει θαλασσί, τα μαλλιά της έσταζαν στα μάτια της εμποδίζοντας να δει καθαρά, οι γάμπες της κατέβαζαν μικρά ρυάκια νερού. Άκουγε τον ήχο της βροχης στα κάγκελα του μπαλκονιού και πάλευε να μαζέψει τα ρούχα από τα σύρματα. Μάταιος κόπος. Τα στεγνά ήταν πια μούσκεμα, ένα βαρύ κουβάρι από βρεγμένα εσώρουχα να στάζουν στην αγκαλιά της, η προσωπική ζωή της ασήμαντα μπερδεμένη και υγρή να την βαραίνει καθώς προσπαθούσε να την προστατέψει από τη βροχή και να τη διαφυλλάξει μάταια, αφού θα ξαναέβαζε πλυντήριο, τα ρούχα αυτά δε φοριούνται μετά από τέτοια βροχή, έχουν παλιώσει κιόλας προ πολλού και είναι καιρός επιτέλους να τα ανανεώσει.

Κι εκεί στη μέση της βεράντας κάτω από την καταρρακτώδη βροχή αποφάσισε να τα βροντήξει. Άνοιξε απότομα την αγκαλιά της, έλυσε με χαρά τα χέρια της κι άδειασε τα βρεγμένα στο πλημμυρισμένο μπαλκόνι. Αφησε τα εσώρουχα να γλιστρήσουν ένα ένα, τα βαριά από τη βροχή και φθαρμένα από τις ίδιες και τις ίδιες αναμνήσεις ζωντανά σύμβολα της βαλτωμένης της ερωτικής ζωής. Πέταξε κάτω όλο το παρελθόν της' τής φάνηκε ότι άκουσε τον ήχο του σπασίματος στα πόδια της, κεραυνοί και θρυμματιμένες αναμνήσεις μέσα σε λίμνες νερού και χώματα. Κι εκεί μες στη βροχή, πάνω στο σωρό από τα εσωρουχα έμεινε να απολαμβάνει την καταιγίδα...

Η καταιγίδα Astor Piazzola- Χρήστου Κανελλόπουλου. Ερμηνεία: Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Αλμπουμ: "Πες μου θάλασσα" (2002).

Παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο

2010-06-24T11:50:00.000+03:00

Έλειψα δυο- τρεις μέρες και βρήκα το σπίτι σε κατάσταση πολιορκίας. Τα τέσσερα (ζωή να 'χουν) ανίψια είχαν καταλάβει κάθε ζωτικό χώρο του σπιτιού. Στα κρυφά πετούσαν τα παπούτσια τους και με τα πόδια και τα γόνατα γυμνά, αμολιόταν στα χώματα και στα καυτά τσιμέντα. Σαν τις αράχνες κρέμονταν από παντού, σαν το κισσό σκαρφάλωναν στα πάντα. Κάθε βήμα και εν δυνάμει ατύχημα: παντού στο πάτωμα μπάλες, μπαλάκια, παιχνίδια κι αυτοκινητάκια. Μπουλντόζες και φορτηγά φορτωμένα χώμα έκαναν ανατροπή οπουδήποτε, και εντός του σπιτιού. Τα φυτά κλαδεύτηκαν ακούσια, τα γατιά μετακόμισαν για να σώσουν την ουρά τους. Τα ποδήλατα, λιγότερα από τα παιδιά, δούλευαν με βάρδιες. Με την πρώτη ευκαιρία έπεφταν καρπαζιές και δαγκωματιές.

Παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο
κουρεμένο κεφάλι όνειρο ακούρευτο

Αν και ανέβαλα να πάρω καμιά- δυο μέρες άδεια που ήθελα για να ξεκουραστώ στο σπίτι (καταλαβαίνεις γιατί), δεν σου κρύβω ότι η κατάσταση (εκτός των περιπτώσεων που πιανόταν μαλλί με μαλλί, αν και κοντοκουρεμένα) ήταν άκρως απολαυστική. Αυτό δα μας έλλειπε, να ξυπνήσουν και το καταβαραθρωμένο μητρικό μου ένστικτο!

(ΥΓ. Δυο μέρες ακόμα να μείνουν και το βλέπω το ένστικτο να γυρνά στη θέση του)

"Παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο", των Οδυσσέα Ελύτη- Γιάννη Μαρκόπουλου, ερμηνεία Μαρία Δημητριάδη από το δίσκο "Ήλιος ο Πρώτος" (1969).Το τραγούδι επίσης συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή "Η Μαρία Δημητριάδη τραγουδά τους μεγάλους συνθέτες" (1995).

Μετρώντας δειλινά...

2010-06-20T01:19:00.007+03:00

Καλά τα βγάζει πέρα η μοναξιά
φτωχικά αλλά τίμια.

Κάπως έτσι λοιπόν τη βγάζω,
φτωχικά -στο πνεύμα των ημερών- και τίμια, σχεδόν καθαγιασμένα.

Από την άλλη, διάθεση για γράψιμο δεν έχω, και δεν ξέρω πού να ρίξω την ευθύνη.
Στην (ύποπτη) ηρεμία του Ιουνίου, στη θερινή ραστώνη ή στην ακινησία των αισθημάτων;

Μόνο κάποιες ενδιαφέρουσες παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών με κινητοποιούν, αν και όχι τόσο εγκαίρως ώστε να βρω εισιτήρια σε όλες (μα καλά πόσοι ψευτοκουλτουριάρηδες μαζευτήκαμε σ αυτήν την πόλη;) και οι επικείμενες διακοπές μου στην Ισπανία.
Οι οποίες διακοπές είναι σε ενάμιση μήνα σχεδόν.

Τώρα που το σκέφτομαι, αργούν πολύ.

Δηλαδή τί; Μέχρι τότε θα μετράω δειλινά;

Καλά τα βγάζει πέρα η μοναξιά της Κικής Δημουλά. Απόσπασμα από το ποίημα Δεν έχεις τί να χάσεις. Χλόη Θερμοκηπίου, ἐκδόσεις Ἴκαρος, 2005

Τα δειλινά των Γιώργου Ζαμπέτα- Χαράλαμπου Βασιλειάδη. Ερμηνεία: Σταμάτης Κραουνάκης. Ηχητικό απόσπασμα από τη ραδιοφωνική εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα στο Δεύτερο Πρόγραμμα την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 2010. Η πρώτη εκτέλεση ανήκει στη Βίκυ Μοσχολιού.
Το βίντεο της user StamXar.

του έρωτα η στέρνα

2010-06-16T10:03:00.001+03:00

Ζέστη, κι είναι μόνο η αρχή. Ζέστη το πρωί· όλο και κάποιος συνάδελφος οικειοποιείται το γραφείο μου, το μόνο με ανεμιστηράκι usb, να 'κανε και καμιά δουλειά γιατί εγώ έχω κατεβάσει τα ρολά και είναι μόνο15 του Ιούνη! Ζέστη και το μεσημέρι· το αυτοκίνητο βράζει σα χύτρα ταχύτητας, ναι, το παραδέχομαι είμαι σβέλτος οδηγός, όταν δεν αυτοπεριορίζομαι. Ζέστη και το απόγευμα στη θάλασσα, ζέστη εν γένει, γράφω και το λάπτοπ ξεφυσάει, λίβας σκέτος.

Ετούτο είναι ένα μπερδεμένο στ' αυτιά μου τραγούδι. Δεν είμαι σίγουρη πώς πάνε οι τόνοι και τα γράμματα "πέρνα-περνά", "στερνά- στέρνα". Είναι και το βιβλιαράκι του cd που γράφει τους στίχους στα κεφαλαία και μου αφήνει το περιθώριο να τα ανακατεύω κατά πως θέλω. Ακόμα κι εκεί που τη μια ακούω σχεδόν ξεκάθαρα "κι άμα ανάψουν τα στερνά και χαρώ", την άλλη πάλι κλονίζομαι. Με τέτοια ζέστη δεν μου ταιριάζει, διαλέγω μιαν άλλη εκδοχή, χωρίς ανησυχία για τα στερνά, αλλά με έμφαση στη στιγμή στην απτή πραγματικότητα: "κι άμα ανάψουν τα στέρνα και χαρώ"

να του έρωτα η στέρνα για νερό

"Έλα νιότη μου πέρνα", στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Νίκος Αντύπας, ερμηνεία Χάρις Αλεξίου από το δίσκο "Δι ευχών" (1992).

Καρφωτή

2010-06-07T19:51:00.005+03:00

Σε μια λεπτή φωνητική γραμμή ισορροπείς
κρατώντας για αντίβαρο
ενός κούρου πεθαμένου το σώμα

Κοιτάς αφ υψηλού το χάος
μπλε και πνιγμένο
να κρέμεται κάτω από τα πέλματά σου

Με τις μύτες προσπαθείς
να διασχίσεις την τεντωμένη χορδή
κάθε βήμα σου παιανίζει ήχους επαναλβανόμενους
αναστεναγμούς συρτούς
αχ αχ αχ
αποκρίσεις ηρώων τραγικών
συμβιμβισμένων με την οργή της Ύβρεως.

Κι όπως η προσπάθειά σου σαλπίζει τη μη πτώση
τα δάχτυλά λυγίζουν από το συμβολισμό
οι παλάμες ανοίγουν αργά, το νεκρό άγαλμα σού γλιστρά
πέφτει σφυρίζοντας στο γαλάζιο κενό
Ακέραιο, καρφώνεται στη γαλάζια άβυσσο
Ζωντανο, προσγειώνεται σ' ένα κρουστό οδύνης
που θυμίζει ξεχασμένο στόχο στο έδαφος.

Από ψηλά εσύ
παρατηρείς το γκρέμισμα
το σφύριγμα της πτώσης αφουγκράζεσαι
καταδύσεις φαντάζεσαι στο υγρό υποσυνείδητο
βουτιές στις πνιγμένες επιθυμίες χωρίς οξυγόνο και σκάφανδρο
κι έτσι ολομόναχος απομένεις ν' αγναντεύεις
τον άψυχο κούρο να παλεύει με τη ζωή...

Ιούνιος 2000

Καρφωτή των Γιώτας Κοτσέτα- Μυρτώς Κοντοβά. Ερμηνεία: Ελευθερία Αρβανιτάκη. Άλμπουμ: "Εκπομπή" (2001).

ένας λαός που τον 'μποδίζουν να βαδίζει

2010-05-31T08:42:00.005+03:00

Στους δρόμους, αν και ξεθωριασμένες, οι αφίσες ακόμα γράφουν με μεγάλα γράμματα "Σπάμε την πολιορκία". Στους δρόμους που απόψε πέρασε μια μουδιασμένη πορεία διαμαρτυρίας.

Σήμερα πάλι, μετράμε νεκρούς. Έξι, δέκα, δεκαεννιά... στα καράβια για τη Γάζα. Χρόνια τώρα, στη Γάζα έχουν χάσει το μέτρημα. Ένας ολόκληρος λαός που τον 'μποδίζουν να βαδίζει. Κι εσύ κοιτάζεις τ' άστρα.

Να το λοιπόν
γιατί δεν καταδέχομαι
να υψώσω το κεφάλι μου στα αστροφώτιστα διαστήματα

"Μικρόκοσμος", ποίηση Ναζίμ Χικμέτ σε απόδοση Γιάννη Ρίτσου, μουσική Θάνος Μικρούτσικος, ερμηνεία Μαρία Δημητριάδη, από το δίσκο "Πολιτικά Τραγούδια" (1975).

Να τύχει να μη σε δω...

2010-05-27T22:50:00.000+03:00

Δε θέλω άλλο να τυχαίνει.

Θέλω την ασφάλεια στο περπάτημά μου, τη χαμένη σιγουριά στις διαδρομές μου, να σβήσει επιτέλους το τρέμουλο στο βήμα μήπως και με βγάλει πάλι μπροστά σου.

Κι όταν σε δω, να μη σ αναγνωρίσω, ούτε εσύ εμένα, άγνωστοι στο ίδιο πεζοδρόμιο, ξένοι στην ίδια ουρά ταμείου, διαφορετικά μέλη στο ίδιο dvdάδικο που νοικιάζουν ταινίες χωριστά.

Να προχωρήσει η ζωή στ' αλήθεια χωριστά, δίχως αναμνήσεις φορεμένες πάνω σου όπως μπλουζάκια- δώρα-μου-σε-χρώματα-που-σε-φωτίζουν και χτενίσματα-διαλεγμένα-για-τα-ξανθά-μαλλιά-σου.

Θέλω η θέα των μπαλκονιών μας να μη βλέπει στο ίδιο πάρκο.

Να μεγαλώσει η γειτονιά σα χώρα, οι άνθρωποι της να γίνουν ποτάμι, κι όταν κατηφορίζουν σαστισμένοι για ψώνια ο δρόμος να βουίζει απ' την ορμή του νερού τους, να μη φτάνει πια στ' αυτιά μου ο απόηχος της φωνής σου, μόνο η λυπημένη μουσική απ' το ipod μου.

Να πάψεις να είσαι δίπλα μου, γύρω μου, απέναντί μου.

Να μη λυπάμαι πια το θλιμμένο βλέμμα σου, την κουρασμένη όψη σου, τους σφιγμένους ώμους σου.

Να μην πενθούν άλλο οι χαρές που δε μοιραζονται μαζί σου.

Θέλω να φύγει η λύπη, να φύγει κι ο θυμός, να μείνει μόνο η λήθη...

Η μπλούζα των Γιάννη Σπάθα- Λίνας Νικολακοπούλου. Ερμηνεία: Ελένη Βιτάλη. Άλμπουμ: "Οπωσδήποτε παράθυρο" (2001).

Όποιος φεύγει...

2010-05-21T19:46:00.013+03:00

Δεν είναι φυγόπονος. Φεύγει απλώς πριν το φινάλε.
Να προλάβει το τέλος γιατί δεν αντέχει το βαθύ κόκκινο της αυλαίας που πέφτει.

Δε δειλιάζει. Απλώς τον πνίγει ένα (παλιομοδίτικο) αίσθημα ευθύνης κι ένας όρκος.
Κι έχει θαρρος. Γι' αυτό αναλαμβάνει εκείνος την αποστολή.

Φοράει τα λατέξ γάντια, στερεώνει στο πρόσωπο τη χειρουργική μάσκα και με λίγα σκληρά λόγια στη σύριγγα φέρνει σε πέρας το δύσκολο έργο.

Κάνει όλα όσα πρέπει με χειρουργική ακρίβεια.

Κι ο ασθενής πεθαίνει.

Ευθανασία σε μια κλινικά νεκρή σχέση.
Τέλος σ' ένα λευκό ειδύλλιο που ψυχορραγει.

Κανένα δράμα, μήτε σπάσιμο.
Εκείνη η στιγμή είναι τοπικά αναισθητοποιημένη.
Υπάρχει μόνο το στυγνό συναισθηματικό καθήκον.

Άδειο βλέμμα, στόμα κρυμμένο στη μάσκα, σώμα τυλιγμένο στη ρόμπα του Δρος Θανατου
(αποστειρωμένες αντιδράσεις σε μια κλινική τραγωδία χωρίς κάθαρση)

Ο ασθενής επιτέλους πέθανε.

Τα φώτα του χειρουργείου χαμηλώνουν. Η αίθουσα ερημώνει.
Η πόρτα κλείνει αποφασισμένα πίσω του.

Πρέπει να φύγει.
Με επίγνωση του αμετάκλητου της πράξης
(Μια πεθαμένη σχέση δεν ανασταίνεται ποτέ)

Ο ασθενής είναι επισήμως νεκρός.

Τώρα μπορει να θρηνήσει.
Έχει ολόκληρους μήνες πένθους μπροστά του.
Πολλές εποχές βουβού κλάματος.

Μόνος;
Όχι βέβαια.

Έχει παρέα τα φαντάσματα των νεκρών αισθημάτων του.
Και τη φλόγα της αμφιβολίας να τον σιγοκαίει:
Τί θα γινόταν αν δεν είχε το θάρρος;
Θα ζούσε ο ασθενής αν ο ίδιος δεν γινόταν ο Θάνατός του;

Όποιος φεύγει του Νίκου Ξυδάκη. Ερμηνεία: Σωκράτης Μάλαμας. Άλμπουμ: "Νίκος Ξυδάκης- Σωκράτης Μάλαμας" (1999).

μ' εμένανε παράλληλα

2010-05-18T15:40:00.004+03:00

Άρχισες τις αναμνήσεις των συμμαθητών, τις οποίες αισθάνομαι πως δύσκολα πια τις ανασύρω, αλλά ευκαιρίας δοθείσας, θα μπορούσα να τα λέμε με τις ώρες. Θυμήθηκα λοιπόν κι εγώ έναν περισσότερο συνοδοιπόρο από τα νηπιακά χρόνια, παρά απλό συμμαθητή. Άλλωστε λόγω επωνύμου, σπάνια βρεθήκαμε στην ίδια τάξη. Όταν όμως βρισκόμασταν στην ίδια αυλή, έχω να θυμάμαι ένα ταραξία που, ομολογώ, όσο πιο μικρή ήμουν, τόσο πιο πολύ με τρόμαζε. Μαστροχαλαστής και επικίνδυνος για τη σωματική ακεραιότητα των γύρω του, αλλά κυρίως τη δική του: τα μολύβια στην πρίζα και τα χαλίκια στα ρουθούνια του είναι περιστατικά που δεν ξεχνιούνται εύκολα.

Όσο περνούσαν τα χρόνια, το πράγμα άρχισε να κοπάζει και με υπολογισμένες προσπάθειες το 'ριξε στο διάβασμα. Φτάνοντας Γ' λυκείου, βρεθήκαμε στην τέταρτη δέσμη. Αυτός αποφασισμένος όσο ποτέ να ξεμπλέξει το κουβάρι της Ιστορίας, να συντάξει τα ασύντακτα της ελληνικής γλώσσας, να παραγωγίζει και να ολοκληρώνει ακατανόητες συναρτήσεις. Καθώς όμως οι αμαρτίες του σκανδαλιάρικου παρελθόντος, είχαν προκαλέσει αμετάκλητα κενά στο διάβασμα, όλα επέμεναν να είναι ακατανόητα- ασύντακτα- μπλεγμένα. Έτσι, ένα μεσημέρι που ζοριζόμασταν άγρια στο φροντιστήριο και όλοι είχαν όρεξη για εξομολογήσεις -και εγώ όπως πάντα για ύπνο- μας παραπονέθηκε ότι κάθεται και σκοτώνεται στο διάβασμα ενώ το μόνο που θα 'θελε ήταν να τραγουδούσε σε ένα ροκ γκρουπάκι. Από την πλευρά μου, σε περίπτωση που σε ενδιαφέρει, με το άλλοθι της νύστας, είπα ότι θα ήθελα απλώς να κοιμηθώ- και να ξυπνήσω μετά τις εξετάσεις.

Λοιπόν, να μην μακρηγορούμε, διαλέξαμε τις σχολές μας όπως θα διάλεγε ένας τυφλός το χρώμα που του αρέσει. Αυτός στην αστυνομία και μετά την αποφοίτηση στα ΜΑΤ, εγώ επί ματαίω και επί μακρόν στα οικονομικά, αμφότερα άκρως επικίνδυνα για το δημόσιο συμφέρον. Βρεθήκαμε στην ίδια μεγάλη πόλη. Και όταν λέμε "βρεθήκαμε" είναι σχήμα λόγου. Ουδέποτε συναντηθήκαμε, και δε φταίει μόνο που η πόλη ήταν μεγάλη. Μπορεί κάποτε να έπεσε πάνω ο ένας στον άλλο, αλλά εγώ δεν θα μπορούσα να το αντιληφθώ. Με κράνος, ασπίδα και στολή, όλοι είναι ίδιοι. Υποθέτω πως και για αυτούς, όλοι οι υπόλοιποι ίδιοι μοιάζουμε όταν στεκόμαστε αντίκρυ και φωνάζουμε το γνωστό σύνθημα που όλους μας ενώνει.

Σήμερα δεν είναι πια στα ΜΑΤ αλλά απλός αστυφύλακας, ενώ έχουμε επιστρέψει και οι δυο στα πάτρια εδάφη. Ξέρω που μένει, που παρκάρει, που πίνει τον καφέ του, αντίστοιχα κι αυτός το ίδιο. Μα ποτέ δεν σταματήσαμε να πούμε τίποτα άλλο από το ναι μεν οικείο, αλλά πάντα σκέτο, "τι γίνεται; όλα καλά;" και μετά ο καθένας τραβά το δρόμο του. Το δρόμο που διάλεξε (;). Είναι δρόμοι που τώρα πια πηγαίνουν παράλληλα. Έτσι απλά, χωρίς ιδεολογίες και συναισθηματισμούς. Έτσι ερμηνεύονται όλα πιο εύκολα -αν αυτό αρκεί-.

πράγματα κρυφά και ακατάλληλα
άλλα δε σου λέω
πήγαινε μ' εμένανε παράλληλα
κι άσε εγώ να φταίω

Αφιέρωμα (με σημαία και περίστροφο), στίχοι Κώστα Τριπολίτη, μουσική Μίκη Θεοδωράκη, ερμηνεία Μαρία Φαραντούρη από το δίσκο "ο επιβάτης" (1981).

Σε παλαιό συμμαθητή

2010-05-13T00:18:00.012+03:00

Φανάρι Σκουφά και Ασκληπιού με την Αγγελική.
Ζέστη, κίνηση και κόσμος που επιστρέφει κουρασμένος από τη δουλειά,

Απέναντι μια περιπολία ΜΑΤ. Κράνη και χακί φόρμες στα πεζοδρόμια, γκλομπ και πλεξιγκλάς ασπίδες ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.

Ξαφνικά κάποιος από τη διμοιρία ξεμακραίνει και έρχεται κατά πάνω μου χειρονομώντας.

Προτού οποιοδήποτε αντανακλαστικό ενεργοποιηθεί, τον αναγνωρίζω. Ο Νίκος, ο συμμαθητής μου από το λύκειο, συναπόφοιτος της "ένδοξης" χρονιάς του '99.

Θηριώδης και αυστηρός, φορτωμένος με όλο τον εξοπλισμό του δεν κρύβει την έκπληξή του: Ρωτάει τα νέα μου, ενδιαφέρεται για τη δουλειά μου και την πορεία των υπόλοιπων συμμαθητών, διαπιστώνει πόσο γρήγορα περνούν 10 χρόνια και πόσο εύκολα χάνονται οι άνθρωποι.

Τον ρωτώ πώς βρέθηκε στο Σώμα. Δούλευε στο Εμπορικό Ναυτικό αλλά δεν άντεξε άλλο να γυρίζει ανέστιος, ήθελε επιτέλους ένα προορισμό. Τώρα ευτυχώς έχει νοικιάσει μια μικρή γκαρσονιερίτσα στην Καισαριανή και υπηρετεί στο Τμήμα των Εξαρχείων.
"Καλά είναι. Τουλάχιστον γλίτωσα τη θάλασσα..."

Τον θυμάμαι στο λύκειο. Χαρούμενο και φασαριόζο, πάντα ετοιμοπόλεμο για διασκεδαστικές πλάκες και πονηρά ανέκδοτα. Ένας συμπαθής "χαζούλης", που όλη η τάξη λάτρευε για την καλή του καρδιά και την άδολη στάση του απέναντι σε οτιδήποτε.

Απέναντι μου τώρα στέκει ένας άντρας θλιμμένος, κρυμμένος πίσω από το βλοσυρό προσωπείο του επαγγέλματός του. Τον παρατηρώ και πέρα από μια ιδέα παιδικότητας στο φως των ματιών του δε βρίσκω πάνω του τίποτα από το συμμαθητή των λυκειακών μου χρόνων. Αναγνωρίζω μόνο τη θλίψη του στο βλέμμα, σαν πένθος για μια ολόκληρη γενιά -της δικής μας- που τώρα αργοπεθαίνει ανήμπορη να επιβιώσει με 700€ το μήνα (προσεχώς με 540€).

Τον χαιρετώ. Μου δίνει το χέρι του εγκάρδια, "Να κανονίσουμε κάποια στιγμή όλοι μαζί" προτείνει κι αφου συμφωνήσω χωρίζουμε χωρίς ν' ανταλλάξουμε τηλέφωνα...

Σε παλαιό συμφοιτητή της Λένας Πλάτωνος. Ποίηση του Κώστα Καρυωτάκη. Ερμηνεία: Σαββίνα Γιαννάτου. Άλμπουμ: "Καρυωτάκης- 13 Ποιήματα" (1982).
Το βίντεο ανήκει στη user kirkh.

αυτά τα κόκκινα σημάδια

2010-05-07T15:44:00.005+03:00

αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, μπορεί να 'ναι κι από αίμα
όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναι από αίμα

ακούω και διαβάζω τόσα αυτές τις μέρες που δεν θέλω να μιλάω
δεν θέλω να γράφω
δεν θέλω να καταγγείλω τίποτα με ένα κλικ

τα κελιά γίνονται πιο στενά
και πρέπει να σκεφτώ το φως σ’ έναν κάμπο με στάχυα
και το ψωμί στο τραπέζι των φτωχών

"Αυτά τα κόκκινα σημάδια", στίχοι: Γιάννης Ρίτσος, μουσική: Χρήστος Λεοντής, ερμηνεία: Νίκος Ξυλούρης από το δίσκο "Καπνισμένο Τσουκάλι", 1975.

Κάθε βραδυ λυπημένοι

2010-04-30T23:08:00.007+03:00

Αυτές τις μέρες, δεν τολμώ ν ανοίξω την πόρτα μου.

Χιλιάδες μικρά νεκρά ανθάκια κατακλύζουν το μπαλκόνι μου, εισβάλοντας στο δωμάτιο όποτε βγω να χαζέψω λίγο το φεγγάρι.

Λευκά, ξεραμένα πέταλα που γεμίζουν το πάτωμα, γαντζώνονται στην κουρτίνα, γλιστρούν στις σελίδες και στο πληκτρολόγιο και κρύβονται στα συρτάρια και τα σεντόνια.

Γι αυτό κι εγώ κλείνω ερμητικά τα πατζούρια,
μήτε φως, μήτε άνοιξη
-κατεβαζω ρολά-
μήτε άσχημα νέα και ειδήσεις,
να γλιτώσω από τη θλιβερή πραγματικότητα και την ανασφάλεια.
Από τη λύπη;

Μου γράφεις:

Μου σπάνε τα νεύρα όλοι στη δουλειά
δεν με νοιάζουν οι προθεσμίες, δε με νοιαζουν οι δουλειές,
με νοιάζει που θα πρέπει να λέω και δόξα τω Θεώ στη σκατοκατασταση που βρεθήκαμε
κι εγώ δε μπορώ να δοξάζω πράγματα που δεν πιστεύω

Έτσι λοιπόν θα 'ναι από δω κι εμπρός.
Κι εμείς θυμωμένοι, φοβισμένοι, λυπημενοι.

Πάντα λυπημένοι...

Κάθε βραδυ λυπημένη του Βασίλη Τσιτσάνη. Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη. Άλμπουμ: "Ατελείωτος δρόμος" (1983).

μάγος έρωτας

2010-04-27T13:27:00.005+03:00

Αυτές τις μέρες έχει μια συννεφιά που μου πατάει το φρένο. Έτσι, ενώ είχα θεωρητικά όρεξη να γράψω οτιδήποτε, πρακτικά δεν έγραψα τίποτε. Ως φαίνεται, η όρεξη παίζει παιχνίδι όπως ο ήλιος με τα σύννεφα, και σήμερα έχει μόνο σύννεφα.

Θέλω πράγματα απλά, έως και λιτά, σαν μια κιθάρα μόνο που συνοδεύει μια αφτιασίδωτη φωνή.

Ο μάγος έρωτας, λέει, κυκλοφορεί με σπαθί. Prêts? Allez!

"Μάγος Έρωτας": στίχοι και ερμηνεία Λίνας Νικολακοπούλου, μουσική Γιάννη Σπάθα. Από εκπομπή του Γιώργου Παπαστεφάνου που έχει προβληθεί στην ΕΡΤ. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε (με παραλλαγμένους τους στίχους) για τη δισκογραφία με τη φωνή του Βασίλη Λέκκα και περιλήφθηκε στο δίσκο "Σπινθήρας" του 2007.
Το βίντεο και οι σχετικές πληροφορίες από το κανάλι Thanasis1212 .

Η Γυναίκα της Πάτρας

2010-04-20T00:24:00.009+03:00

Μετά από αρκετή προσπάθεια, κατάφερα επιτέλους να δω τη "Γυναίκα της Πάτρας" στο Από Μηχανής Θέατρο σε σκηνοθεσία της Λένας Κιτσοπούλου και ερμηνεία της Ελένης Κοκκίδου. Η παράσταση βασίζεται στις συνεντεύξεις της πατρινής πόρνης Πανωραίας στο Γιώργο Χρονά (οι οποίες εκδίδονταν σε συνέχειες στο περιοδικό Οδός Πανός το 1984) όταν η πρώτη ζούσε -κατεστραμμένη οικονομικά- από τη φιλανθρωπία της γειτονιάς της.

Είχα ακούσει πάρα πολλά για την παράσταση, για την τρομερή της επιτυχία, για την εξαιρετική ερμηνεία της Κοκκίδου. Τίποτα δεν ήταν υπερβολή. Η Κιτσοπούλου σκηνοθέτησε μια παράσταση καθηλωτική και σκληρή σα γροθιά στο στόμα, σκιαγραφώντας το πρόσωπο της Πανωραίας ως αμετανόητης και θεούσας πόρνης που με την προσωπική της ηθική και θυμοσοφία ανατέμνει τη μεταπολεμική ελληνική κοινωνία.

Η Ελένη Κοκκίδου ερμήνευσε μεγαλοφυώς το πορτρέτο της θαρραλέας αυτής γυναίκας, που το εξωπραγματικό κάλλος της και η φιλήδονη φύση της την οδηγούν εν τέλει στην πορνεία. Γιατί η Πανωραία δεν είναι μια συνηθισμένη πόρνη που βορυγκομά τα βάσανά της. Αντιθέτως! Είναι μια γυναίκα που δε μετανιώνει, ούτε μεμψιμοιρεί. Διηγείται το βίο της μ' ένα λόγο ωμό και απογυμνωμένο, χωρίς να κρύβει ούτε να ωραιοποιεί, χωρίς να δικαιολογείται ή να εκλιπαρεί τον οίκτο της κοινωνίας. Γεμάτη σοφία και ποιητικότητα -σαν όλες τις λαϊκές γυναίκες της επαρχίας που παρότι αμόρφωτες όταν διηγούνται ηχεί από μέσα τους η φωνή του ραψωδού- θεολογεί ακατάπαυστα, νοσταλγεί, ανακαλεί τις θύελλες της ζωής της, κλαίει, θυμώνει, καταριέται, χορεύει, τραγουδάει, αισθάνεται, θυμάται τις ευτυχισμένες στιγμές, ξαναζεί τον αισθησιασμό και τον έρωτα που της καθόρισε τη ζωή. Μια ζωή πολύπαθη, γεμάτη πόνο και τραγωίδες που ποτέ όμως δεν κατάφεραν να της στερήσουν τη λαχτάρα της να ζήσει. "Μόνο η πουτάνα η αγάπη" όπως επαναλάμβανε διαρκώς τη λύγισε, μόνο τις συμπληγάδες της αγάπης δε μπόρεσε να περάσει αλώβητη...

Όλα τα παραπάνω η Κοκκίδου κατάφερε να τα αποδώσει αριστετεχνικά στην ερμηνεία της, με το σώμα και τη φωνή της, τις κινήσεις και την ακίνητη στάση της, το υγρό βλέμμα και τον ιδρώτα της, το τραγούδι και το χορό της (συγκλονιστικές οι στιγμές που παρασυρμένη από τις αναμνήσεις της αρχίζει να τραγουδά ή να χορεύει με μανία), αποφεύγοντας τις μελό ευκολίες ενός τέτοιου αβανταδόρικου ρόλου κι επιμένοντας στην πιο ωμή φυσικότητα που έχω δει ποτέ στο θέατρο. Ένα αληθινό μάθημα υποκριτικής, μια κάταθεση ψυχής που με τράνταξε και με άφησε αφωνο με τη δύναμή της...

ΥΓ: Αναρωτιέμαι αν το έργο είχε την ίδια επίδραση και στους υπόλοιπους θεατές. Αν κρίνω από τις αντιδράσεις και τα σχόλια καθόλη τη διάρκεια της παράστασης μάλλον όχι. Μπορώ να πω ότι ήμασταν το πιο αμήχανο κοινό που έχω ζήσει ποτέ σε θέατρο.

Οι περισσότεροι γελούσαν δυνατά στις πιο ακατάλληλες στιγμές, διασκέδαζαν μικροαστικά με τη λαϊκή προφορά της Πανωραίας, σχολιάζαν με γελάκια καθωσπρεπισμού την αθυροστομία της, παραξενεύονταν με την αγάπη της για το δημοτικό τραγούδι και το χορό. Λες και πρώτη φορά τους αποκαλυπτόταν αυτή η πλευρά της Ελλάδας, λες και δεν έιχαν ξανακούσει τετοια γλώσσα.

Αντιμετώπιζαν το πορτρέτο της αυθεντικής αυτής γυναίκας ως γραφικό, ως άλλη μια ημίτρελη από τα "Παρατράγουδα" της Πάνια, σαν κάτι ανοίκειο και συνεπώς αφύσικο. Αλήθεια τόσο πολύ μας έχει εκφυλίσει το lifestyle και ο νεοπλουτισμός που ξεχάσαμε το σχετικά πρόσφατο παρελθόν μας; Ή έχουμε γίνει τόσο αστοί που χλεβάζουμε τη λαϊκότητα λες και δεν τη συναντούμε παντού στην ελληνική επαρχία, λες και δεν τη ζήσαμε στην οικογένειά μας στο χωριό, όλοι μάλλον στο Κολωνάκι μεγαλώσαμε. Εκτός κι αν έχουμε μάθει την αλήθεια των άλλων να τη χειριζόμαστε ως φάρσα κανιβαλίζοντάς την σα να βλέπουμε ταινία στα Village ή dvd στο σπίτι...

Αερικό του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ερμηνεία: Ελένη Κοκκίδου, από την εκπομπή "Έχει γούστο" με καλεσμένους το Γιώργο Χρονά και την Ελένη Κοκκίδου. Πρώτη ερμηνεία: Μελίνα Κανά στο άλμπουμ "Λάφυρα" (1998).
Η γυναίκας της Πάτρας του Γιωργου Χρονά, σε σκηνοθεσία Λένας Κιτσοπούλου και ερμηνεία Ελένης Κοκκίδου. Από Μηχανής Θέατρο, Ακαδήμου 13, Κεραμεικός. Παραστάσεις: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Δευτέρα στις 21.00 και Κυριακή στις 19.00. Μέχρι 31 Μαΐου.
Το ομώνυμο βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οδός Πανός.

να θυμηθώ να σβήσω τη φωτιά

2010-04-15T14:53:00.000+03:00

Τίποτα πιο πολύ δεν είναι. Αυτό που συνδέει τα "μεγάλα" στελέχη με τους άνεργους, τους επισφαλείς υπαλληλάκους με τους "αιώνιους" φοιτητές. Είναι ο τρόπος που μας μένει για να είμαστε πάλι (κάπως/έτσι) μαζί. Τίποτα άλλο από παράταση μιας κακέκτυπης ανεμελιάς φοιτητικών χρόνων, που σε διάρκεια θα μπορούσε να έχει φτάσει την απόκτηση και διδακτορικού με ολοκληρωμένες τις στρατιωτικές υποχρεώσεις. Πέρασαν τα πρώτα, τα δεύτερα τα τρίτα, τα τέταρτα τα χρόνια, τα ψέμματα, οι αγάπες,

στο τέταρτο κοιτάχτηκα

δεν ήμουν πια εγώ

Μόνο το τραγούδι επιμένει στα playlist της παρέας, να ξορκίζει ατελώς ένα παλιό (ανομολόγητο και πλέον επιβεβαιωμένο) προαίσθημα.

"Χαμένο ρούχο": στίχοι Θανάσης Παπακωνσταντίνου, μουσική και ερμηνεία Σωκράτης Μάλαμας, από το δίσκο "Ο φύλακας κι ο βασιλιάς", 2000.

Ταξείδι

2010-04-10T15:09:00.004+03:00

{Μου το θύμισε η ιέρεια Βλαχογιάννη την Τετάρτη στο Ιατρείο Ασμάτων.
Ένα υπέροχο ποίημα του Κωστη Παλαμά όπως το μελοποίησε (τις τρεις τελευταίες του στροφές συγκεκριμένα) ο Σταμάτης Κραουνάκης}

Μου σφίγγει ο καϋμός, 'σα' θηλειά το λαιμό
Και μεσ' 'ς την καρδιά με δαγκώνει σα φείδι
Παράξενο θέλω ν' αρχίσω ταξείδι
Χωρίς, μα χωρίς τελειωμό

Το δρόμο μ' αργά να τραβώ, να τραβώ
Αλλά πουθενά και ποτέ να μη στέκω,
Ψυχή να μη βρίσκω, ή πάντα να μπλέκω
Με κόσμο τυφλό και βουβό

Να νοιώθω τριγύρω πλατειά ερημιά
Κλεισμένα τα σπίτια, τα ντζάκια σβυσμένα
Ψηλά να μη φέγγη αστέρι κανένα
Και κάτου γυναίκα καμμιά

Αι! Ίσως σε τέτοιο ταξείδι αν 'βρεθώ
Ατέλειωτο, έρμο, 'ς αγνώριστη χώρα
Δε θάχω περίσσια λαχτάρα 'σαν τώρα
Αγάπη, από σε να χαθώ!

Το ταξείδι ποίημα του Κωστη Παλαμά, σε μελοποίηση του Σταμάτη Κραουνάκη. Άλμπουμ: "Δεν ξέρω παρά να τραγουδώ" (2005) (ένα δίσκο που προέκυψε από τη συναυλία στην αυλή του παλιού Πανεπιστημίου στην Πλάκα τον Σεπτέμβρη του 2003 όπου - με πρωτοβουλία του Πανεπιστήμιου Αθηνών- 19 συνθέτες μελοποίησαν ισάριθμα ποιήματα του Κωστή Παλαμά).
Το βίντεο ανήκει στη χρήστρια Kirkh70.

Μακρυά

2010-03-31T23:10:00.007+03:00

Θέλω να γράψω ένα ποστ αλλά δεν έχω θέμα.
Και είναι η επικαιρότητα σκληρή, αθώα παιδιά σκοτώνονται, φόβος παντού, φόροι και οικονομική ανασφάλεια, ανήσυχα πρόσωπα που με προσπερνούν βιαστικά. Μόνο η άνοιξη ατάραχη, δραματικά παρούσα, πανέμορφη, με τις νερατζιές στα πεζοδρόμια ανθισμένες, τους βρώμικοι δρόμους να μοσχοβολούν. Μοιάζει η φύση να μας εκδικείται με την ομορφιά της, κόντρα στη φρικτή πραγματικότητα το θάμπος της υπογραμμίζει την άσχημη ζωή μας.

Θέλω να γράψω ένα ποστ αλλά δεν έχω θέμα.
Και είναι Μεγάλη Βδομάδα, σε λίγο θα 'μαστε οι περισσότεροι δίπλα στους ανθρώπους μας, στις οικείες μυρωδιές των λεμονανθών του Επιτάφιου, στο λιβάνι και στο τρεμοπαίξιμο της λαμπάδας, στις αυστηρές φιγούρες των Αγίων στις τοιχους, στις χαρμόσυνες κροτίδες και στις ευχές για Καλή Ανάσταση.

Καλή Ανάσταση. Είναι δυνατή πια;

Θέλω να γράψω ένα ποστ αλλά δεν έχω θέμα.
Μόνο ένα τραγούδι- ποίημα του Καβάφη. Και μια μνήμη που φεύγει κι επανέρχεται αυτοβούλως, τριγυρνάει, χάνεται στο χρόνο κι επιστρέφει εκδικητική. Μόνο αμείλικτες αναμνήσεις έχω, θαμμένες τόσο καιρό στο χώμα αλλά τώρα έτοιμες να φύτρωσουν και να κλείσουν το δρόμο μου σαν κλαδιά δέντρου της άνοιξης.

Θέλω να γράψω ένα ποστ αλλά δεν έχω θέμα.
Μόνο τη μνήμη έχω. Αυτό είναι το θέμα...

Μακρυά (Ποιήματα 1897-1933) του Κ. Π. Καβάφη σε μελοποίηση του Μιχάλη Τρανουδάκη. Ερμηνεία: Παντελής Θεοχαρίδης. Από το μεγάλο αφιέρωμα στον Αλεξανδρινό ποιητή του περιοδικού "Οδός Πανός" του Γιωργου Χρονά. Τεύχος 147/2009.

Εισιτήρια διπλά ΙΙ

2010-03-24T21:40:00.004+02:00

Πόσες φορές τα "ακούμπησα" κανονικότατα για να αγοράσω σε cd ένα κλασικό έργο της ελληνικής δισκογραφίας και το περιεχόμενο, δεν εννοώ το μουσικό, με απογοήτευσε πλήρως. Μάλλον δεν την πίστεψαν την ψηφιακή εποχή εξαρχής οι δισκογραφικές και αντιμετώπισαν το υλικό τους με μνημειώδη προχειρότητα. Ενδεικτικά, έχω την Οδό Ονείρων, πρώτη κυκλοφορία από την Columbia - EMI, η οποία διετέλεσε και το έγκλημα να κυκλοφορήσει ένα cd που αναφέρει "ξερά" τους τίτλους των τραγουδιών στο οπισθόφυλλο και πάνω στο δισκάκι. Αυτά. Θέλατε κάτι άλλο; Ποιος έγραψε στίχους, ποιος ερμηνεύει, πότε ανέβηκε το έργο, πότε ηχογραφήθηκε; Αντί για αυτό, σε τέσσερις γλώσσες μας ενημερώνουν ότι "το compact disk digital audio system προσφέρει την καλύτερη δυνατή αναπαραγωγή ήχου μέσα σε ένα μικρό και βολικό σχήμα. Για να διατηρείτε το compact disk σε άριστη κατάσταση πρέπει να το χρησιμοποιείτε προσεκτικά όπως και τους κοινούς δίσκους κλπ κλπ". Η ΜINOS δε, έχει διατελέσει κατ' εξακολούθηση και με περισσή αλαζονεία το προαναφερθέν έγκλημα. Ακολούθησαν και άλλες δισκογραφικές το δρόμο της προχειρότητας, μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις τα αποτελέσματα υπήρξαν ιδιαιτέρως κωμικοτραγικά. Για παράδειγμα, έχω αγοράσει δίσκο της LYRA ο οποίος απλώς δεν γράφει τίποτα πάνω στο δισκάκι, ρίχνεις τη "ζαριά" και αν είσαι τυχερός παίζει, αλλιώς το γυρνάς από την άλλη, αυτή θα 'ναι η γραμμένη. Τουλάχιστον, το έργο είναι αυτό που γράφει το εξώφυλλο. Όσο για το βιβλιαράκι με τους στίχους και τους συντελεστές, στις περισσότερες περιπτώσεις εκλαμβάνονταν ως περιττό έξοδο.

Μετά από την επανακυκλοφορία σε cd του συνόλου σχεδόν της ελληνικής δισκογραφίας που είχε πρωτοεκδοθεί σε δίσκους βινυλίου, με προχειρότητα που έφτανε τα όρια ασέβειας προς το έργο και ήταν σίγουρα κοροϊδία για τους καταναλωτές, αυτούς που "ζούσαν" με τον οβολό τους όλο το σύστημα των δισκογραφικών και εμμέσως όλους τους υπεράριθμους -για το μέγεθος της αγοράς- μεσαζόντες του ελληνικού τραγουδιού (μάνατζερς, δημόσιες σχέσεις, νυχτερινά κέντρα, διοργανωτές συναυλιών), άρχισε το digital remastering. Έτσι τα έργα ξανα-επανα-κυκλοφόρησαν σε εκδόσεις από απλώς πιο προσεγμένες έως αριστουργηματικές με καλύτερο ήχο και το ανάλογο αντίτιμο. Όχι ότι οι άλλες προχειροδουλειές ήταν φτηνές όταν κυκλοφόρησαν, αντίστοιχη τιμή με τα cd νέας κυκλοφορίας είχαν. Οπότε, όρεξη να 'χεις φτωχέ εραστή της ελληνικής μουσικής, πλήρωνε εις αεί.

Έτσι φτάσαμε σε μια ιδιάζουσα κατάσταση, από τη μια το προϊόν cd στο ράφι να είναι ακριβό ή/και ποιοτικώς ως κατασκευή, απάτη. Από την άλλη όμως αν ήσουν λίγο τυχερός, μπορεί να το πετύχαινες και σε ένα περιοδικό, οπότε γιατί να σκοτίζεσαι να αγοράζεις; Το χόμπι ήταν (και είναι) ταυτόχρονα ακριβό μα και απαξιωμένο, από την ίδια μάλιστα την εταιρεία που θα όφειλε να προφυλάξει το προϊόν της, για λόγους μάρκετινγκ τουλάχιστον.

Κάπως έτσι ήταν τα πράγματα στη δισκογραφία όταν το επίσημο σύστημα βρέθηκε να βάλλεται από εξωσυστημικούς παράγοντες, που εκμεταλλευόμενοι τη σύγχρονη τεχνολογία, διατάραξαν την παγιωμένη ισορροπία. Εχθροί εμφανίστηκαν που συστράτευσαν εταιρείες και καλλιτέχνες στην αντιμετώπισή τους. Ποιοι ακριβώς κινδυνεύουν από αυτούς τους εχθρούς, είναι υπό συζήτηση. Στην αρχή η διάγνωση έλεγε πως η πειρατεία θα σκότωνε τη μουσική, μετά ήρθαν οι ευγενείς παραινέσεις στα εξώφυλλα των δίσκων "αφήστε τη μουσική να ζήσει". Μάταια προσπαθούν τα τελευταία χρόνια να μας μετακυλήσουν τύψεις για το μέλλον της μουσικής. Στην πραγματικότητα, τα υπερκέρδη των εταιρειών είναι αυτά που κινδυνεύουν. Ναι υπερκέρδη, δικαίως έτσι τα εκλαμβάνει ο απλός καταναλωτής που δε μελέτησε τους ισολογισμούς αυτών των επιχειρήσεων για να βγάλει συμπέρασμα, μόνο είδε ότι το cd που μέχρι χθες έκανε 19,90€, τώρα "μαγικά" μπορεί να το βρει με 9,90€. Όπερ σημαίνει ότι υπήρχε αυτή η δυνατότητα συμπίεσης του περιθωρίου κέρδους, αλλά χρόνια τώρα προτιμούσαν να αισχροκερδούν επί της μουσικής, που έξαφνα τόσο τους στεναχώρησε το μέλλον της. Ποιο μαγικό ραβδί χτύπησε τις τιμές των cd; Αναμφισβήτητα αυτό του downloading. Κι έκανε τόση ζημιά σε ένα ολιγοπωλιακό κλάδο που λειτουργούσε δεκαετίες τώρα με όρους καρτέλ και μαθημένο να επιβάλει τιμές (και καριέρες), όση δεν έχει κάνει ποτέ η "παραδοσιακή" πειρατεία.

Τώρα απεγνωσμένα οι εταιρείες προσπαθούν να πιάσουν τον πνιγμένο απ' τα μαλλιά με μειώσεις τιμών, προσφορές, νέες κυκλοφορίες μέσω εφημερίδων και επιβολή της νομιμότητας στις ανταλλαγές μουσικών αρχείων μέσω διαδικτύου, τρέχοντας σε ένα φαύλο κύκλο που η ίδιες δημιούργησαν. Η εποχή όμως γυρίζει σελίδα κι η επόμενη γράφει downloading. Νόμιμο ή μη, αλλάζει διαρκώς τα δεδομένα και βγάζει απ' το παιχνίδι τους περιττούς μεσάζοντες. Οι ανίκανοι κερδοσκόποι, αυτοί που ούτε το κοινό, ούτε τους καλλιτέχνες σέβονται, θα βγουν απ' τη μέση αν δεν πάρουν το μήνυμα και αν αρκεστούν σε ηθικολογίες πασπαλισμένες με νόμους και όψιμο "ενδιαφέρον" για τη μουσική. Μουσική ακούμε. Αγοράζουμε. Όποτε θέλουμε (και μπορούμε). Αυτή που μας αρέσει.

Με αφορμή ένα cd που με πήγε σε δισκοπωλείο μετά από καιρό.

Για την πιθανότητα μιας μεγάλης αγάπης.

(κι αν αφεθώ, να 'χουνε κάπου να με πάνε

Και θ' αφεθώ, αρκεί να δω πως κάπου πάω)

"Μεγάλες αγάπες", Γεράσιμος Ευαγγελάτος- Θέμης Καραμουρατίδης- Νατάσσα Μποφίλιου, από το δίσκο "Εισιτήρια διπλά", 2010.

Εισιτήρια διπλά

2010-03-20T19:41:00.011+02:00

Νέο άλμπουμ από την παρέα των τριών (Μποφίλιου- Ευαγγελάτου- Καραμουρατίδη), οι οποίοι σε μια εποχή που ευνοεί τα "εγώ" και τις μονάδες, εκείνοι επιμένουν στο "μαζί". Τίτλος "Εισιτήρια διπλά" και περιλαμβάνει 12 τραγούδια. Οι ρόλοι πάντα σταθεροί: Στη φωνή η Νατάσσα Μποφίλιου, στους στίχους ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος και στη μουσική ο Θέμης Καραμουρατίδης.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ακόμα ξεκάθαρη άποψη για το δίσκο. Από τις πρώτες ακροάσεις διαπίστωσα ότι υπάρχει αρκετό υλικό που θα μας απασχολήσει στο μέλλον ως μπλογκ. Ξεχώρισα ήδη κάποια τραγούδια ωστόσο είμαι σχεδόν σίγουρος ότι το καλύτερο τραγούδι του δίσκου είναι αυτό που τον κλείνει.

Πρόκειται για ένα αγγλόφωνο κομμάτι με τίτλο Belle Reve και είναι η πρώτη φορά που μας δίνουν κάτι τέτοιο οι τρεις καλλιτέχνες, παρά την αγάπη τους για τη διεθνή μουσική. Γραμμένο για την ομώνυμη, βασισμένη σε μονόπρακτα του Τένεσυ Ουίλιαμς θεατρική παράσταση της Ομάδας Τεχνικό, το τραγούδι αποτελεί ιδανικό επίλογο σ' ένα δίσκο γεμάτο αναφορές στο Jacques Demy, τη Nina Simone, το Gregory Crewdson ακόμα και τη Σοφία Βέμπο.

Και παρότι στο μπλογκ αυτό δεν επιλέγουμε ποτέ αλλόγλωσσα τραγούδια (ανεξάρτητα αν αγαπάμε πολύ κι άλλα είδη τραγουδιού) νομίζω το συγκεκριμένο κομμάτι αξίζει την εξαίρεση.

We live alone,
we never own,
just borrow space,
in this natorious silent place

Belle Reve των Θέμη Καραμουρατίδη- Γεράσιμου Ευαγγελάτου. Ερμηνεία: Νατάσσα Μποφίλιου μαζί με τη θεατρική ομάδα "Τεχνικό". Άλμπουμ: "Εισιτήρια διπλά" (2010). Τραγούδι γραμμένο για τη βασισμένη σε μονόπρακτα του Τένεσι Ουίλιαμς θεατρική παράσταση "Belle reve" της ομάδας Τεχνικό στην Τεχνόπολη το Φλεβάρη του 2010 (σκηνοθεσία Θωμάς Γκάγκας, μετάφραση Ερρίκος Μπελιές).

τώρα που είναι άνοιξη...

2010-03-14T23:32:00.001+02:00

Οι μέρες περνούν, η μία μετά την άλλη, γνωστό από παλιά αυτό. Τη μια έχει ήλιο, μέρα για εκδρομή, στο δάσος ας πούμε, χωρίς τον κακό τον λύκο, καθώς πια ούτε γιαγιά υπάρχει.

Σήμερα βρέχει ασταμάτητα, συνεπώς βαριέμαι κάθε τι που απομακρύνεται από τις έννοιες στεγνό και ζεστό και από αντικείμενα όπως καναπές και κρεβάτι. Με τόσες απεργίες μάλιστα, έχω τακτοποιήσει και ένα σωρό δουλειές που πάντα περιμένουν την Κυριακή, οπότε όλα πάνε κατ' ευχήν στην εφαρμογή του σχεδίου "ένα βιβλίο την ημέρα". Ξεκίνησα μανιωδώς το διάβασμα, σε κάποια φάση, όταν η πλοκή του έργου βοήθησε κοιμήθηκα, έφαγα, και ναι, το βιβλίο τέλειωσε βραδάκι.

Από αύριο αυξήσεις, μεθάυριο απεργίες. Πόσο βαριέμαι και τη Τζούλια και τη Γιουροβίζιον. Δεν απόσπασαν ούτε πέντε λεπτά από τη σκέψη μου, άρα πάμε καλά. Πάμε επίσης, για μπύρες, για μια-δυο κουβέντες χωρίς φόβους και φόρους. Σήμερα άλλωστε βγήκαν και τα σαλιγκάρια. Ακόμα βρέχει και κάνει κρύο, λίγο παραπάνω από το ανοιξιάτικο, μην πάει ο νους σου στο κακό. Η βροχή απόψε πνίγει τις μυρωδιές, ξέρεις από αυτές που "τώρα που είναι άνοιξη..."

Ένα τραγουδάκι με ανοιξιάτικη αντιμετώπιση ενός θέματος ("κάπου υπάρχει η αγάπη μου μα δεν ξέρω που") το οποίο συνήθως αποτελεί αφορμή για δράματα, μη σου πω και τραγωδίες. Αλλά είπαμε, τώρα που είναι άνοιξη, μ' αρέσει να σφυρίζω στον αέρα.

...μα εγώ δεν έχω τι να πω, σφυρίζω στον αγέρα

"Καπού υπάρχει η αγάπη μου " του Μάνου Χατζιδάκι, επανεκτέλεση από την Σαβίνα Γιαννάτου στο δίσκο "Πάω να πω στο σύννεφο", 2002.

Όλα από χέρι καμένα

2010-03-05T11:37:00.005+02:00

Από τη μια, αιμοσταγή μέτρα που θα μας βγάλουν (;) από το τούνελ της χρεοκωπίας, από την άλλη, μαζική υστερία για μια ξανθιά ανθυποσελέμπριτι που έβγαλε στη φόρα τις σεξουαλικές τις περιπτύξεις και τα κονομήσε.

Κι όμως, ακόμα και στην πτώση του, ο Έλληνας προτιμάει την πορνογραφία έναντι της πολιτικής. Ακόμα και τη στιγμή που η χώρα του είναι στο γκρεμό, εκείνος επιμένει στο σεξ με αμπαλάζ lifestyle (στο βίντεο η ευειδής ξανθιά, ερωτοτροπεί με μια πανάκριβη σαμπάνια μέσα σ' ένα τζακούζι).

Τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά...

Όλα από χέρι καμένα
και τα σπίρτα μας βρεγμένα…

Όλα από χέρι καμένα των Θάνου Μικρούτσικου- Κώστα Τριπολίτη. Ερμηνεία: Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Από το ομώνυμο άλμπουμ του 1988.

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες

2010-03-01T15:28:00.006+02:00

μας αγαπούν και μας τελειώνουν

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες

Μέσα σε αυτό τον πανικό που ο καθείς ψάχνει να σώσει το τομάρι του, το επίδομά του, τα κέρδη του ή τη δουλειά του, εσένα σε πιάσανε οι ευαισθησίες σου και η προσφορά σου προς το συνάνθρωπο. Τι να πω; Πως θα σώσεις τον κόσμο; 'Η πως θα παρεμποδίσεις την επανάσταση; Οι υπεραπλουστεύσεις και οι έτοιμες θεωρίες δεν είναι δα και το καλύτερο εργαλείο ανάλυσης.

Ο Τιτανικός που είναι πια επισήμως, δια στόματος του αρμόδιου υπουργού, η χώρα μας, οδεύει προς ολοταχώς στο μέχρι πρότινος αόρατο παγόβουνο που θα τον βουλιάξει σχεδόν αύτανδρο (σχεδόν, καθώς θα θυμάσαι ότι και στο υπερωκεάνιο, οι επιβάτες πρώτης θέση την έβγαλαν "καθαρή").

Μετά από τις δεξιότητες ανάλυσης χρηματιστηριακών δεδομένων που απόκτησαν με κουτοπόνηρη ευκολία πριν από μια και δεκαετία οι έλληνες, τώρα απόκτησαν κι άλλες. Παρακολουθούν με άνεση (και τρόμο) τις εξελίξεις στον χρηματοπιστωτικό τομέα καθημερινά, σαν να ήταν οι τιμές της λαϊκής. Spreads, funds, δείκτες μόχλευσης και χαρτοφυλάκια, έννοιες που επιμελώς κράτησα μακριά μου τόσα χρόνια, κυρίευσαν όλους τους άλλους γύρω μου. Μην με ρωτάτε, δεν ξέρω να σας πω τι είναι καθετί. Δεν είμαι Χρηματοοικονομικής Κατεύθυνσης, είμαι της Αναπτυξιακής.

Εκεί μας μάθαιναν ότι η πρόκληση της ελληνικής οικονομίας κατά τη δεκαετία του 2000, ήταν η πραγματική σύγκλιση (η ονομαστική μας έβαλε στην ευρωζώνη) μέσω μια ολοκληρωμένης αναπτυξιακής πολιτικής. Βέβαια, χρειάστηκε να περάσουν δέκα χρόνια για να αντιληφθούμε με αποδείξεις ότι ούτε ονομαστική σύγκλιση υπήρξε ποτέ, (αφού πχ η μείωση του ελλείμματος σε 3% του ΑΕΠ ήταν μαγειρεμένη), οπότε και η πραγματική σύγκλιση (που απλά σημαίνει άνοδο του επιπέδου ευημερίας και η βελτίωση της ποιότητας ζωής), ήταν επιστημονική φαντασία.

Παραμυθιαζόμασταν για την πορεία της ελληνικής οικονομίας εμείς οι αδαείς τριτοετείς φοιτητάκοι, τη ίδια ώρα που παραμυθιαζόταν και ενας ολόκληρος λαός. Και ήταν τόσο ωραίο το παραμύθι, που οι κυβερνόντες δεν ήθελαν να μας το χαλάσουν. Με αυτούς τους κυβερνόντες πήγαμε "μπροστά", πήραμε σπίτια, αυτοκίνητα, διακοποδάνεια, μας βόλεψαν και τους βολέψαμε. Τους ψηφίσαμε κι όταν δυσφορήσαμε ελαφρώς -το παθαίνουμε αυτό τακτικά, κάθε 3-4 χρόνια που έχει εκλογές- ψηφίσαμε τους διπλανούς κ.ο.κ. Και ζήσαν αυτοί καλά και το παραμύθι τέλειωσε. Απότομα.

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες.
Τι ωραίο να κλαις και να γελάς.

"Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες", Active Member, στίχοι: B.D.Foxmoor, παρουσίαση: B.D.Foxmoor+Xray και η παρέα τους, από τον ομώνυμο δίσκο του 2000.

Ολομόναχοι μαζί

2010-02-20T00:59:00.014+02:00

Στάθηκα μπροστά στη δίφυλλη ντουλάπα.
Ρούχα κρεμασμένα σε πρόχειρες κρεμάστρες. Ανακατεμμένα.
Ρουχα παλιά και καινούρια μαζί, αφόρετα και παλιωμένα δίπλα-δίπλα, με τις εποχές τους μπλεγμένες, χειμωνιάτικα και καλοκαιρινά, σκούρα χρώματα με φωτεινά, στοίβες παρελθόν πλάι στο καλοσιδερωμένο σήμερα...

Στα πόδια μου σακούλες.
Τεράστιες χάρτινες σακούλες ZARA έτοιμες να γεμίσουν με άχρηστα ρούχα και παλιές αναμνήσεις:
Μια μπλούζα με φθερμένες τις ραφές, ένα πουλόβερ δικό σου -νομίζω ακόμα πως μυρίζει την αύρα σου- ένα κασκόλ που κάποτε έκρυψε ένα κόμπο στο λαιμό. Ρούχα που δε μου πάνε πια, αναμνήσεις που με στενεύουν...

Έξω στο δρόμο κλαξον και κίνηση.
Το πεζοδρόμιο στενό, το ένα χέρι υψωμένο για ταξί, στο άλλο σφιχτά τέσσερις σακούλες ZARA γεμάτες χθες.

"Εξάρχεια παρακαλώ. Πατριάρχου Σεργίου 8 και Ασκληπιού"
Μπροστά ο οδηγός και λαϊκά τραγούδια, πίσω εγώ και το θαμπωμένο τζάμι, στο πορτ- μπαγκάζ τέσσερις σακούλες παρελθόν.

Φτάσαμε.
Γύρω λουλούδια, κλαδιά χαμηλά και στα σκαλοπάτια άνθρωποι με βλέμμα κουταβιού.
Στο κουδούνι: Ονήσιμος. Φίλοι Φυλακισμένων.

Μέσα μια σκάλα γυριστή, πρώτο πάτωμα, ένα γραφείο με παλιομοδίτικη πόρτα.
Στους τοίχους κάδρα με ευαγγελικές περικοπές, στα ράφια βιβλία, στην καρέκλα μια κυρία με καθαρά μάτια.

"Μπορώ ν' αφήσω αυτά τα ρούχα παρακαλώ. Δεν τα χρειάζομαι."
"Σας ευχαριστούμε πολύ. Χάρη σ' εσάς οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι ολομόναχοι..."

Έξω ξανά.
Γύρω λουλούδια, κλαδιά χαμηλά και στα σκαλοπάτια μια μελαμψή γυναίκα με τα παιδιά της. Παίζουν και τραγουδούν στη γλώσσα τους.
Τί να λέει άραγε το τραγουδάκι τους;

Ολομόναχοι μαζί του Θέμου Σκανδάμη. Ερμηνεία: Σταυρούλα Παυλίκου. Άλμπουμ: "Μακροβούτι" (2008)

Ο Ονήσιμος. Σύλλογος συμπαράστασης κρατουμένων. Ασκληπιού 60Α & Σεργίου Πατριάρχου 8, Αθήνα-11471 τηλ.: 210-3622017, 3645305, fax: 210-3630865, e-mail: info@onisimos.gr.

εικόνα γκρίζα και στραβή

2010-02-13T23:00:00.004+02:00

Να αρχίσω με γενικότητες και μεγάλα λόγια. Δεν έχει νόημα να μιλάμε για λύσεις εάν δεν προσδιορίσουμε το πρόβλημα. Και το πρόβλημα είναι ο τρόπος που ζούμε.

Τα πάντα έχουν όνομα
κι αν θέλω τα φωνάζω

Επιλέγοντας ανάμεσα στην απόγνωση και στην πολιτισμένη λήθη.

Μα αφού ως το νου μου
υψώνονται
την ύλη τους ρεμβάζω

Και κάπου ανάμεσα, όσες θεωρίες και ιστορίες θες, μερικά κέρματα και λιγοστές κουβέντες. Φαύλος κύκλος, κάπου εκεί ανήκω κι εγώ.

“Αϊ Γιάννης”, στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Νίκος Αντύπας, ερμηνεία Ελένη Βιτάλη από το cd με τραγούδια σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου και μουσική Νίκου Αντύπα και Γιάννη Σπάθα «Οπωσδήποτε παράθυρο» (2002).

Λίγα ψίχουλα...

2010-02-05T20:09:00.012+02:00

Απόγευμα Σαββάτου.
Στημένος σε ραντεβού στην Κοραή, χαζεύω αφίσες στην πόρτα του Αστυ.
Στα ακουστικά μου η φωνή της Μπέλλου:
Λίγα ψίχουλα

Μια φιγούρα πίσω μου.
Μαλλιά θαμπά, βλέμμα μαλωμένο, γόνατα ενωμένα.

Δεν είχα ψιλά, μόνο ένα δυο χαρτονομίσματα.
Αλήθεια.

"Δεν πειράζει, μπορώ να σου μιλήσω;"

Κατεβάζω το ένα ακουστικό, στο άλλο συνεχίζει η Μπέλλου
Λίγα ψίχουλα αγάπης

"Θέλω μόνο να μ' ακούσεις. Κάποιοι μου δίνουν κέρματα, άλλοι όχι, κανένας όμως δεν ακούει."

Ήταν μόνη, χωρίς σπίτι. Έχει σύζυγο, κάπου τριγυρνάει κι εκείνος.
Εργάζεται σε κουζίνα, ευτυχώς τρώει εκεί.

Δεν είχε ανθρώπους να της σταθούν; Οικογένεια; Φίλους;

"Οι άνθρωποί μου χάθηκαν. Είμαι πια μόνη.
Μένω σε φτηνά ξενοδοχεία. Συχνά έξω. Σήμερα όμως έχει πολύ κρύο"

Τα χέρια της πιασμένα σε αγκαλιά.
Πριν φύγει τα άπλωσε. Όχι για κέρματα.

"Μόνο να μιλήσω ήθελα. Κάποιον να μ' ακούσει"

Την άκουσα. Στο άλλο μου αυτί, η Μπέλλου τραγουδούσε
Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω

Ούτε αυτά δε διαθέτουμε πια...

Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω των Σταύρου Τζουανάκου- Κώστα Βίρβου. Ερμηνεία: Σωτηρία Μπέλλου. Άλμπουμ: "Τα ρεμπέτικα της Σωτηρίας Μπέλλου 4" (1971).

ξυπνοπνευματύπνωση

2010-01-31T23:25:00.003+02:00

"Τρεις (εφημερίδες) όλες κι όλες είχε αγοράσει στη ζωή του. Ένα "Κήρυκα" του '54, μια "Κρήτη" του '65, μια "Εθνική Φωνή" του '68 και κάπου δυο φορές το χρόνο ξανάριχνε μια ματιά στα παλιά νέα. Δεν ήταν τσιγκούνης, απλώς δεν χρειαζόταν περισσότερες ειδήσεις."

Μισό εξώφυλλο από τοπική εφημερίδα του Οκτώβρη του 1992 βρήκα πεταμένο στην αποθήκη που έκανε λόγο για συζητήσεις στη Βουλή για την τρομοκρατία, μετρούσε την καμένη γη από τις πυρκαγιές του καλοκαιριού, έβρισκε σε απόγνωση τους ελαιοκαλλιεργητές λόγω των χαμηλών τιμών παραγωγού και αναδημοσίευε απόσπασμα από επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη στον πρωθυπουργό.

Μετά από σχεδόν 18 χρόνια, συζητήσεις επί συζητήσεων στη Βουλή, καθιερωμένες πια οι πυρκαγιές, οι αγρότες εκεί που τους αφήσαμε, ακόμα κι ο Μίκης Θεοδωράκης συνεχίζει να στέλνει επιστολές, εντατικά μάλιστα.

Την ένδεια του δημόσιου βίου της χώρας και τη λειψή πολιτική την κόβουμε και την ράβουμε σύμφωνα με το γούστο μας, λαμβάνουμε υπόψη τις τελευταίες εξελίξεις της μόδας και την φοράμε ρούχο καθημερινό. Τη στολίζουμε με "σπουδαίες" λεπτομέρειες, "νέες" αποκαλύψεις που καταφτάνουν συνεχώς, δηλώσεις, κριτικές, σχόλια, σχόλια πάνω στα σχόλια που γεμίζουν εφημερίδες, καταναλώνουν "πολύτιμο" τηλεοπτικό χρόνο και διαχέονται στο διαδίκτυο αυτοστιγμεί.

Φύλλα, σελίδες, παράθυρα, κανάλια, κλικ, πολλά κλικ, αριστερά, δεξιά, άνοιγμα συνδέσμου σε νέο παράθυρο. Κλείσε κανένα παράθυρο, θα κρυώσεις.

με σούπερ ενημέρωση, τροφή και διασκέδαση
θα πλέεις σ' ευφορία

Ξερνάω τη μπαταρία
δεν εκτελώ εργασία
δεν θέλω ενημέρωση, κορσέ και διασκέδαση
γουστάρω ελευθερία

"Τρεις όλες κι όλες… … δεν χρειαζόταν περισσότερες ειδήσεις", απόσπασμα από το μυθιστόρημα "Κουστούμι στο χώμα" της Ιωάννας Καρυστιάνη, εκδόσεις Καστανιώτη, πρώτη έκδοση 2000.

"Μπαταρία" του Νικόλα Άσιμου. Μια ζωντανά ηχογραφημένη επανεκτέλεση από την Σωτηρία Λεονάρδου υπάρχει στο δίσκο Sing City (Σωτηρία Λεονάρδου, Βασίλης Γισδάκης και Στέλιος Μποτωνάκης live στο Κύτταρο), 2009.

Τί έκανες σήμερα χρυσή μου;

2010-01-21T21:39:00.001+02:00

Δεν ξέρω η γυναίκα της Ελευθεροτυπίας πόσο πολυπράγμων είναι, οι γυναίκες που γνωρίζω εγώ πάντως είναι κομματάκι πιο "ελληνίδες"...

"ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΧΡΥΣΗ ΜΟΥ
ΤI ΕΚΑΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ;"

Θολούρα, ποίημα της Κατερίνας Γώγου, από την ποιητική της συλλογή "Τρία κλικ αριστερά", Εκδόσεις Καστανιώτη, 1978.
(Διαβάστε ολόκληρο το συγκλονιστικό ποίημα στο παραπάνω βίντεο που έφτιαξε ο χρήστης Kirkh70).

κίτρινα λόγια με σινιέ ξεφτίλα

2010-01-15T14:21:00.000+02:00

Άκου κοινό
λάθος προφίλ του ανθρώπου ο νους
δεν αντέχει κόσμους αληθινούς

Ξυπνάω, χαίρομαι, ντύνω, ντύνομαι, τρέχω, αγαπάω, δοκιμάζω, αναρωτιέμαι, εκπλήσσομαι, θαυμάζω, διαβάζω, ψωνίζω, τρωω, διασκεδάζω, ζω, παρεμβαίνω, μαθαίνω, λυπάμαι, ξυπνάω, ζω, χαίρομαι, βοηθάω, παίζω, χαμογελάω, αγοράζω, ενδιαφέρομαι, ζω, δοκιμάζω, ντύνομαι, αγαπάω, κοροϊδεύω, απολαμβάνω, αστειεύομαι, τρέχω, διαφέρω, εξομοιώνομαι, αναρωτιέμαι, δίνω, ρωτάω, παίζω, παρεμβαίνω, καθορίζω, κοιτάω, επιλέγω, ξυπνάω...
Η γυναίκα της "Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας".

Ξυπνάει τρεις φορές.

Χαίρεται δύο φορές.

Αγαπάει άλλες δύο.

Ντύνει, βοηθάει, δίνει.

Τρέχει δύο.

Ζει επίσης δύο φορές (η δεύτερη αναφορά λειτουργεί ως υπενθύμιση).

Αναρωτιέται και δοκιμάζει, από δύο κι αυτά.

Ψωνίζει και αγοράζει.

Τρώει μία φορά, για να διατηρείται σε φόρμα.

Λυπάται πού και πού αλλά περισσότερο χαίρεται, παίζει (δις), χαμογελάει, εκπλήσσεται, απολαμβάνει και αστειεύεται.

Παρεμβαίνει επί δύο, καθορίζει και επιλέγει, εξομοιώνεται μα διαφέρει κιόλας.

Μπράβο της πάντως. Εγώ και να 'θελα, δεν προφταίνω. Είναι που κοιμάμαι κιόλας.

Τον περισσότερο καιρό σωπαίνεις
στο τζάμι το θαμπό της οικουμένης
κοιτάς αυτά που δεν καταλαβαίνεις
κι ούτε που ξέρεις τι και πώς

(Ακούς; Ακούω; Ακούμε;)

"Ξυπνάω, χαίρομαι, ντύνω... ...κοιτάω, επιλέγω, ξυπνάω... Η γυναίκα της "Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας": διαφήμιση για το νέο γυναικείο περιοδικό W/Enigma της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας.

"Μοναξιά... χιλιάδες φύλλα" στίχοι Κώστας Τριπολίτης, μουσική Θάνος Μικρούτσικος, ερμηνεία Γιώργος Νταλάρας από το δίσκο "Συγγνώμη για την άμυνα" του 1991. (Στην αρχή του βίντεο ακούγεται απόσπασμα από το τραγούδι "Προσπέκτους" σε στίχους Κώστα Τριπολίτη, σε μουσική και ερμηνεία από το Θάνο Μικρούτσικο, το οποίο βρίσκεται στον ίδιο δίσκο).

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός

2010-01-11T00:16:00.001+02:00

Αργά και αδιάλειπτα,
3 μήνες, δυο μέρες και λίγες στιγμές
ο Χρόνος με νικάει.

Σε μάχες καθημερινές
- ο νους βομβαρδισμένα τοπία, η αντοχή ισοπεδωμένες πόλεις-
με όπλα φονικά
-τις αναθυμιάσεις των αναμνήσεων, τα ωστικά κύματα της επιθυμίας, τα θραύσματα του σώματός σου-
γεμίζει σάπιες πληγές και αποστήματα την απέθαντη Μνήμη.

Ο Χρόνος μ' εξοντώνει.

Κάθε μέρα ξημερώνει στο χθες
κάθε καινούρια ανατολή στο πριν
όλες οι νύχτες νυχτώνουν στην προηγούμενη
όλο και πιο χθες, όλο και πιο τότε.
Ο Χρόνος με σέρνει πίσω

Ο Χρόνος με εμπαίζει.
Ρολόγια τοίχου σταματούν
- ο νεκρός κούκος πεσμένος πάνω στους λεπτοδείκτες-
ξυπνητήρια σιωπούν
-ποιός ξέρει ποιά χέρια τα στραγγαλίζουν-
στα ημερολόγια οι σελίδες γυρίζουν πίσω
-το χτες και το σημερα ανάκατα-
ο Χρόνος με ξεγυμνώνει.

Παλινδρομώ στο παρελθόν, ακινητώ στο χθες
ούτε ένα βήμα μπρος, μην τύχει να σε προσπεράσω
πώς να αφήσει εκείνος;
Ο Χρόνος είναι σκληρός διαιτητής
σφυρίζει το πριν, με γυρνάει στην εκκίνηση
δίπλα σου να αφουγκραζομαι την αντίστροφη μέτρηση
την άμμο να πέφτει στην κλεψύδρα, τον ήχο του φινάλε μας
ο χρόνος μας τελείωσε, δεν έφταιγες εσύ
Ο Χρόνος ήταν ο εχθρός...

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός

Καινούρια ζάλη των Τρύπες. Άλμπουμ: "Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι" (1996).

τα χρόνια περνούν ευτυχώς

2010-01-08T11:54:00.005+02:00

Χρόνια πολλά

Γιορτές και χαρές περιμένουν ψηλά
στα γενέθλια σύννεφα βγαίνουν
βροχές και θα πέσουν
φωτιά και θα στάξει το φως

Να φέξει ο καιρός
κεράκια χιλιάδες ν' ανάψουν
Φυσώ και τα σβήνω
τα χρόνια
περνούν ευτυχώς

Πάνε μερές που ευχόμαστε απανωτά "χρόνια πολλά". Τόσα πολλά, γενικόλογα και τυπικά "Χρόνια πολλά" που μοιάζουν με επίκληση. Αν μπουν δε και δυο λεξούλες ακόμα συμπληρώνεται η υπερ-ευχή "χρόνια πολλά και καλά" που ικανοποιεί κάθε ανάγκη, σε ποσότητα αλλά και ποιότητα.

Το "καλά" είναι μια λέξη που χωράει ό,τι βάλει ο νους του καθένα. Ειδικά όταν είσαι 19, χωράει τα πάντα. Τα "θέλω", "θα γίνω" και "θα κάνω" δουλεύουν στο φουλ τη μηχανή του "εγώ". Όταν γίνεσαι 29 αντιλαμβάνεσαι την αξία της οικονομικής (ή οικολογικής ,που είναι και στη μόδα) οδήγησης, συνειδητοποιώντας πως

Κι αν σίγουρος ήμουν πως θα βρω το δρόμο
στο χάρτη του κόσμου σημείωσα μόνο
πως χάθηκα

Αυτά τώρα που το ημερολόγιο γράφει εδώ και κάμποσες μέρες 2010 ενώ αυτές τις μέρες το δικό μου ημερολόγιο θα γράψει 29. Εκτιμώ τη σύμπτωση να έχω και γενέθλια και αλλαγή του χρόνου το ίδιο διάστημα, το φιλοσοφώ σε συσκευασία που συμφέρει, πακέτο δύο σε ένα και συμπέρασμα κανένα.

Ο χρόνος τρελός
κι ο τόπος γλιστράει απ' τα πόδια
Γυμνός απομένεις
χαζός
να κοιτάς, να σωπαίνεις

"Απόψε" του Αλκίνοου Ιωαννίδη από το cd "Νεροποντή", 2009.

Πρωτοχρονιά είναι και γιορτάζεις

2009-12-31T01:32:00.001+02:00

Mια χρονιά κλείνει.
Με μια (πικρή) γεύση αβίωτου στο στόμα

Γεμάτη σύντομες γενναιοδωρίες
μα με τα χέρια να κλείνουν τελικώς αδειανά

Μ' ένα ταξίδι που τέλειωσε στο σταθμό
τις αποσκευές ακόμα γεμάτες
τις αναμνήσεις και τα σουβενίρ ξέχειλα στο πάτωμα

Με τέσσερις εποχές αισθημάτων:
Άνοιξη αγωνίας
Καλοκαίρι αναμονής
Φθινόπωρο ματαίωσης
Χειμώνας χωριστά
(Μια πέμπτη εποχή που δεν ξεκίνησε ποτέ)

Ρήματα και ουσιαστικά:
Εδραιώνομαι, χαράσσω, ερωτεύομαι, αποχωρίζομαι
Άγχος, δουλειά, Έρωτας (ζητούμενο), ματαίωση

Με φιλίες αντοχής
αγαπημένους ανθρώπους
αφίξεις και αναχωρήσεις
σιωπές και παύσεις
τραγούδια και τέχνη
(πάντα αυτά θα 'ναι η διέξοδος)

Μ' ένα τέλος απροσδόκητο
την καρδιά στο pause
μια θλίψη βραδυφλεγή
μια επανεκκίνηση που αργεί

2009:
Μια χρονιά καθοριστική, δύσκολη, μεταβατική
Μια χρονιά- κινουμενη άμμος.

Τώρα τί κλαις και τί γκρινιάζεις
Πρωτοχρονιά είναι και γιορτάζεις

Όμως μια νέα δεκαετία ξεπροβάλλει στον ορίζοντα
ασημένια σύννεφα Ελπίδας και Προσδοκίας γεμάτη

Με τις χαρές και τις αναπόφευκτες λύπες της
τις νίκες και τις ήττες της
(την παλέτα δηλαδή της Ζωής)

Ας (προσ)ευχηθούμε να ειναι ευτυχισμένη

Χρόνια καλά!

Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου του Διονύση Σαββόπουλου. Κρυμμένο track από το άλμπουμ "Ο χρονοποιος" του 1999. Το τραγούδι καταγράφηκε επίσημα για πρώτη φορά στη δισκογραφία στο λάιβ "Σαββόραμα" του 2001. Διαβάστε σχετικά στο μπλογκ Το άρωμα του τραγουδιού.

...βγαίνεις

2009-12-28T22:13:00.004+02:00

Η γιορτινή ατμόσφαιρα τραβάει καλώδιο και μπαίνει στην πρίζα. Τα ακατάστατα λαμπιόνια των γειτόνων μου αναβοσβήνουν νευρικά. Ένας Άγιος Βασίλης κρέμεται στον στύλο της ΔΕΗ και άλλος ένας, σκαρφαλωμένος σε μπαλκόνι.

Έστω ότι υπάρχει Άγιος Βασίλης και είναι αυτός στο στύλο της ΔΕΗ, ο άλλος στο μπαλκόνι ποιος είναι;

Αρχίζω να μετράω για το έτος που έρχεται,

πέντε- δέκα- δεκαπέντε...εκατό, βγαινεις

Φτου ξελευτερια για όλους

"Κάλαντα" παραδοσιακοί στίχοι από τους Μάρθα Φριντζήλα, Θανάση Παπακωνσταντίνου και Λαϊκεδέλικα, διπλό cd "Τα ζωντανά" (2004). Πρώτη εκτέλεση από τους Κωνσταντή και Αριστοτέλη Παπακωνστατίνου στην "Αγρύπνια" (2002).

Γιορτάζω για ν' αλλάξουμε οριστικά...

2009-12-21T00:06:00.006+02:00

Χριστούγεννα
Δεν περιμένω όμως τίποτα πια

Χωρίς αυτά ο χρόνος δεν ξεκινά

Γιορτάζω για ν' αλλάξουμε οριστικά

Χρόνια πολλά
Χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια...

Χριστούγεννα του Φοίβου Δεληβοριά. Άλμπουμ: "Ο καθρέφτης" (2003).

Κυρ διευθυντά των δίσκων

2009-12-16T22:06:00.003+02:00

Κυρ διευθυντά των δίσκων

Έχω ένα νταλκά βαρύ

Όργανο γλυκό θα πιάσω

τραγουδάκι να της φτιάσω

κάν' το δίσκο ν' ακουστεί

Αυτά τραγουδούσε πριν από 30 και, χρόνια ο Νίκος Παπάζογλου, λόγια του Μανώλη Ρασούλη στην «εκδίκηση της γυφτιάς». Τα πράγματα φαινόταν απλά: Ο δημιουργός εκεί είχε θέμα (νταλκά βαρύ), είχε σκοπό (τραγουδάκι να της φτιάσω κλπ) και ήθελε να κάνει δίσκο που να ακουστεί ακόμα και με θυσίες (κι ας μην πάρω ποσοστά).

Στη δισκογραφία βέβαια τα πράγματα δεν είναι συνήθως τόσο απλά και ξεκάθαρα. Από την έμπνευση και τη δημιουργία μέχρι την πώληση του καλλιτεχνικού προϊόντος υπάρχει μια απόσταση που δεν υπάρχει σίγουρος «δρόμος» για να καλυφθεί. Συχνά δε η διαδρομή έχει μόνο τελικό προορισμό την αγορά, χωρίς τις απαραίτητες στάσεις στην έμπνευση και τη πρωτότυπη δημιουργία, με κωμικοτραγικά αποτελέσματα. Αν συνυπολογίσουμε και την ομιχλώδη εποχή που ζούμε, εύκολα κανείς αλλού πατά και αλλού βαδίζει…

Μετά τη δεκάδα με τους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας, λέω να βρω δίσκους που έχασαν το «δρόμο». Άγιες μέρες έρχονται λέει, κι εγώ θα γίνω η κακιά της παρέας και θα απονείμω τα αντίστοιχα «χρυσά βατόμουρα» (τα αντί-Όσκαρ) της ελληνικής δισκογραφίας για τη δεκαετία που μας πέρασε.

Θα ξεχωρίσω μόνο τρεις δίσκους, θα μπορούσαν στη θέση τους να είναι κάποιοι άλλοι ή ακόμα περισσότεροι. Αυτοί οι τρεις δεν είναι ντε και καλά οι χειρότεροι –τα κριτήρια άλλωστε είναι ρευστά-, απλώς αν με ρωτούσες, θα σου απαντούσα στα γρήγορα για τα δύο σίγουρα «βατόμουρα»: «Ταξίδια φιλιά» από τον Γιάννη Κότσιρα και «Στο ωραιότερο σημείο» από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη.

Μετά από την κυκλοφορία του νέου δίσκου του Γιώργου Νταλάρα «Γι αυτό υπάρχουνε οι φίλοι» και επειδή δεν έχω αποφασίσει ποιος από τους δύο είναι χειρότερος, ετούτος εδώ ή ο παλαιότερος «Με το ‘να πόδι στ’ άστρα», θα δώσω το χρίσμα στον παλαιότερο που είναι και δοκιμασμένος στο χρόνο.

Το κακό σε αυτούς τους δίσκους ξεκινά με το εξώφυλλο… και δυστυχώς δεν μένει εκεί.

Η σχολή της πάλαι ποτέ “MΙΝΟΣ-πρόοδος στο τραγούδι” που ήθελε το εξώφυλλο να είναι ντε και καλά σκέτη η φωτογραφία-πορτραίτο του τραγουδιστή, συνεχίζεται στα χρόνια μας και από την Minos EMI, σε εξελιγμένη εκδοχή, με την δέουσα δόση Photoshop (εδώ και με μπόλικο solarium). Στα «Ταξίδια φιλιά» που κυκλοφόρησε ο Γιάννης Κότσιρας το 2006 (αν και είχε ακόμα την παλιά γνώριμη εμφάνιση), ακόμα και οι πιο πιστοί θαυμαστές του θα δυσκολευόταν να τον αναγνωρίσουν με την πρώτη ματιά -και με την πρώτη ακρόαση.

Στο εσωτερικό σημείωμα, ο τραγουδιστής γράφει: "Τελικά η ζωή μας, αλλάζει συνεχώς. Συναισθήματα, σχέσεις, καταστάσεις που τα θεωρούμε μόνιμα και παντοτινά, άξαφνα φεύγουν και αλλάζουν. Σκέφτεσαι και λες: Έτσι θέλω να ζήσω για πάντα. Μου αρέσει. Είμαι καλά έτσι... Κοιτάζω στον καθρέφτη και ονειρεύομαι πως, αυτά είναι τα τραγούδια που θέλω να λέω. Αυτά μου ταιριάζουν. Αυτός είμαι. Και το επόμενο πρωί βλέπεις πως ο καθρέφτης δεν υπάρχει πια. Κάτι συνέβη κι έπεσε κι έσπασε ”. «Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά» συν «βαριά είναι η καλογερική» λέω εγώ, γι αυτό από το “άξιον εστί” και το “σταυρό του νότου”, ο καλλιτέχνης αποφάσισε εδώ να παρουσιάζει ένα cd με προοπτικές και ερμηνείες μεγάλων νυχτερινών κέντρων.

Οι συντελεστές αυτού του εγκλήματος πολλοί. Στιχουργοί οι Βίκυ Γεροθόδωρου, Βασίλης Μακριμίχαλος, Βασίλης Γιαννόπουλος, Λίλιαν Δημητρακοπούλου, Γιάννης Κότσιρας, Στέλιος Ρόκκος, Μάνος Ελευθερίου, Ζωή Παναγιωτοπούλου, Θάνος Παπανικολάου, μουσικοί οι: Στέλιος Ρόκκος, Τάσος Παναγής, Χρήστος Δάντης, Στέλιος Γαργάλας, Θάνος Παπανικολάου Κυριάκος Παπαδόπουλος, Βαγγέλης Μαχαίρας, Χριστόφορος Γερμενής.

Ποιος σου είπε πως τους ύποπτους τους ήχους

τους ακούνε ηλεκτρονικά αυτιά

που τρυπάνε ακόμα κι ατσαλένιους τοίχους

μα τι λέτε ρε, δε γίνονται αυτά

Τι ακούνε τα δικά μας τα αυτιά…

(“Ποιος σου είπε" στίχοι: Λίλιαν Δημητρακοπούλου, Γιάννης Κότσιρας)

«Στο ωραιότερο σημείο» φαίνεται να έχει ξακριστεί η Άλκηστις Πρωτοψάλτη στο εξώφυλλο του ομώνυμου δίσκου. Αλλιώς, γιατί να υποθέσω ότι διάλεξε αυτή τη φωτογραφία για εξώφυλλο αν αυτή δεν συμβολίζει το ωραιότερο σημείο; Το εν λόγω «ωραιότερο σημείο» είναι πολύ ψηλά, έχει όμως εμπρός γκρεμό. Δηλαδή αν θες να φύγεις από το σημείο, ή γυρνάς προς τα πίσω, ή πετάς, αν και με λίγη παρατηρητικότητα, μάλλον δεν είναι φτερά αυτά που ανεμίζουν στους ώμους.

"Τρία χρόνια δημιουργικής αναζήτησης στο στούντιο όπου η κορυφαία ερμηνεύτρια ανακάλυπτε, αισθανόταν, συγκέντρωνε, απέρριπτε, οσφριζόταν νέους ήχους και ρυθμούς, νέους δημιουργούς, νέα λόγια, νέες συνεργασίες, μέχρι να καταλήξει..."στο ωραιότερο σημείο" ανέφερε το δελτίο τύπου για την κυκλοφορία του δίσκου το 2007.

Γ.Χριστοδουλόπουλος, Σ. Τσιλίκης, Σ. Σέμσης, Γ. Παπαποστόλου, Ρ. Ρούσση, Λ. Λαζόπουλος, Θ. Παπανικολάου κ.ά. δίνουν τις δημιουργίες τους σε ένα δίσκο 100% αισθητικής Heaven, που έχει να καυχηθεί για το μεγαλύτερο σουξέ της εποχής του: το “πάμε Χαβάη”. Κι εγώ που ούτε στο ωραιότερο σημείο έφτασα με τον δίσκο αυτό, ούτε έβαλα ρότα για Χαβάη, έμεινα πίσω να κοιτώ σα χαμένη.

στου Ροναλντίνιο τις ανάποδες στροφές γυρεύω εσένα

έτσι εξηγείται πώς δεν συναντηθήκαμε.

(“Ανάποδες στροφές”, στίχοι Σταμάτης Μεσημέρης)

«Με το ‘να πόδι στ’ άστρα» λέγεται ο δίσκος του Γιώργου Νταλάρα που κυκλοφόρησε το 2007. Στο εξώφυλλο βέβαια φαίνεται ότι έχει ήδη κατεβεί από τα άστρα και να προσπαθεί να μπει απ’ το παράθυρο. Ίσως είναι η μετάβαση στην εταιρεία Universal μετά από την σχεδόν σαραντάχρονη λαμπρή καριέρα του καλλιτέχνη στη Minos που βγήκε και στο εξώφυλλο: το ένα πόδι πατάει κάτω, το άλλο αιωρείται, και η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν πάτησε καλά στη Universal αφού έμεινε εκεί μόλις δύο χρόνια (ο τελευταίος του δίσκος είναι από τη Legend με παραγωγό τον Γ. Μακράκη).

Ο δίσκος «Με το ‘να πόδι στ’ άστρα» ακολουθώντας τη συνταγή των προαναφερόμενων τραγουδιστών, συγκεντρώνει πολλές υπογραφές, με αμφίρροπα αποτελέσματα. Στίχοι Λευτέρης Παπαδόπουλου, Μάνος Ελευθερίου, Λίνα Νικολακοπούλου, Νίκος Μωραΐτης, Γιώργος Παυριανος, Ζωή Παναγιωτοπούλου, Λίνα Δημοπούλου, Alice Tori, Τέρπανδρος Παπαδόπουλος, μουσική Μιχάλης Χατζηγιάννης, Τάσος Γκρούς, Στέφανος Κορκολής, Στέργιος Γαργάλας, Κυριάκος Παπαδόπουλος, Γιώργος Τσεπίλης, Κωνσταντίνος Βελλιάδης και Νικόλας Κουμπιός.

Το αποτέλεσμα άνισο και χωρίς συνοχή. Τι απ’ όλα αυτά (παρά)ακούστηκε; Το «θα περιμένω εδώ» του δίδυμου της εγγυημένης επιτυχίας Μωραΐτη- Χατζηγιάννη. Υπάρχουν κομμάτια που ξεχωρίζουν; Μέσα σε αυτό το συνονθύλευμα, δεν βγάζω άκρη.

Για όσα γίνονται στον κόσμο αιτία είσαι εσύ

που 'σαι με το 'να πόδι στ' άστρα και τα δυο στην κόλαση

Σύνολο πόδια τρία.

("Η αιτία είσαι εσύ", στίχοι Λευτέρη Παπαδόπουλου)

Και μιας και αρχίσαμε τις αθροίσεις, για τους τρεις παραπάνω δίσκους συνεισέφεραν στιχουργικά και μουσικά πάνω από 35 δημιουργοί στην προσπάθεια να ικανοποιηθεί η αγωνία των τραγουδιστών και των δισκογραφικών να «πιάσουν» τον παλμό της αλλοπρόσαλλης εποχής μας, αλλά φευ…

Κυρ διευθυντά των δίσκων, με αυτές τις πρακτικές την έχουμε «πατήσει» αμφότεροι.

"Κυρ διευθυντά των δίσκων", στίχοι Μανώλη Ρασούλη, μουσική Νίκου Ξυδάκη, ερμηνεία Νίκου Παπάζογλου από το δίσκο του 1978 «Η εκδίκηση της γυφτιάς».

Οι 10+1 καλύτεροι δίσκοι της δεκαετίας

2009-12-10T21:52:00.011+02:00

ρωτούσε ποια τραγούδια μ' αρέσουν πιο πολύ

Οι δέκα-συν-ένας καλύτεροι δίσκοι για τη δεκαετία που εκπνέει σύμφωνα με το προσωπικό μου γούστο και αισθητική.

-Άλκηστις Πρωτοψάλτη- Υδρόγειες σφαίρες
Η τελευταία μέχρι τώρα σπουδαία στιχουργική κατάθεση της Λίνας Νικολακοπούλου (με την εξαίρεση ίσως του Οπωσδήποτε Παράθυρο), με το λόγο της να φτάνει στα όριά του, τις μουσικές του Νίκου Αντύπα να δημιουργούν ατμόσφαιρα μίνι διαστημικού σταθμού και την Άλκηστη Πρωτοψάλτη να αποδεικνύεται ιδανική ερμηνεύτρια των τοπίων της Λίνας. Μετά από αυτό το δίσκο κανένας από τους τρεις καλλιτέχνες δε θα είναι ίδιος...

-Τάνια Τσανακλίδου, Μιχάλης Δέλτα- Το χρώμα της μέρας
Στις αρχές της δεκαετίας μεγάλες φωνές άρχισαν να πειραματίζονται με το σύγχρονο ήχο. Η πιο επιτυχής προσπάθεια κατά τη γνώμη μου είναι τούτη εδώ: Ο Μιχάλης Δέλτα εξηλέκτρισε πολύ την Τάνια Τσανακλίδου χωρίς να της στερήσει ούτε το λυρισμό της ούτε την ευαισθησία της. Σπουδαίο άλμπουμ αναμφισβήτητα, που σήμανε και το δισκογραφικό αδιέξοδο της ερμηνεύτριας...

-Θανάσης Παπακωνσταντίνου- Αγρύπνια
Η δεκαετία που μας πέρασε ανήκει αναντίρρητα στο Θανάση Παπακωνσταντίνου. Με σπουδαίους δίσκους όλα αυτά τα χρόνια επαναπροσδιόρισε το έντεχνο τραγούδι και ανανέωσε την ελληνική στιχουργία, αναμειγνύοντας ιδανικά την παράδοση με το σύγχρονο ήχο...

-Μαρία Βουμβάκη- Το τερραίν του παραδείσου
Να ένας δίσκος μελοποιημένης ποίησης, καθόλου άνευρος, χωρίς ακαδημαϊσμούς και μανιερισμούς (ποίηση=μεγάλες ορχήστρες). Από τη Μαρία Βουμβάκη, μια τραγουδοποιό ήρεμης δύναμης...

-Αλκίνοος Ιωαννίδης- Νεροποντή
Ο καλύτερος δίσκος του 2009 είναι σίγουρα ένας από τους καλύτερους της δεκαετίας. Φρέσκος, πρωτότυπος, ανανεωτικός, μια δουλειά που αφήνει αισιοδοξία για το μέλλον του λεγόμενου "έντεχνου" τραγουδιού.

-Σωκράτης Μάλαμας- Ένα
Ο καλύτερος Σωκράτης Μάλαμας κατ εμέ: Λιτός ενορχηστρωτικά, ευφυής συνθετικά, όσο πρέπει εσωστρεφής ερμηνευτικά. Κι ένας δίσκος με εξαιρετικά στιχουργήματα (κυρίως του σπουδαίου Άλκη Αλκαίου)...

-Γιάννης Αγγελάκας, Νίκος Βελιώτης- Οι ανάσες των λύκων
Σίγουρα δεν είναι μια εύκολη δουλειά, σε κάποια σημεία της μάλιστα μοιάζει ανολοκλήρωτη. Όμως πιστεύω ότι ήταν η απαρχή για το δισκογραφικό ξέσπασμα του Αγγελάκα που θα τον οδηγούσε στα υψηλά επίπεδα του επόμενου "Από ’δω και πάνω" και της φετινής "Ψυχής βαθιάς". Όσο για το τσέλο του Βελιώτη, σχεδόν τρομακτικό!

-Λένα Πλάτωνος- Ημερολόγια
Η επιστροφή της ιέρειας Λένας Πλάτωνος, δε θα μπορούσε να ήταν τυχαία. 8 χρόνια δισκογραφικής σιωπής δεν εμπόδισαν μια εγκλωβισμένη καλλιτέχνιδα (κι ένα βασανισμένο άνθρωπο) να ξαναβρεί την ορμή του. Καλως ήρθε!

-Νατάσσα Μποφίλιου- Μέχρι το τέλος
Μια νέα τραγουδίστρια κι ένα καινούριο δημιουργικό δίδυμο (Καραμουρατίδης- Ευαγγελάτος) με διάθεση πατρο/μητροκτονική απέναντι στα ιερά τέρατα και τα κακώς κείμενα του ελληνικού τραγουδιού. Δύσκολο στοίχημα και φιλόδοξο, να δούμε αν θα κερδηθεί. Ο δίσκος αυτός πάντως μοιάζει να τους καθιερώνει οριστικά.

-Monika- Avatar
Η αγγλόφωνη ελληνική τραγουδοποιΐα περνά σε νέα εποχή με το ντεπούτο αυτής της νεαρής κοπέλας από το πουθενά. Τάραξε, συζητήθηκε, πούλησε και -το σημαντικότερο- άφησε πολύ ωραία τραγούδια...

Κι ένας ένας ακόμα:

-Χάρις Αλεξίου- Ως την άκρη του ουρανού σου
Ο πιο πολυσυζητημένος και "ιερόσυλος" δίσκος της κορυφαίας ερμηνεύτριας -κι ένας από τους εμπορικότερους της δεκαετίας- δεν παύει να περιέχει μερικά πολύ όμορφα -αν και υπερκαταναλωμένα- τραγούδια αλλά και την επιστροφή της σε κάποιες γνήσιες λαϊκές ερμηνείες. Και έτσι το λαϊκό πάθος καθάρισε λιγάκι από τις λαμέ εκτροπές των λαϊκοποπ σταρς...

Καληνύχτα των Σταμάτη Κραουνάκη- Λίνας Νικολακοπούλου. Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη. Άλμπουμ: "Χάνομαι γιατί ρεμβάζω" (1985).

Άστρα σκοτεινά

2009-12-04T22:32:00.004+02:00

Δεν ξέρω τί είναι χειρότερο τελικά:
Μια χώρα που ερημώνει ή μια εθνική ιστορία μουτζουρωμένη από χέρια νικητών και ηττημένων, όπως σ' εκείνη την ταφόπλακα; Γιατί κάπως έτσι αντιμετωπίζουμε την ιστορία μας. Με μουντζούρες και και υπεκφυγές.

Ως γνωστόν το 2009 ήταν το έτος μια θλιβερής επετείου, εκείνης του Εμφυλίου Πολέμου. Και τώρα στην εκπνοή του κλείνει ένας χρόνος από τον περυσινό Δεκέμβρη, τότε που η απεχθής δολοφονία ένας εφήβου από όπλο θεσμικό πυροδότησε μεγάλες αντιδράσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα και καταστροφές στην πρωτεύουσα.

Και τις δύο επετείους τις τιμήσαμε με το γνωστό μας εθνικό τρόπο: Υπεκφεύγοντας.

60 χρόνια μετά τη λήξη μιας σύρραξης καταστροφικής για τη χώρα, αναρωτιέμαι αν υπάρχει μια ψύχραιμη και κοινά αποδεκτή καταγραφή για όσα έγιναν τότε που η Ιστορία ακόνιζε τα δόντια της και το χιόνι των βουνών της Μακεδονίας πότιζε στο αίμα.

Από την άλλη, ποιός πραγματικά θυμάται τα περυσινά αιτήματα εκείνων που νυχτώθηκαν στους δρόμους διεκδικώντας λιγο χώρο στο κοιωνικό προσκήνιο; Έμεινε κάτι αλήθεια ως μνήμη από το χαμό του μικρού Αλέξανδρου πέρα από φόβο, βία και εντέλει συντηρητικά αντανακλαστικά; Κι έπειτα άλλαξε κάτι στη ζωή των νέων;

Η αλήθεια είναι ότι ως λαός ποτέ δεν ήμασταν καλοί στην αυτοκριτική και στο δημόσιο διάλογο. Όποτε κληθήκαμε να επιδείξουμε ψυχραιμία ή ετοιμότητα, ο εθνικός συναισθηματισμός μάς έβγαζε στο περιθώριο (Πρόσφατο παράδειγμα το Σκοπιανό που μετά μάλιστα από την έκβαση στην εκλογή προέδρου της Νέας Δημοκρατίας θα έχουμε νέο γύρο εθνικιστικού λαϊκισμού). Όποτε πάλι έπρεπε να δούμε τις ευθύνες μας και να σταθούμε κριτικοί απέναντι στα λάθη μας και στον κακό εαυτό μας, πάντα βρίσκουμε ένοχους τους άλλους ή απλά αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα.

Έτσι συνέβη με τις δύο παραπάνω επετείους: Η δημοφιλής άποψη για τον Εμφύλιο -προσφάτως και κινηματογραφική- (βλέπε "Ψυχή βαθιά" του ικανότατου Βούλγαρη) θέλει τους φταίχτες να είναι μόνο οι Ξένοι, ενώ οι τηλεοπτικές κραυγές για τα νέα Δεκεμβριανά κατάφεραν να ταυτίσουν το χαμό ενος παιδιού με τη βία και τους βανδαλισμούς.

Μια κοινωνία μαθημένη να καταναλώνει δύσκολα κοιτάει κατάματα μια άβολη πραγματικότητα. Ένος έθνος συναισθηματικά ανώριμο ευκολότερα κρύβει τα προβλήματα κάτω από το χαλί. Μόνο που το χαλί ξεχείλισε και σε κάθε βήμα πάνω του σκοντάφτουμε...

Έρημα βουνά του Γιάννη Αγγελάκα. Ερμηνεία: Γιάννης Αγγελάκας, Ειρήνη και Παναγιώτα Κολιούση, Ευαγγελία, Παρασκευή και Χριστίνα Γκόγκου. Άλμπουμ: "Ψυχή Βαθιά" (2009) με τη μουσική για την ομώνυμη ταινία του Παντελή Βούλγαρη.

έρημα χωριά

2009-11-26T22:19:00.005+02:00

Στα πιο όμορφα μέρη, θα δεις μια εκκλησία. Συχνά, από δίπλα κι ένα νεκροταφείο, με γραμμένη την ιστορία του τόπου και των ανθρώπων του στις πλάκες του.

Δεν ξέρω αν υπάρχει μετά το θάνατο ζωή. Δεν το πιστεύω, άσε που μάλλον δεν μας συμφέρει. Πάντως σε αυτή τη ζωή, στα νεκροταφεία η ματαιοδοξία -παρά το προφανές της ματαιότητας- ανθεί και μετατρέπεται σε κάθε είδους αγαλματίδια και πολύ πιο συχνά σε γυαλιστερά μάρμαρα Πεντέλης με γραμμένο ό,τι φανταστείς επάνω: από στίχους ποιητών (την πρωτοκαθεδρία κατέχει ο Καβάφης με τις "Θερμοπύλες"), μέχρι λαϊκά δίστιχα και ένα σωρό επιγραφές σαν αυτή που τώρα πια, όπως-όπως μουντζουρωμένη σαν την ιστορική μας μνήμη, γράφει "φονευθής υπό του ######### Στρατού 1947" σε μια εκ των υστέρων βιαστική προσπάθεια επιβολής πολιτικού εξορθολογισμού.

Αυτά λοιπόν παρατήρησα συνοπτικά τις τελευταίες μέρες που ο θάνατος κάλεσε την κλάση του 1914 και παραστάθηκα στις σχετικές τελετές απανωτά τρεις μέρες.

Αυτές τις μέρες λοιπόν τα ξωκλήσια και τα νεκροταφεία γίνονται το επίκεντρο της εναπομείνασας ζωής των χωριών της ενδοχώρας. Γείτονες, συγγενείς, συγχωριανοί, με τα χρόνια να τους βαραίνουν τους ώμους πάνε να ανάψουν ένα κερί για τη μνήμη, για τη συγχώρεση. Με πρόσωπα σκαμμένα, λευκά μαλλιά, μαύρα μαντήλια, στέκονται μπροστά και κρύβουν τους λιπόσαρκους αγίους της παλιάς τοιχογραφίας με τα ραγισμένα σώματα και τα θαμπά φωτοστέφανα. Μισοκλείνω τα μάτια, σαν άνθρωποι με φωτοστέφανο μοιάζουν για μια στιγμή.

Οι παππούδες στην αυλή λένε πως θέλουν να πεθάνουν μια μέρα όρθιοι, στο σπίτι τους. Να μη χρειαστεί να πάνε ανήμποροι στην πόλη, στα σπίτια των παιδιών τους. Στην πόλη ο ήλιος ούτε ανατέλλει, ούτε δύει, λέει. Τα διαμερίσματα είναι τα λευκά κελιά των γερόντων, λέω.

Στο χωριό άνθρωποι αφημένοι, αγράμματοι, γερασμένοι. Οι γιατροί κάνουν το "αγροτικό" τους και βιάζονται για μια μετάθεση στο Νομαρχιακό Νοσοκομείο, οι δρόμοι φτιάχνονται μόνο αν οδηγούν σε ωραίες παραλίες, οι μαθητές μετά βίας γεμίζουν ένα ταξί.

Στα μετόπισθεν αυτής της χώρας, η ύπαιθρος αργοπεθαίνει μαζί με τους τελευταίους κατοίκους της που δεν ανήκουν στην προσοδοφόρα κατηγορία των 14-44, δεν μετρώνται στα μηχανάκια της AGB, δεν επηρεάζουν τις στατιστικές των εταιρειών δημοσκοπήσεων, δεν υπάρχουν.

Έρημα χωριά

λίγο έξω απ' τα σύνορα

βλέμματα θεριά, άλλου κόσμου μαχαιριά

άλλου κόσμου η μαχαιριά

"Έρημα χωριά", στίχοι Ηλίας Κατσούλης, μουσική Dashο Kurti, ερμηνεία Γιώργος Νταλάρας, φωνητικά Aleks Mitca, άλμπουμ "Έρημα χωριά" 2006.

Γυρνάω την πλάτη στο χαμό...

2009-11-18T23:26:00.001+02:00

Όλο και πιο συχνά
σε σταθερά τυχαία ραντεβού,
σε συναντήσεις όχι έκπληξης μήτε φόβου,
(μόνο βουβής αποδοχής
για το βιωμένο και το αβίωτο)
εκεί με βρίσκεις.

Πάντα πίσω από ένα τραπέζι
πάντα προστατευμένο απ' τη μορφή σου
όταν -ολόγραμμα- σπρώχνεις απαλά την πόρτα
κι αφήνεις -σα σκιά- το χερούλι
μια ιεροτελεστία εισόδου που θυμίζει αποχώρηση.

Κάποια "γεια σου" τυπικά,
λίγα "καλά, εσύ;" αξιοπρεπή
τριγύρω ξένοι -εμείς πιο ξένοι-
φασαρία και γέλια εκτός -αμήχανα χαμόγελα εντός-
κάποια δεπτερόλεπτα σιωπής -αιώνες, Χριστέ μου!-
έπειτα βλέμματα γυάλινα,
αισθήματα κρυμμένα σε μπουφάν,
κόμποι στο λαιμό τυλιγμένοι σε κασκόλ,
στο τέλος πάλι έξοδος...

Ξέρω, νομίζω, ελπίζω.
Οχι πια.
Απλά συνηθίζω να σε θυμάμαι λιγότερο.
Όλο και λιγότερο
κάποια ξεκούραστα σαββατοκύριακα ίσως,
κάτι μεσοβδόμαδες στιγμές ενδεχομένως.

Κι έτσι,
ζώντας δίπλα σου -όχι μαζί σου- ημερεύω
μεταξύ καθημερινής σιωπής κι αστικής βουής
ησυχάζω μέσα μου κείνο το φουσκωμένο ποτάμι
καταπίνω το ορμητικό νερό που γέμιζε ως τα δόντια το στόμα
και απολαμβάνω επιτέλους
λίγες αλκυονίδες μέρες και καλοκαιρία...

Έτσι το δάκρυ σε χαμόγελο γυρίζω
κι εκεί στην άκρη στο γκρεμό,
γυρνάω την πλάτη στο χαμό
και ξαναρχίζω...

Σήμερα κλαίω αύριο γελώ των Gustavo Alfredo Santaolalla- Χάρης Αλεξίου. Ερμηνεία: Χάρις Αλεξίου. Άλμπουμ: "Η αγάπη θα σε βρει όπου και να 'σαι" (2009).

δωσ' μου να πιω το δηλητήριο

2009-11-14T20:26:00.001+02:00

Ενώ εσύ βρίσκεσαι σε βραχυκύκλωμα, τεχνικό και συναισθηματικό, εγώ πάω εκδρομές με τα μέσα μαζικής μεταφοράς… Απολαμβάνω την ανεμελιά του λεωφορείου για λίγο. Όταν είναι για πολύ, η απόλαυση χάνεται στην ατέλειωτη αναμονή στη στάση. Γιατί όταν ο τελευταίος τουρίστας φεύγει, το νησί κατεβάζει τα ρολά και εν προκειμένω, τραβά χειρόφρενο.

Το αυτοκίνητο που λέγαμε πως θα αγόραζα, διασχίζει στεριές και θάλασσες μέχρι να “πέσει” στα χέρια μου, ενώ κατά τύχη, περισσότερο πρόωρα παρά έγκαιρα, έδωσα το παλιό για απόσυρση και πήρα κάτι τίτλους πληρωμής, ρευστό δεν διατίθεται. Αυτό που λένε πώς όποιος χάνει κάπου, κερδίζει κάπου αλλού; Το πέτυχα, κέρδισα στα χαρτιά, γιατί τί άλλο εκτός από προεκλογικός τζόγος με δημόσιο χρήμα θα μπορούσε να θεωρηθεί το φιάσκο με τα μέτρα για την αντιμετώπιση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης;

Πίσω στις εκδρομές με λεωφορείο, υπεραστικό. Για το ποιος έχει προτεραιότητα, ποιος έχει stop, πότε σταματάμε, πότε ξεκινάμε, πότε προσπερνάμε τώρα το αποφασίζει άλλος, εγώ διαλέγω παράθυρο και χαζεύω βουνό ή θάλασσα. Συναντώ ανθρώπους στο δρόμο για τη στάση, στη στάση, στο λεωφορείο στο πρακτορείο, ακούω λόγια, ήχους, μουσικές, μακριά από το προστατευμένο περιβάλλον του αυτοκινήτου. Ε, καλά, συνήθως κυκλοφορώ με ακουστικά, αλλά είπα να τα αφήσω για λίγο, να δω τι ακούγεται στον έξω κόσμο.

Δεν μπορώ να πω ότι κατάλαβα ακριβώς τι ήταν αυτά που άκουσα. Το μόνο τραγούδι που ήξερα ήταν το «σώσε με», που έχει πρωτοπεί η Ρίτα Σακελαρίου, αλλά σε επανεκτέλεση από μια κοπέλα που δεν ξεχώρισα ποια ήταν, έμοιαζε τόσο με αυτή που τραγουδούσε πριν, όσο και με αυτή που ακολουθούσε μετά, και εγώ δεν ήξερα καμιά τους.

Όσο για το τραγούδι, μου θύμισε το φοιτητικό εστιατόριο, όταν ένα βράδυ η μερακλωμένη μαγείρισσα σερβίροντας τις μερίδες στα πιάτα σιγοτραγουδούσε το τραγούδι που ακουγόταν από το ραδιόφωνο «σώσε με, δώσ’ μου να πιω το δηλητήριο/ θα’ ναι η ζωή μου ένα μαρτύριο/ τώρα που πια δε μ’ αγαπάς». Τότε, είχα φέρει στο μυαλό μου τη Ρίτα Σακελαρίου με γούνα και στρας να τραγουδά στη μέση της κρύας, αχανούς και μισοάδειας αίθουσας εστιατορίου, που μαζι με τα εφέ των λευκών νιφάδων μούχλας, υγρασίας και νερού της βροχής που έπεφταν από το ταβάνι πάντα τέτοια εποχή (η δημόσια δωρεάν σίτιση και στέγαση μπάζει στη χώρα μας), συμπλήρωναν ένα σκηνικό που απόπνεε μια αίσθηση ατόφιας παρακμής.

Γενικά, τα ακούσματα της συγκεκριμένης μαγείρισσας είχαν να κάνουν με άγνωστα κομμάτια του Καζαντζίδη, με Μανώλη Αγγελόπουλο, με κλώνους του Καζαντζίδη και του Αγγελόπουλου κ.ο.κ. και ξένιζαν στην πλειοψηφία τους το ευρύ κοινό του εστιατορίου. Του εστιατορίου, που οφείλω να αναγνωρίσω ότι όταν είχε βάρδια η εν λόγω μαγείρισσα, διέθετε τα γευστικότερα εδέσματα, σε σχέση με τα αντίστοιχα των συναδέλφων της, τι κι αν άκουγαν Δεύτερο αυτοί.

Αφιερωμένο το τραγούδι στην μαγείρισσα που τόσα χρόνια έτρωγα απ’ τα χέρια της (και ποτέ δεν έμαθα τ’ όνομά της).

«Σώσε με» Ρίτα Σακελαρίου, στίχοι και μουσική Νίκος Καρβέλας, δίσκος «Αρέσω» (1986)

Βραχυκύκλωμα

2009-11-10T11:34:00.017+02:00

...υπογράψανε
πως μας κάψανε την καρδιά...

Βραχυκύκλωμα του Σταμάτη Κραουνάκη. Άλμπουμ: "Πόσο σ' αγαπώ"(2007).